روزنامه اصلاح
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

آلودگی صوتی و ازدحام ترافیکی؛ چالش دست فروشان چه وقت حل خواهد گردید؟

افغانستان کشوری است که اکثرمردم آن بافقر وتنگ دستی دست وپنجه نرم می کنند وشهروندان این سرزمین از طلوع تا غروب آفتاب از خانه بیرون می‌شوند و برای تداوم معیشت و به دست اوردن رزق حلال به شدت تلاش می کنند واز راه های گوناگون به کسب وتجارت می پردازند

یکی از این شیوه‌های معمول دست فروشی است. از این روش بیشتر در کلان شهرها استفاده می شود و دست فروشان بر جاده‌ها و جاهای مزدحم شهر باکراچی های مملو از نیازمندی های جامعه با بلندگوهای گوش خراش به معامله می پردازند. این روش نه تنها به ترافیک شهر و مسدود شدن کوچهها منجر میشود، بلکه آلودگی صوتی را نیز به همراه دارد.

در کنار آن شماری از این دست فروشان با بلندگوها در کوچه‌ها و جاده‌های فرعی رفته و با بلندگوهای دست داشته شان، سکوت و آرامش را برهم میزنند.

برخی از این دست فروشان را کودکان که حین فرا گرفتن علم و دانش شان می باشد تشکیل می دهد

واز این طریق خانواده‌های شان را کمک می‌کنند. بیگمان دست فروشان که باری انبوه از مسؤولیت از قبیل تهیه غذا، کرایه خانه وغیره… را بر شانه حمل می کنند از یک سو حق به جانب استند اما از سویی هم با این روش زندگی شهری را با چالشهای زیاد مواجه کرده و میکنند.

یکی از این دست فروشان که غم روزگار، جنگ های  متمادی خانمان سوز، فراق دوستان وهجرت از وطن تار موهایش را سفید نموده وزندگی کابوسی بیش برایش نیست گفت: ما مجبور شدیم به دست فروشی روی آوریم چون من مزدوری که آن هم به ندرت پیدا میشود نمیتوانم. پس اگردست فروشی نکنم چی باید کنم؟ کجا باید بروم؟ به کدام در خواهم زد؟ و که برای خانوادۀ من نان و لباس خواهد کرد؟

این دست فروش با تایید اینکه کار شان مشکلات شهری را به میان آورده است گفت: درست است که این شیوه کار ما خلاف اصول شهری است اما آنچنان که قبلا هم گفتم مجبوری و راه دیگر برای ما باقی نمانده است. در زمان حکومت قبلی به پرسونل حوزه‌ها پول میدادیم و با کار ما مخالفت نمی کردند.

یک تن دیگر از این دست فروشان به نام سید اکرام میگوید: در گذشته پولیس همه روزه  در بدل این که ما را اذیت و آزار ندهند پول می گرفت و این پول نظر به موقعیت و نوعیت کراچی متفاوت بود؛ مثلاً جایی که ازدحام مردم بیشتر بود یا کراچی بزرگتر مقدار پول آن تفاوت بیشتر بود.

سرور باشندۀ کابل میگوید : بابت این که دست فروشان اموال شان را با تفاوت زیاد با اموال دکان داران به فروش میرسانند همیشه ترجیح میدهم تا اموال مورد ضرورت خود را از دست فروشان به دست اورم چون عین کیفیت مال را ما با نرخ مناسب آن به دست می آوریم. اگر یک نظارت و نرخ نامه عمومی باشد دکان داران از حد معیار نرخ شان را به فروش نرسانند قطعا کمک می کند تا میزان دست فروشی کاهش یابد.

خیرمحمد فلاح یکی از اگاهان در این زمینه می گوید در سالهای اخیر بیکاری و نا امنی در ولایات باعث شده تا مردم از ولایات به کابل پایتخت بیایند و این امر سبب گردید تا جمعیت بیشتر شود و بازار گرم دست فروشی هم رونق پیدا نماید.

آقای فلاح می گوید تا زمانی که اقتصاد خانواده ها پایین باشد کنترول دست فروشان هم نه کار ساده است و نه هم اصولی؛ چون بیشتر مردم بیکار و بی روزگار استند وقتی دست فروشی نکنند از گرسنگی می‌میرند. بنا در شرایط کنونی این بحث تا حدود منتفی است. وی افزود که در آینده‌ها می شود بر اساس یک پلان دراز مدت برای دست فروشان مکان های مشخص اختصاص پیدا کند تا آنجا به دست‌فروشی بپردازند.

وی حکومت قبلی را به باد انتقاد گرفته وگفت که در دو دهه گذشته فرصت ها و امکانات بی مانند هدر رفت. فساد، باند بازی و عدم تعهد به کشور کمترین کار بنیادی صورت نگرفت و هیچ فرهنگ شهر نشینی و نظام شهری از سوی مراجع مسوول تطبیق نشد که امروز نتیجه اش را ما می بینیم.

آقای فلاح از امارت اسلامی میخواهد از فرصت پیش آمده استفاده بهینه کند و روی کارهای بنیادی و نظام شهری تمرکز نماید.

بنا به آمار سالهای قبل بالا تر از ۴۰۰ هزار دست فروش درکابل وجود دارد که یک کتله بزرگ را تشکیل میدهد. درسالهای گذشته طرح ایجاد بازار برای دست فروشان در نظر گرفته شده بود که حکومت موفق به تطبیق آن نشده بود.

ولی باشنده‌های کابل می‌گوید دست فروشان باید راه عابران  وپیاده‌روها را باز نگهدارند تا عابران از انجا به راحتی عبور ومرور نمایند و در نقاط مشخص  به کاسبی شان ادامه دهند. ولی میگوید که از دست  آن عده دست فروشان که در کوچه ها به کسب و کار می پردازند هیچ آرامی نداریم. از صبح تا شب در کوچه ها با لودسپیکرها صدا می کنند و نه پروای مریض را دارند و نه هم آرامش مردم را.

وی افزود: از سوی دیگر دست فروشان شهر را آلوده می کنند و در اخیر روز کثافات و زباله ها را بر روی سرک رها می کنند که این امر سبب افزایش کثافات و زباله‏ها در شهر میگردد. آنها بدون توجه به‏ نظافت و پاکی شهر، کار شان را می کنند و پروای شهر و مردم را ندارند.

محمد هارون یک تن دیگر از باشندگان کابل میگوید: در گذشته شاروالی کابل بار ها این وعده را به مردم ودست فروشان داده بود که مشکل دست فروشان را حل میکند؛ اما یک بار ادعای آنها جامۀ عمل نپوشیده حالا باید مسؤولین قاطعانه در این زمینه عمل کنند.

اسفندیار

.

ممکن است شما دوست داشته باشید