روزنامه ملی انیس
روزنامه انیس یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های چاپی در افغانستان می‌باشد. این روزنامه برای اولین بار در 15 ثور سال 1306 ه ش اولین نسخهٔ خود را در کابل منتشر کرد.

چگونه به کودک بفهمانیم تا فرآیند تداوی را تحمل کند

کوهکن

قسمت دوم

سعی کنید طوری درباره کودک و نوع بیماری اش صحبت کنید که او مشکل خود را ناشی از اشتباه و کوتاهی‌ای که احتمالاً او انجام داده است، نداند. پدر و مادر می‌توانند این اطمینان را به کودک بدهند که هر کسی ممکن است در طول عمر خود بارها مریض شود، ولی ما خیلی خوشبختیم که می‌توانیم با مراجعه به داکتر  متخصص درصدد درمان و بهبود بیماری‌های ما برآییم. در این گونه موارد، می‌توانید از دوستان و آشنایانی که قبلاً دچار وضعیتی مشابه فرزند شما بوده‌اند، کمک و راهنمایی بگیرید، زیرا گاهی دانستن این مطلب که کودکان دیگر نیز به این بیماری مبتلا شده‌اند، می‌تواند در شیوه رویارویی شما و فرزندتان با آن بیماری کمک موثری باشد.

اگر فرزند شما هنگام تزریق آمپول و یا واکسین از سوی دوستان، همصنفی ها و یا حتی استادان و افراد بزرگ سال دیگر مورد نکوهش و تمسخر قرار گرفته است، به حمایت بیشتری از سوی شما احتیاج دارد. برخی از شب ادراری ها و خجالت کشیدن های کودک از امر تداوی، ناشی از عکس العمل و یا سرزنش سایرین است. درباره شیوه معاینه داکتر ، توضیحاتی به کودک بدهید.

اگر معاینه‌های داکتر  صرفاً یک ویزیت ماهانه و یا دوره‌ای است، می‌توانید انجام مراحل مختلف آن را بر روی یک عروسک به کودک نشان دهید. به او یاد بدهید که چگونه قد و وزن اندازه گیری می‌شود، چگونه با یک چوب کوتاه درون دهان معاینه می‌شود، چگونه با یک چراغ سرخ کوچک درون گوش، بینی و چشم دیده می‌شود، چگونه با گوشی مخصوص داکتران صدای ضربان قلب او از پشت و سینه‌اش شنیده می‌شود؟

برای کودک شرح دهید که داکتر  ممکن است ضربه‌ای آهسته به شکم او بزند و یا ممکن است از سر تا پای او را با دست معاینه کند. به او این اطمینان را بدهید که اگرچه داکتران و پرستاران بیگانه هستند، ولی اجازه دارند او را معاینه کنند تا از سلامت کامل او مطلع شوند.

اگر فرزند خود را برای درمان بیماری خاصی نزد داکتر  و متخصص می‌برید، احتمالاً خودتان نیز اطلاع چندانی از نوع بیماری کودک ندارید. در چنین شرایطی برای اطمینان حاصل کردن از مراحل درمان و انجام معاینه‌های داکتری خوب است با یک ترینر متخصص مشوره کنید و آن گاه برنامه و شیوه کار تیم داکتری را به زبان ساده و در حد فهم کودک برای او شرح دهید. پژوهش های مختلف نشان می‌دهند که اگر کودک از چگونگی انجام کار و معاینه‌های داکتری تا حد لازم مطلع و باخبر باشد، احساس امنیت بیشتری خواهد کرد و کمتر دچار ترس و اضطراب خواهد شد. سعی کنید در عین آن که با کودک یک‌رنگ و صادق هستید، از به کار بردن عبارتها و واژگانی که موجب ترس و وحشت کودک می‌شود، جداً بپرهیزید.

پدر و مادر می‌توانند درباره روند درمان با فرزندشان صحبت کنند، ولی هرگز نباید وارد جزئیات دردآور داکتری شوند. مرتباً این اطمینان را به فرزندتان بدهید که در تمام مراحل درمان نزد او خواهید بود و تا زمانی که کاملاً بهبود نیافته باشد، او را تنها نخواهید گذاشت. با انجام این کار کودکان شیوه اطمینان کردن به دیگران را می‌آموزند. اگر درباره بیماری فرزندتان چیزی نمی‌دانید، لزومی ندارد با اطلاعات و پاسخهای اشتباه خود باعث ترس و دلهره او شوید. بلکه بهتر است بگویید، «می‌توانیم تمام پرسش های خود را یادداشت کنیم و از داکتر  معالج تو بپرسیم …» چنانچه یکی از معاینه‌های داکتری، انجام آزمایش خون است، به کودک این اطمینان را بدهید که گرفتن مقداری خون از بدنش صدمه یی به او نخواهد زد. خیلی از کودکان تصور می‌کنند که «خون گرفتن» به معنای گرفتن تمامی خون بدن آنها است و آنها دیگر خونی نخواهند داشت.

