روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

پــه دری کــې د نــوروز تــرانې

په پښتو ملی ژبې د نوروز د ورځی یا (ورځو) په لامل په دری ژبې چې اوس مهال ټول افغان ملت او سره وروڼه ملیتونه پرې جشنونه جوړوی او په ګډه یې وایې په لاندی څولیکنو کې پرې لنډ بحث لرو! نوروزی (یاد پسرلی (سپرلی) د زرغون ښاخ ښکلی بلبل چغار او نغمی تاندې او ځلاندې ساتو، او دغه پییلې ملغلری دغاړی هار جوړوو!

دنوروز ترانه!

روز نوروز اس خدا جان جهنده بالا می شوه
از کرامات سخی جان کور بینامی شوه
مانه تنها واله گلهای سر دخت گشته ایم
عالمی برگنبد سبز تو سخت پیدا می شوه
روز نوروز اس خدا جان جهنده بالا می شوه
از کرامات سخی جان کور بینا می شوه
په افغانستان کې دنوروز یانوی کال مراسم یوازی په یوه ټبر (قوم) توکم (نژاد) پوری اړه نه لری. بلکی ټول وګړی هغه په یوه ډول نه په یوه ډول یې لمانځی:

نوروز شده ولاله خوش رنگ بر آمد
بلبل به تماشای دف و چنگ برآمد
مرغان هوا جمع شده اند جمله به یکبار
مرغان دل من زقفس تنگ بر آمد
دشایسته بدخشان دنوروزی پیل:

نوروز و نوبهار بر گلرخان مبارک
هنگام عیش و شادی برکودکان مبارک
داندراب (بغلان) دنوروز بیلگه:

باد نوروزی وزید عالم منور می شود
زینت روی زمین از سبزه تر می شود
این غلط فکر است کسی به خرچ زر ملا می شود

خواندن علم پسر از مصرف زر می شود
دغه راز په ښکلی کابل کې دنوروز دنغمو بیلګه:

روز نو روز است عالم سبزه زاد
زنگ از دل میبره باد بهار
آی پدربخی (برخیز) نوروزی بتی (بده)
که نانرا رحمت بکند پروردگار
دغه په ډول په تاریخی پنجشیر کې دغه بیلګه لولو!

نوروز شد و دل شادم

از قید غم آزادم

یک تنگه بده بابا

عیدانه استادم

دیوې ښکلی انجلۍ په ارمان عاشقانه تمثال:

او دختر جان

من آمده من

به دبدنت جانانه

گلبرگ سپید من برا از خانه

یک بار برا، که روی نازت بینم

باز آمدن، مرا خدا می دانه

دکابل په زاړه ښارکې، کله چې به نوروز دشپی دسترخوان وغوړید نو د ډوډی له خوړلو ترمخه به یوه سپین ږیری او د ډوډۍ له خوړلو وروسته به یوی مور بی بی حاجی داسې ویلې!

الهی که این سفر معمور باد
همیشه پر از نعمت ونور باد
که چشم بداندیش و چشم حسود
ازین سفره و صاحبش دورباد
بیا به بل تن داسی وویل:

اندرین فصل بهاران صد چمن گل می دهد
از سباح رحمت حق قطره دریا می شود
دښکلی پسرلی دنوی شپی او ورځی په پارځنی نورې ترانې هم شته!

لیلا! سبا نوروز است

خدا یا دلم به سوز است

خدایا دنیا دو روز است

مسلمانا دلم غم داره امروز

به مثل لاله شبنم داره امروز

شده چند روز که رویش را ندیده ام

لیلا! سبا نوروز اس

خدا یادلم به سوز اس

خدایا دنیا دو روز اس

میان دختران کاکل کی داره

به مثل زلف تو سنبل کی داره

غم نالیدن بلبل کی داره

تکرار

یوه زلمی یوی شایسته پیغلې ته داسی اثارتا وایې!

پیراهن زر دوز، پوشیده به نوروز

درمیله نوروز

برقامت مو زون و رسایت مزمه میته واوا
آیم به درتو ګیرم خبر تو قربان سرتو
هرمهر وفا ونازت مزه میته
پیراهن زر دوز پوشیده امروز در میله نوروز
برقامت موزون و رسایت مزه میته
واه واه گل هستی گل
با عشوه و تمکین، با خنده شیرین برعاشق مسکین

آی شوخک در دانه جفایت مزه میته
تکرار

دښکلی تاریخی هرات څو پسرلنۍ ترانې!

تو شاخ پرگلی من برگ زردم

تو شور خنده یی من آه سردم

تو خورشیدی منم سیاره تو

مرا بگذار تا گردتو بگردم

دو چشم ناز تو همرنگ دریاست

لبانت چون شقایق های صحرا ست

تو در اوج غروری از بی نیازی

سراپای و جود من تمناست

به شهر خود زمین گیرم تو کردی

چون مجنون بابز نجیرم تو کردی

جوان بودم که خواهان توگشتم

خدا پیرت کند پیرم تو کردی

په همدی ډول مونږ په ټول واحد او پتمن ملت کې دهرځای پسرلنۍ نغمی (ترانۍ) سره ورته والی (مشابهت) لری او په ولسی توګه (فلکلوریکه) توګه ویل کیږی او کمپوز کیږی او ولسونه ورڅخه خوند
اخلی.

داخیستلو ځایونه!

(نوروز او د افغانستان په ادبیاتو

او فرهنگ کې دهغه انعکاس

توکو څخه

الکوزی او ناصر  لیکنې څخه.

عبدالهادی قریشی

ممکن است شما دوست داشته باشید