روزنامه اصلاح
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

وضعیت بد کودکان کارگر با دوام جنگ و نا امنی در کشور

ادامۀ تشدید جنگ ها و نا امنی در کشور در پهلوی سایر نابسامانی ها بیشتر از هر زمانی سبب افزایش فقر اقتصادی گردیده و زندگی اکثریت از خانواده ها را به چالش کشیده است.
با آنکه چندین دهه، جنگ و فقر، زندگی مردم افغانستان را تهدید کرده، اما در این آواخر مشکلات اقتصادی تاحدی افزایش یافته، دیده می شود، جمعیت کثیری از نداشتن درامد که بتواند زندگی روزمرۀ شان را تکافو کند، رنج می برندو با فقر دست و پنجه نرم می کنند و در مبارزه به خاطر زنده ماندن تلاش دارند، عوامل چون بیکاری، افزایش بهای مواد اولیه کم بها یا بی ارزش بودن پول افغانی در برابر پول خارجی ده‌ها مورد دیگر خانواده های فقیر را فقیر تر و نادارتر می‌سازد و روز به روز زندگی را بر آنان دشوار می‌گرداند.
چنانیکه دیده شده همیشه قربانیان اصلی قشر آسیب پذیر کشور زنان و اطفال استند در حالی که هر دو طبقه برای پیشبرد زندگی در کار و تلاش می‌باشد با فقر مبارزه می نمایند اما در شرایط کنونی میزان فقر در کشور به حدی بالا رفته که بیم از بین رفتن خانواده‌های فقیر به ویژه کودکان مطرح است با آن که هم حکومت و هم نهادهای کمک رسان بین المللی از مبارزه با فقر گزارش‌هایی دارند اما قسمی که دیده می‌شده به تعداد کودکان کارگر روزانه افزوده می شود. هر چند کار کودکان در جاده ها، فابریکات و … مورد تازه نیست اما وضعیت کنونی کودکان کارگر بر روی جاده‌ها و افزایش این کودکان به جای رفتن به مکتب به خاطر پیدا کردن یک لقمه نان سرگردان استند و این حالت واقعاً نگران کننده است.
سمیع الله ۱۳ ساله یکی از همین کودکان است که همه روزه به گفته خودش بعد از نماز صبح بابوجی که مادرش برایش میدهد به جمع آوری بوتل های خالی و قطی های نوشبابه ها تا شام در همین کار مصروف است. سمیع الله می گوید: من تنها نیستم دو برادرام و سه پسر همسایه ما نیز همه روزه با من یکجا به خاطر کار از صبح تا شام از خانه بیرون می شویم بسیاری روزها نان نمی خوریم، او با خندۀ تلخ می گوید: با این حالت عادت کرده ایم که تنها یک تکه نان خشک را گرفته از خانه بیرون می شویم، برادر سمیع الله، حکیم می گوید: ما خوردن نان را در خانه فراموش کردیم چون، در خانه نان نیست، دسترخوان ما خالی است، پدرم کفش‌دوز است، شب که می آید با خود چند قرص نان می آورد که باچای می خوریم دیشب آب جوش نبود، مادرم گفت نان را با آب بخوریم و بخوابیم، سمیع الله با همصفان خود فقط به فکر پیدا کردن پول استند تا به خانه ببرند که از گرسنگی نمیرند.
این تنها سمیع الله و چند کودک که یکجا به کار می روند نیستند، بلکه در هر جادۀ از شهر در چند قدیمی کودکان یا مصروف فروش خریطه‌های پلاستیکی استند و یا گدایی می نمایند، عده زیاد شان با کراچی های دستی مصروف کار در مارکیت ها استند، اما تنها این کودکان کارگر روی جاده نیستند بلکه تعداد زیادی از کودکان در فابریکات و کارخانه ها مصروف انجام کارهای شاق استند که شاید وضعیت بدتر از این کودکان را داشته باشند.
راحله مادر چهار فرزند است و دو پسرش که به سنین ۱۴-۱۶ استند در پارکهای صنعتی در فابریکه سنگ مرمر کار می کنند راحله می گوید: هرچند مزد ناچیز می گیرند اما برای ما غنیمت است، به گفته وی پسرانش را از مکتب کشیده تا کار کنند به خاطریکه از گرسنگی نمیرند.
در حال حاضر دیده شده که این تنها خانواده راحله نیست که پسرانش از ترس این که از گرسنگی از بین نروند به جای درس خواندن کار می کنند. به همین ترتیب صدها و شاید هزارها خانواده از بیم از بین رفتن از گرسنگی کودکان شان را از فراگیری تعلیم محروم ساخته اند.
