روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

هیچ طرحی بدون در میان گذاشتن با مردم افغانستان، جنبه اجرایی نخواهد گرفت

هرچند خروج نیروهای خارجی از افغانستان در سال ۲۰۱۴ میلادی آغاز شد و دولت افغانستان نیز در دسامبر همان سال دو توافقنامه مهم امنیتی را با سفیر امریکا و نماینده ویژه ناتو در افغانستان امضا کرد که این دو سند، روند حضور نظامیان امریکا و ناتو را از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ در افغانستان مشخص می کرد و به اساس آن باید حدود ۱۷۵۰۰ نظامی خارجی در افغانستان باقی می ماند که بیش از ۱۰ هزار آن را نیروهای امریکایی تشکیل می داد، اما برخلاف آن توافقنامه امنیتی، دولت امریکا ضمن امضای توافقنامه صلح با طالبان در ماه حوت سال ۱۳۹۸ در دوحه، تعهد سپرد که تمامی نیروهای خود را تا اول ماه می سال ۲۰۲۱ از افغانستان خارج می کند، اما با روی کار آمدن حکومت جوبایدن در ایالات متحده امریکا، دولت آن کشور نخست از بازنگری توافقنامه خبر داد و خشونت ها را دلیل بررسی و بازنگری این توافقنامه دانست، مگر پس از سه ماه رای زنی، هم زمان با اینکه شمارش معکوس به اول ماه می نزدیک می شد، در ماه اپریل وزیر امور خارجه امریکا اعلام کرد که ما به اهداف خود دست یافته ایم و حالا زمان برگشت ما به خانه مساعد شده است به تعقیب آن رئیس جمهور امریکا نیز تصمیم خود را در خصوص پایان بخشیدن به طولانی ترین جنگی که امریکا درگیر آن است، اعلام نموده گفت: مسئولیت و ماموریت ما در افغانستان به پایان رسیده، امریکا می خواهد به طولانی ترین جنگ کشورش در افغانستان نقطه پایان بگذارد و در ضمن خاطر نشان ساخت که هدف ما در این جنگ از میان بردن القاعده و رهبری آن سازمان بود که با کشته شدن اسامه بن لادن، مبارزه بر ضد تروریزم در افغانستان پایان یافت، همزمان با آن سرمنشی عمومی سازمان اتلانتیک شمالی(ناتو) نیز در یک نشست مطبوعاتی، گفته که ناتو نیز خروج تمامی نیروهایش را ازافغانستان از اول می آغاز و بیش از این نیز مقام ها در این سازمان گفته بودند که با هم آمده ایم و با هم خواهیم رفت.
حالا پرسشی مطرح است که اظهارات مقام های امریکایی مبنی بر اینکه ما به هدف خود دست یافته ایم، چرا چند سال قبل از امروز بیان نشد که با رهایی پنج هزار زندانی طالب خشونت ها در کشور افزایش، جنگ ها تشدید یافته و القاعده نیز با امریکا اعلام جنگ نموده است. امریکا از پایان ماموریت اش در افغانستان سخن می زند.
آگاهان امور سیاسی به این باور اند که اگر امریکا با هم پیمانان خود در صدد تطبیق طرحی در افغانستان باشد، تطبیق آن، بدون شریک ساختن با دولت مردان و شهروندان افغانستان غیر ممکن است، درست است که در کوتاه مدت احتمالاً این طرح جنبه عملی به خود بگیرد، اما در دراز مدت زیان های جبران ناپذیری آن نه تنها افغانستان و کشورهای منطقه، بلکه جهان را نیز تهدید خواهد کرد. پس در این صورت هر طرح و برنامه یی که برای پایان جنگ در افغانستان روی دست گرفته می شود باید با تمام اقشار جامعه، سیاسیون و دولت مردان افغانستان، صادقانه در میان گذاشته شود، زیرا شماری از مقام های کشور های خارجی و برخی از رسانه های داخلی و خارجی از وخیم شدن اوضاع بعد از خروج نیروهای خارجی از افغانستان سخن می زنند که در حقیقت این اظهارات آب در آسیاب طالبان ریختن است، اما مردم افغانستان شاهد اند که در جبهات جنگ همین اکنون هیچ تغییری جز تلفات دو طرف که فرزندان این کشور اند، دیده نمی شود، درست است که جنگ کنونی طالبان برای امتیاز گیری در میز مذاکرات است، اما این گروه باید از گذشته پند بگیرد که از سال ۲۰۱۴ به این طرف نیروهای شجاع ملی امنیتی و دفاعی کشور، مستقلانه تأمین امنیت کردند و از آزمون های بزرگی موفقانه بدر شدند و حالا که نسبت به چند سال گذشته از توانایی های ویژه برخور دار اند، بدون شک حملات را دفع و به یاری پروردگار، نصرت نصیب شان خواهد شد.
پس چی بهتر است که با هم راه تفاهم و آشتی را در پیش گیریم و زمینه خروج نیروهای خارجی را بیشتر مساعد سازیم تا فصل جدید از همکاری های مشترک میان افغانستان و جامعه جهانی آغاز گردد تا یکی بر زخم دیگر مرحم گذاریم.

ممکن است شما دوست داشته باشید