روزنامه اصلاح
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

تکدی گری از شغل تا نیاز؛ آیا همه تکدی گران نیازمند اند؟

افغانستان با جمعیت نزدیک به ۳۵ میلیون نفر با اینکه سرشار از منابع طبعی است، اما از جمله کشورهای فقیر به شمار می‌رود که اکثریت مطلق مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند و هر از گاهی با عدیده‌ای از مشکلات اقتصادی دست به گریبان اند‌. در بیش از چهار دهه است که  به اثر جنگ و نا امنی همواره اقتصاد دولت و خانواده ها در این کشور آسیب دیده و اغلبا فرو پاشیده و شهروندان نا گزیر بوده  اند با حالت‌های شکننده کنار آیند و به انحای مختلف در جنگ زندگی مبارزه کنند. گاهی فشارهای ناداری فضا را برای تعدادی از ساکنین تا حدی تنگ کرده است که دست طلب به سوی دیگران دراز کنند و رو به گدایی بیاورند.

با این حال اخیرا در کنار اینکه شمار روز افزون گداها در کلان شهر ها به ویژه کابل نگرانی‌ها را از وضعیت معیشتی شهروندان به بار آورده است انتقادات را نیز به همراه دارد.

افزایش بیکاری و بهای بلند مواد خوراکی و معیشتی در این کشور سبب شده تا شماری زیادی از مردم دست به تکدی بزنند تا لقمه نانی از این طریق به خانه ببرند. اما در سوی دیگر استند کسانی که بدون نیازمندی، به این پدیده به عنوان یک شغل پر در آمد نگاه می‌کنند و با استفاده از وضعیت ماهی مراد شان را صید می‌نمایند.

صالح باشنده  کابل می‌‌گوید وضعیت اقتصادی خیلی‌ها در افغانستان وخیم است و هر روز به تعداد گداها افزوده می‌شود. وی با ابراز نگرانی می‌گوید صف‌های افراد نیازمند در پیش نانوای‌ها طولانی تر شده و چنین حالت برای همه نگران کننده است.

صالح میگوید در حد امکان باید به وضعیت مردم بی بضاعت رسیدگی شود و با توجه به شرایط زندگی شهروندان نرخ مواد ارتزاقی کنترول گردد تا شاهد یک بحران انسانی ناشی از فقر نباشیم.

در همین حال نور محمد یک‌تن از کسانی است که جبر روزگار مجبورش کرده تا دست به گدایی زند. او میگوید که صاحب هفت سر عیال است و در نبود کار از پس خرج و مصارف خانوده برنیامده و ناگزیر دست به گدایی زده است. وی افزود:«با اینکه این کار شایسته نیست و برایم خجالت آور است اما نمی‌توانستم گرسنگی خانواده را تحمل کنم. راه دیگری نبود برای اینکه از گرسنگی تلف نشویم اقدام به این کار کردم. روزهای زیادی دنبال کار گشتم نیافتم و هر روز دست خالی خانه می‌رفتم. حالا هم اگر کار پیدا شود میروم شرافتمندانه کار میکنم عرق میریزم و از این کار دست بر میدارم».

صابر(مستعار) یکی دیگر از کسانی است که در جاده‌های مزدحم شهر دست به سوی راننده‌ها و راکبین دراز می‌کند و طلب پول می‌نماید. او که از یک دست معیبوب است با نشان دادن آن میخواهد احساس ترحم دیگران را نسبت به خودش ترغیب کند تا بر وی کمک بیشتر نمایند.

صابر گفت:«از چهار سال به اینسو مجبور شده ام دست به گدای دراز کنم چون نه پول نان داشتیم و  نه هم کرای خانه و مصارف دیگر زندگی، پس چکار می‌توانستم غیر این؟». وی افزود: هر چند در زمان حکومت قبلی چند ماه بعد مقدار پول ناچیز دریافت می‌کردیم اما کفایت نمی‌کرد و بیش از یکسال می‌شود که آن کمک‌ اندک را هم از وزارت شهدا و معلولین دریافت نکرده ایم و روزگار ما به سختی می‌گذرد.

او میگوید که دید جامعه نسبت به گداها خیلی فروکاستانه است و قبل از اینکه به مشکلات شان اندیشیده شود به دیده توهین آمیز به آنها نگاه می‌شوند.

با این حال آنچه تا اینجا گفته شد گوشه‌ای از مشکلات سخت و اندوهبار اقشار بی بضاعت و آسیب پذیر جامعه است. اما رخ دیگر این ماجرا شاید آنچنانی که ما تصور داریم نباشد. خلیل صبور باشنده کابل میگوید با وصف اینکه اکثر مردم افغانستان نیاز به کمک و دستگیری دارند اما در چنین شرایط انچه بیشتر مهم است نجات زندگی کسانی است که با فقر مزمن دست و پنجه نرم می‌کنند. او می افزاید که شناسایی این افراد در میان انبوهی از افراد نیاز مند دشوار است. به باور او تعداد زیادی استند که نیازمندی آنچنانی ندارند اما خود را در لباس تکدی گران جا زده اند و از این طریق به نان ونوای رسیده اند و تکدی گری را شغل خویش انتخاب کرده اند.

آقای صبور میگوید که بر اساس گزارش‌ها تعداد از این گداهای شهر زندگی مرفع دارند و حتی در خارج از کشور نیز صاحب قصر و خانه استند. او میگوید که سؤاستفاده از احساسات خیر اندیشی مردم سبب شده تا مردم نسبت به گداها بی‌باوری شوند و افراد که واقعا مستحق کمک اند در این میان آسیب ببینند.

از سوی هم اواخر ماه گذشته حکومت نیز در پی افزایش گداها در کابل اعلام کرد که  دلایل آن را بررسی می‌کند.

ملا محمد حسن آخند، نخست وزیر امارت اسلامی  در جلسه کابینه حکومت  به وزارت کار و امور اجتماعی و جمعیت هلال احمر وظیفه سپرده تا در مورد دلایل افزایش گدا ها تحقیق نمایند و پس از بررسی عوامل افزایش گدا ها در شهر کابل اقدامات لازم را برای گدا ها انجام دهند.

برخی از شهروندان افزایش فقر، بیکاری و نبود برنامه منظم دولت های گذشته را برای رشد اقتصاد از عوامل عمده بیشتر شدن تکدی گری در افغانستان می‌دانند و میگویند اگر به چنین وضعیت رسیدگی نشود گراف فقر بالا میرود و در کنار اینکه شمار گداها بیشتر میشود رویدادهای جنایی نیز افزایش میابد.

اسفندیار

ممکن است شما دوست داشته باشید