اگر موقعیت وضعیت کودک اضطراری و حاد نیست، به کودک اجازه دهید تا با تهیه فهرستی از علائم بیماری و یا مراحل مختلف معاینه با داکتر  همکاری کند، حتی والدین می‌توانند از کودک بخواهند نقش یک داکتر  را بازی کند و فرد بیمار را مورد معاینه قرار دهد و با پرسش های کودکانه خود جویای سلامتی بیمار شود.

به فرزندتان یاد بدهید که چگونه به سئوال های داکتر  معالج خود پاسخ گوید و اگر می‌تواند بنویسد، نوع بیماری خود و مراحل درمان آن را یادداشت کند تا اگر در آینده بازهم دچار همان بیماری شد، با رعایت آن نکات درصدد درمان و بهبودی خود برآید. با تهیه این تاریخچه می‌توانید به اطلاعات مفیدی درباره سوابق بیماریهای فرزندتان نیز دست یابید.

داکتری را انتخاب کنید که به شیوه ارتباط خود با کودکان اهمیت بدهد.

از آن جایی که داکتر  متخصص اطفال بهترین دوست و یاور پدر و مادر به شمار می‌رود، به همین دلیل باید در انتخاب آن نهایت توجه و دقت را مبذول داشت. به عبارت دیگر، والدین به داکتری نیاز دارند که در عین لیاقت و کار فهمی، مهربان و ملایم هم باشد و بتواند به راحتی با کودکان ارتباط برقرار کند. داکتری که معاینه‌های خود را زود و با کمترین تاملی و بدون توجه به حالتهای روانی کودک انجام می‌دهد، بطور حتمی می‌تواند دلهره و ترس شدیدی در دل کودک به وجود آورد که او را از معاینه‌های بعدی و رفتن به آن شفاخانه بازدارد. از طرف دیگر، داکتری که خیلی ساکت و آرام است و هیچ اشتیاقی برای آشنا شدن و ایجاد ارتباط با کودکان ندارد، مسلماً نظر کودک را جلب نمی‌کند. خوب است والدین از همان ابتدای کودکی فرزندشان، در انتخاب داکتر  دقت داشته باشند.

اگر کودک در طول درمان خود نیاز به «عمل جراحی» دارد، توجه به نکات زیر می‌تواند سودمند باشد:

۱ – مشکل را به زبان ساده برای کودک شرح دهید: سعی کنید با استفاده از جملات در حد فهم کودک علت جراحی را برای او شرح دهید. توجه داشته باشید هنگام صحبت از کلماتی مثل بریدن، پاره کردن، دوختن، بخیه زدن و مثل اینها استفاده نکنید، زیرا موجب ترس و دلهره شدید کودک می‌شود.

۲ – ممکن است کودک تصور کند که عمل جراحی همراه با درد فراوان است: پدر و مادر باید این اطمینان را به کودک بدهند که عملیه یی بیهوشی وجود دارد که قبل از عمل جراحی، بیمار را کاملاً به خواب عمیقی فرو می‌برد و او متوجه هیچ چیز نمی‌شود. بعد از عمل هم بیمار به تدریج از خواب بیدار می‌شود. توجه داشته باشید، ضمن صحبت های خود حرفی از «گاز بیهوشی» نزنید،  زیرا ممکن است کودک گاز خانگی را با گاز بیهوشی یکی قلمداد کند و بعدها دچار دردسر شوید.

به کودک این اطمینان را بدهید که در تمام مراحل عمل جراحی نزد او خواهید ماند و داکتران و متخصصان مختلف مواظب سلامتی او هستند و می‌تواند بعد از بیدار شدن، یک هدیه فوق العاده از شما بگیرد. در برخی موارد، ترس والدین از عمل جراحی عیناً به کودک انتقال می‌یابد و موجب از دست رفتن کنترول طرفین می‌شود. دقت داشته باشید در چنین شرایطی با «چهره ای شاد» و «صدایی آرام و متین» با کودک صحبت کنید تا آثار هر گونه ترس و اضطراب را در کودک از بین ببرید.

۳ – آنچه را که پیش خواهد آمد، برای کودک به زبان ساده توضیح دهید: پدر و مادر می‌توانند با تهیه کتابها و یا منابع علمی ساده، کودک را نسبت به کارهای داکتر ان و پرستاران کنجکاو و علاقه‌مند و او را با محیط درمانی آشنا سازند. اجازه دهید کودک یک روز قبل از جراحی محیط بیمارستان را ببیند و ترس و دلهره‌اش کاهش یابد. همچنین والدین می‌توانند با تهیه وسایل داکتری پلاستیکی برای کودک، او را با پدیده معاینه و تداوی آشنا کنند. توجه داشته باشید، زمانی که از بیماری و درمان صحبت می‌کنید، واژه های مناسبی به کار ببرید و با رفتار ملایم و متین خود ترس را از دل کودک دور سازید.

۴ – یک روز بعد از جراحی: به کودک این اطمینان را بدهید که زمانی که از خواب بیهوشی بیدار شود، شما نزد او خواهید بود و چنانچه داکتر  معالج او اجازه دهد می‌تواند برای استراحت و بهبودی کامل به خانه بیاید.

ممکن است شما دوست داشته باشید