روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

چشم پتکان

چشم پتکان از بازی های بسیار عام و مروج در میان کودکان است که در مناطق مختلف به طریقه های متفاوت بازی میشود. برای اجرای چشم پتکان ، نخست یک محل مانند : دیوار، دروازه، درخت، سنگ کلان
و … به حیث « جر » تعین میشود. سپس یک طفل با ده ، بیست، سی یا الم، دلم انتخاب می شود که چشم های خود را پت کند. این کودک را در اصطلاع بازی ماه می گویند.

ماه روی خود را به جر می چسپاند و چشم های خود را می بندد. یکی از کودکان از او می پرسد:

زیر پایت چیست ؟

 – تخته!

 – هر کس سیل کنه، چشمایش بترقه!

اطفال دیگر می روند و هر یک خود را در گوشه یی پنهان می کنند. در جریان مخفی شدن اطفال « ماه » با صدای بلند می پرسد:

و دیگران جواب می دهند:

 – نی !

این پرسش و پاسخ ادامه می یابد تا بالاخره آواز های « ماه ؟» و « نی » به صورت غلغله یی اوج میگیرد و اطفال گفته میروند: ماه نی ، ماه نی ، ماه نی …

زمانیکه اطفال خاموش شدند و به پرسش « ماه » جواب ندادند. او چشم هایش را می گشاید و به جستجوی اطفال می پردازد. از جانب دیگر سایر کودکان هم از مخفی گاه های شان می برآیند و می کوشند، بدون آنکه با ماه روبرو شوند، خود را به
« جر » برسانند.

در جریان بدو و بگیر اطفال برای جالب شدن بازی و آزار دادن « ماه » قصدأ طرف « جر » نمی روند و از هر طرف جست و خیز زده می گویند:

الله ماه، الله ماه

و از نزد ماه اینطرف و آن طرف می گریزند.

در این جریان اگر ماه موفق شود که کدام طفل همبازی خود را گیر کند یا به سر و بر بدنش دست بزند، آن طفل « ماه » می شود و بازی ادامه می یابد. در غیر آن همان « ماه » اولی مکلف است بار دیگر چشم های خود را پت کند.

نتیجه :

چشم پتکان از جمله سر گرمی ها و بازی های مفید می باشد، دویدن و خیز و جست آن ورزش است، اما باید متوجه باشید که در جاهای تنگ و تاریک مثل تنور و جاهای خطرناک مانند لب بام پنهان نشوید.

ممکن است شما دوست داشته باشید