هر گاه حکومت برای نجات شان اقدام نکند چنانی که مردم در جنگ از بین میروند، از گرسنگی هم خواهند مرد.
این در حالیست که وزارت کار و امور اجتماعی می گوید: ۲/۱ میلیون کودک در افغانستان مصروف کار استند. فتاح عشرت احمدزی سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی می گوید: جنگ در داخل کشور باعث شده تا فقر افزایش یابد چون، هر پدیده منفی که در اجتماع به وجود می آید بزرگترین ضربه آن متوجه خانم ها و کودکان است، امروز این رقم از کودکان که مصروف کار شاق استند آمار بسیار بلند و نگران کننده است.
به باور وی بحث بیکاری یکی از دلایل اساسی و اصلی افزایش فقر در کشور است، با آن که سال گذشته، آمار فقر و بیکاری کاهش یافته بود، اما با شدت گرفتن جنگ ها در کشور این آمار دوباره بلند رفت.
حکومت همواره در تلاش است تا زمینه ها را برای این اطفال مساعد بسازد و مورد حمایت قرار بدهد اما بسیاری از خانواده ها حاضر نیستند که اطفال شان به مکتب بروند چنانکه در یکی از ولایات گزارش رسید که شماری از کودکان مصروف انجام کار شاق در معادن نمک آب بودند، زمانی که وزارت کار در همکاری با نهادهای کمک رسان بین المللی اقدام به جلوگیری از کار شاق گردیدند اولین واکنش را فامیل هایش نشان دادند و نخواستند تا کودکان شان را از کار شاق نجات بدهیم. در حالی که وزارت کار برنامه‌های تعلیم و تربیه، صحت و بعضی کمک‌ها را نیز با این کودکان داشت اما حاضر به این حمایت دولت نبودند، به مشکل توانستیم این کودکان را از انجام کار شاق نجات بدهیم.
آقای احمدزی در ادامه می افزاید: در حال حاضر حدود ۲۳ کتگوری منفی است که کودکان با آن مواجه استند یکی از این کارها، کار شاق است که کودکان انجام میدهند، علاوه به این که مورد آزار و اذیت جنسی قرار می گیرند، قربانی قاچاق نیز می شوند.
با آن که امروز قانون منع کار کودکان را داریم که با تطبیق آن بسیاری از مشکلات حل شده اما متأسفانه بحث جنگ در کشور است که مشکلات را روز افزون ساخته، با آنهم حکومت در حمایت از این کودکان تعداد زیاد آنها را در پرورشگاه ها در شرایط بسیار خوب نگهداری می نماید.
از سوی هم سال ۲۰۲۱ به نام منع کار شاق کودکان نامگذاری شده، البته از سوی نهادهای بین المللی که با ما همکار استند، در پهلوی ادارات دولتی سکتور خصوصی برای نجات کودکان تعهد دارند که این قشر را به انجام کار شاق نمی گذارند هر گاه کودکان در سکتور خصوصی به انجام کار شاق دیده شود. در گام نخست شخصی که کودک را استخدام کرده با وی برخورد قانونی صورت می گیرد.
برنظر آقای احمدزی، مردم باید با دولت همکار باشند در هر جای که کودکان را در وضعیت بد می بینند مسوولیت دارند تا ادارات دولتی را در جریان قرار بدهد و با ما به تماس شوند، تا باشد به نحوی از قربانی کودکان جلوگیری نماییم.
وی افزود: بحث آزار و اذیت و قاچاق کودکان همچنان عروسی های زیر سن در کشور مبحث نگران کننده است چون امروز مخالفین از این مورد استفاده سؤ می نمایند در مناطق که تحت کنترول مخالفین قرار دارد، با دختران که هنوز سن قانونی شان را تکمیل نکرده اند به جبر عروسی می نمایند. با آن که این موارد سال گذشته کاهش پیدا کرده بود اما در هر حالت جنگ و نا امنی بد بختی به بار می آورد که به نظر من جلوگیری از این موارد زشت، زمان بیشتر و کار بیشتر نیاز دارد و بیشتر از همه امنیت، امیدوار استیم در افغانستان هر چه زودتر صلح تامین شود و مشکلات در هر عرصه کاهش بیابد.
با این حال دیده می شود که تا جنگ و نا امنی از کشور ریشه کن نشود، نجات از فقر و تنگدستی و قربانی کودکان و خانواده ها از گرسنگی امریست مشکل و پابرجا.
مهوش

ممکن است شما دوست داشته باشید