روزنامه اصلاح
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

بیجاشدگان، نیازمند حمایت

  زمستان امسال اندکی متفاوت تر از زمستان های گذشته در افغانستان می باشد. زمستان امسال خوشبختانه گواه ریزش برف در اکثر بخش های کشور میباشد. امری که شهروندان افغانستان را خوشحال نموده است. زیرا برفباری هفته های اخیر در اکثر مناطق و ولایات کشور نوید دهنده‌ی حداقل کاهش اثرات و پیامدهای خشکسالی دوامدار میباشد ودر صورت ادامه میتواند جلو کاهش نگران کننده‌ی ذخایر آبی واز جمله آب های زیر زمینی را گرفته وتا حدودی کسر این ذخایر را جبران نماید. امری که از همین اکنون به فال نیک گرفته شده و شهروندان را نسبت به آینده امیدوار نموده است.

    اما این یک طرف قضیه است. طرف دیگر قضیه این است که بارندگی های اخیر و به ویژه برفباری در اکثر ولایات زندگی را برای عده‌ی از شهروندان سخت ودشوار نموده است. ازین جمله شهروندانی است که در حال حاضر از محلات سکونت دایمی خود کوچیده و بیجا شده اند ودر مناطق دیگر وعمدتا در حاشیه‌های شهر ها و با اندک امکانات واز جمله زیر خیمه ویا سرپناه های موقتی که برای خود ساخته اند زندگی خود را به پیش میبرند. این تعداد شهروندان تعداد شان اندک هم نمی باشد و متاسفانه اکنون هم روند بیجا شدن شهروندان جریان دارد. چندی پیش اداره‌ی هماهنگ کننده‌ی کمک های بشری سازمان ملل متحد اعلام کرده بود که در جریان سال ۲۰۱۸ میلادی نزدیک به سه صد و پنجاه هزار تن از شهروندان افغانستان از مناطق ومحلات سکونت دایمی شان کوچیده وبیجا شده اند. این اداره اخیر هفته‌ی گذشته اعلام نمود که تنها در هفته‌ی اول ماه جنوری جاری، بیش از ۶۰۰۰ تن از دو ولایت فاریاب و لغمان بیجا شده و مجبور گردیده اند که محلات سکونت دایمی خود را رها ساخته وبه جا های دیگری کوچ کنند.

    برفباری های اخیر و بیشتر شدن میزان سردی هوا در بخش های زیادی از کشور سبب شده شهروندانی که زیر خیمه ها ودر حواشی شهر ها زندگی می کنند، زندگی سختی را تجربه کنند وبا دشواری های زیادی مواجه باشند. این شهروندان مواد لازم را برای تسخین و وسایل گرم کننده مورد نیاز را در اختیار ندارند ونسبت فقر و ناداری، اعضای آسیب پذیر و نیازمند علاج خانواده های شان را نمی توانند تداوی نمایند. بیجا شده‌ها وقتی محلات سکونت دایمی خود را ترک کرده و اجبارا کوچیده اند، معمولا وسایل دست داشته‌ی خود را به تمام وکمال نتوانسته اند که با خود به این شهر ها بیاورند وبرای تهیه‌ی بدیل آن ها هم پول مورد نیاز را در اختیار نداشته اند و نه کدام نهادی کمک هایی را که برای رفع نیاز های شان که بسنده باشد در اختیار شان قرار داده است و ازین ناحیه اینک شدیدا دچار مشکل میباشند. اولین پیامد بیجاشدگی از دست دادن کار و بار و منبع عایداتی بیجا شده ها میباشد. این تعداد شهروندان کمتر توانسته اند در شهر های محل اقامت خود برای خود شغل وکار بیابند و صاحب عاید ودر آمد شوند و این سبب شده که فقر فزاینده‌ای دامنگیر شان شده ونیاز های شان را بیشتر وبیشتر سازد. اکثر بیجا شده ها با تاسف گرفتار فقر ونا داری نیز می باشند.

     هر چه باشد چیزی که اینک به شدت نگران کننده دانسته میشود، وضعیت نا به هنجار این بیجا شده ها است که آنان متاسفانه در شرایط بدی به سر میبرند وبا مشکلات وچالش های فراوانی مواجه بوده و زندگی دشواری را سپری میکنند. این تعداد شهروندان که عمدتا از مناطق جنگی ویا مناطق متاثر از پدیده‌ی خشکسالی به شهر های چون هرات، غزنی وکابل کوچیده و عده‌ی قابل ملاحظه‌ای از این شهروندان معمولا در حواشی شهر ها برای خود خیمه افراشته ویا سرپناه های موقتی ساخته اند، اینک با بیشتر شدن سرما واقعا دچار مشکلات زیادی شده اند.

    لازم است تا ازین شهروندان حمایت فوری وکافی صورت بگیرد. ایجاب میکند که نهاد های مسئوول دولتی مانند وزارت امور مهاجران و عودت کنندگان، اداره‌ی ملی مبارزه علیه حوادث و جمعیت هلال احمر افغانی سره میاشت و…، وهمچنان نهاد های کمک کننده‌ی داخلی و موسسات بین المللی به کمک این شهروندان شدیداً نیازمند بشتابند وکمک هایی را که نیازمند آن است از وسایل وامکانات گرم کننده گرفته تا کمک های عاجل بشری وتا موارد دیگر مورد ضرورت در اختیار شان قرار دهند. زیرا ازینکه پیش بینی ها طوری است که ریزش برف وسردی هوا تا مدت های دیگری نیز ادامه میداشته باشد، احتمال اینکه وضعیت زندگی این تعداد شهروندان سخت و سختتر شود، قویاً وجود دارد. پس خیلی ضرورت است تا به کمک این تعداد شهروندان شتافته شده و به مشکلات شان رسیدگی شود.

ممکن است شما دوست داشته باشید