روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

نگرانی‌ها از بی‌سرنوشتیِ تعدادی از مجاهدین روی سخن ما، طرف بزرگان امارت اسلامی است

مجاهدین امارت اسلامی در بیست سال اشغال، ایثار و فداکاری‌های عجیب و غریبی کردند و با دریای خون خود، این سرزمین را از لوث اشغال و تجاوز شستند و پاک نمودند و دشمنانِ اسلام و افغانستان را ازاین خاک و خطه بیرون راندند.

اما هنوز هم دیده می‌شود که مجاهدین اصلی در اکثر نقاط، به بی‌سرنوشتی و بیچاره‌گی به سر می‌برند و اشخاص و افرادی که یک روز در سنگر جهاد حضور نداشتند، به وظایف بلندی گماشته شده و طبل آقایی میزنند.

متاسفانه در همه ادوار تاریخ بعد از فتح و پیروزی یک سلسله بی توجهی‌هایی در صف مجاهدین سر بلند کرده و خلاهایی را به وجود آورده است.

یکی ازاین خلاها، بی تفاوتی بزرگان در قبال افراد و مجاهدین شان بوده است که در اوقات جنگ، بدامنی و روزهای دشوار از حضور آنان استفاده‌ی اعظمی به‌عمل می‌آورند و بعد از جنگ و رسیدن به چوکی و قدرت، مجاهدین واقعی فراموش می گردند و انسان های متملق و تشریفاتی، بیشتر روی صحنه آورده می‌شوند.

این امر، ضربه‌ی شدیدی بر عزم و اراده‌ی مجاهدین وارد می‌کند و این بی‌اعتنایی‌ها و بیوفایی‌ها در نفس الامر، کمر مجاهدین را می‌شکند و خلا و شکاف بزرگی را در صفوف مبارزان راه عزت و آزادی، به وجود می‌آورد.

در دوران جهاد علیه روس‌ها و کمونیست‌ها، رهبران جهادی به چنین اعمالی روی آوردند و مجاهدین واقعی را پس از پیروزی فراموش کردند و بیشتر توجه شان را به انسان‌های تشریفاتی و متملق مبذول داشتند و از جانب دیگر بیشتر عطف توجه، به جمع‌آوری مادیات نمودند.

این کارهای ناپسند، محبویت رهبران را به شدت کاهش داد و در انزوای شان قرار داد.

این انزجار و  نفرت‌، آخرالامر به فرار آنان انجامید و سبب غربت و ذلت شان در کشورهای بیگانه‌ گردید..

حالا هم اگر بزرگان امارت اسلامی متوجه روز و روزگار مجاهدین واقعی نشوند و به بی‌سرنوشتی آنان توجه نکنند، زود خواهد بود که چالش‌های بزرگی دامنگیر آنان شوند و خدای‌نخواسته مردم شاهد شکاف‌ها و درزهای عمیقی در صفوف مجاهدین باشند.

پس بزرگان امارت اسلامی رضای حق و خون شهدا را درنظر گرفته، باید توجه شان را به این امر مهم و سازنده معطوف بدارند و مجاهدین واقعی را در هرکجای کشور از هر قوم و تبار و زبانی که هستند، از بی‌سرنوشتی نجات بدهند.

بزرگان با این کار، هم اجر و پاداشی را نصیب می‌شوند و هم پیکر واحد و سالم امارت اسلامی را از متلاشی شدن نجات می‌دهند.

چون بدترین متلاشی شدن، پراگندگی از درون است.

اگر خدانخواسته چنین اتفاقاتی در امارت اسلامی رونما گردند، روزگار خطرناکی به سراغ ملت و کشور خواهد آمد که آنگاه جلوگیری از هم‌پاشی‌ها و ریخت‌وریزها امر دشواری خواهد بود.

امیدواریم که بزرگان امارت اسلامی، به یاد مجاهدین واقعی بیفتند و آنان را از سایه‌ی نوازش و پرتو مهر و محبت شان محروم نگردانیده، مسئولیت دینی و وجدانی خویش را ادا نمایند.

 

و ما علینا الاالبلاغ

ممکن است شما دوست داشته باشید