روزنامه ملی انیس
روزنامه انیس یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های چاپی در افغانستان می‌باشد. این روزنامه برای اولین بار در 15 ثور سال 1306 ه ش اولین نسخهٔ خود را در کابل منتشر کرد.

نقش زنان در پروسۀ صلح

فرزانه آتوسا

بخش اول

یکی از مهم‌ترین مساله در گفتگو‌های صلح افغانستان مسالۀ حقوق زنان است. زنان در واقع نخستین و اولین قربانیان تفکر طالبانی در کشور بودند که با روی کار آمدن رژیم تک‌رو طالبان آن‌ها از حقوق انسانی‌شان محروم گردیدند وبه صورت آشکار در خیابان‌های شهرها، از نشانی ادارۀ امر باالمعروف طالبان بی‌رحم‌ترین شلاق را خوردند که این تازیانه در واقع بر چهرۀ تاریخ و انسان این جغرافیا لکۀ ننگ باقی مانده است.
چنانکه؛ طالبان آموزش و رفتن زنان را به مکتب و دانشگاه، منع قرار دادند و اجازه ندادند تا زنان آزادی‌های خود را داشته باشند. ولی با روی کار آمدن دورۀ جدید دولت‌داری، یکی از تعهدات سیاسیون و دولت در جلسۀ بن این بود که مشارکت‌سیاسی، تأمین حقوق زنان، آزادی‌بیان، فعالیت‌سیاسی‌زنان، رسیدگی به پرونده‌های دادخواهی‌زنان و همچنان پاس‌داشت از حقوق آن‌ها بود که باید مورد عمل قرار می‌گرفت.
با روی‌کار آمدن دورۀ جدیدسیاسی، ‌زنان در ساختار دولت توانستند وزیر و رئیس و نمایندۀ‌سیاسی‌دولت در نهادهای دیپلوماتیک باشند که چنین کاری سبب شد تا طالبان بدانند که زنان به‌عنوان انسان نیز توانایی همچون مردان در کارورزی دارند.
فکر طالبان درمورد زنان برخاسته از خوانش و برداشت نادرست دینی بود که به زودی مورد نقد جامعۀ‌اسلامی و گروه‌های دهشت‌ستیز قرار گرفت. در تجربۀ بشری این نخستین باری نیست که زنان مورد بی‌مهری و محرومیت قرار می‌گیرند. گذشتۀ‌تاریخی و سیاسی بسیاری از جریان‌های تندرو نشان می‌دهد که در مورد زنان برخورد نابرابر و نا عادلانه صورت گرفته است که بسیاری از جنبش‌های فکری و اسلامی در برابر این گونه تبعیض برخاسته اند و آن را نفی کرده اند.از سوی دیگر این استبداد، سبب سرکوب توانایی و رشد زنان شده است که زیر سیطره و قیمومیت این استبداد رفتند و کمتر توانستند تا رهایی یابند. هرچند در تاریخ از نشانی خود زنان مقاومت و مبارزه‌های زیادی شکل گرفته و تا هنوز ادامه دارد ولی با توجه به پیشینۀ بِی‌مهری نسبت به زنان، برچیدن این چالش نیازمند مبارزۀ طولانی و پایدار است.
در حقیقت نسترن‌های افغانستان با توجه به تلخی و سنگ‌دلی پاییز هنوز پا برجا اند و می‌خواهند که سبز و رنگین بمانند که این امر ستوده و انوشه است. ولی این همه مقاومت و ایستادگی نباید در پروسل صلح افغانستان نادیده گرفته شود. طالبان در عملکردشان بار دیگر ثابت کردند که هنوز علیۀ زنان وبسیاری از نوآوری‌های اجتماعی‌اند و نمی‌خواهند که تجدد و مدرنیته را قبول کنند. خردسیاسی و بینش جدید و افکارمتمدنانه را علیه خود و باور اسلامی خود، تلقی می‌کنند در حالی که امر و تفکر دینی‌، شدن و گردیدن را می‌خواهد. از نظرگاه دین، باید هر لحظه همین اکنون را داشت و گردید.
این روایت امروزین دین است و می‌شود با این رویکرد، هم با جهان زیست، هم متدین. ولی تندروی و قبض‌اندیشی‌دینی که در آن طالبان گیرافتاده اند، سبب شده است تا این حقیقت را نپذیرند. دیده می‌شود که آب تفکر و اندیشۀ‌طالبان همچنان مرداب است و هیچ‌گونه جریانی را نمی‌پذیرد. حالا که مبحث صلح با طالبان است. زنان با نوشتن نامه ودادخواهی خود یک بار دیگر مسالۀ حقوق و جایگاه سیاسی خود را مبرهن کرده اند و دراین منشور دادخواهی از تمامی جناح‌ها و گروه‌های شامل در گفتگو با طالبان خواسته اند که حقوق و ارزش‌های آزادی زنان را نباید قربانی شود و برای زنان سهم مشارکت در گفتگوهای صلح را بدهند.
طالبان نیز خود تکان خورده اند که این بار نمی‌شود در برابر ارزش‌های انسانی زنان از استبداد کار گرفت و این کار سبب از دست‌دادن حمایت جامعۀ جهانی و مردم کشور خواهد شد.تا کنون اتحادیۀ اروپا، سازمان‌ملل‌متحد و از همه مهم دولت افغانستان روی نهادینه‌شدن و نقش‌کلیدی‌زنان در پروسۀ‌صلح تاکید دارند تا این حقیقت توسط گروه‌های شامل در گفتگو مورد پذیرش قرار گیرد و همه متعهد به پاسداری آن باشند. زنان در کنش‌ها و عملکرد سیاسی‌شان در هفده سال پسین‌هم به جهان و هم به گروه‌های‌سیاسی ثابت کردند که دیگر استبدادپذیروظلم‌پذیر نیستند و دادخواهی و مبارزه‌شان علیۀ دهشت‌افگنی و عقب‌ماندگی سیاسی ادامه دارد.
دولت افغانستان به منظور پاسداری حقوق زنان تعدادی از چهره‌های سرشناس و سیاسی‌زنان را شامل هیات گفتگو کننده با طالبان معرفی کرده است تا این‌ها بتوانند به نمایندگی از زنان کشور دادخواهی و حقوق خود را در منشور توافق صلح با طالبان نهادینه کنند.
این کار سبب شد تا جامعۀ‌سیاسی‌زنان نسبت به تعهد دولت و پاسداری حقوق‌شان بیشتر آگاه شوند. موضع‌گیری و ادامۀ دادخواهی زنان برای تأمین حقوق شهروندی‌شان و همچنان مبارزه برای مشارکت‌سیاسی و گرفتن حق سیاسی‌شان نشانۀ از توسعه وپیشرفت سیاسی است. شعار کلیدی زنان که «دیگر به عقب برنمی‌گردیم یااینکه زنان به عقب برنمی‌گردند» خود مبارزه و تسلیم‌ناپذیری زنان در برابر محرومیت‌سیاسی و گروه‌های افراطی است.
ادامه دارد

ممکن است شما دوست داشته باشید