روزنامه ملی انیس
روزنامه انیس یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های چاپی در افغانستان می‌باشد. این روزنامه برای اولین بار در 15 ثور سال 1306 ه ش اولین نسخهٔ خود را در کابل منتشر کرد.

لذت‌ها و حلاوت‌های سنگر جهاد

حکمت

من لذت‌ها و حلاوت‌هایی که در سنگرهای جهاد دیدم در منصب، چوکی و جاه اصلا ندیدم.

من چندسال در مدرسه بودم و درس می‌خواندم و چندسال دیگر هم در سنگر علیه نیروهای اشغالگر و غلامان شان به جهاد و مبارزه مسلحانه پرداختم و حالا مدتی است که در یکی از ادارات دولتی کار می‌کنم.

اما لذت، اخلاص، صمیمیت و دیانتی که در سنگرهای جهاد به مشاهده می‌رسیدند در منصب، جاه و چوکی دیده نمی‌شوند و آن فضا اکنون برایم میسر نیست.

اکثر دوستان و مجاهدین هم عین قضیه را روایت می‌کنند و فضای سیاست، قدرت، جاه و منصب را مکدر و ناخوش‌آیند توصیف می‌‌نمایند.

اگرچه وظیفه مقدس است و خدمت به اسلام، ملک و ملت به شمار می‌رود، اما متاسفانه عده یی فضای خدمتگزاری را مکدر کرده اند و محیط روشن صمیمیت، احوت و برادری را به خودخواهی، تفوق‌طلبی، برتری‌ جویی و ناسازگاری‌ها تبدیل نموده اند.

زمانی که در سنگر جهاد بودیم، با وجود نبود امکانات و مادیات اخوت، صمیمیت، همسویی‌ و دل‌سوزی‌ میان مجاهدین، حرف اول را می‌زدند و حالا که به سفره‌ی رنگین دولت شریک شده ایم، آن اخلاص و صمیمیت کاهش پیدا کرده است و بیشتر دوستان و بزرگان به فکر خود استند و بس.

در دوران جهاد، یک مجاهد برای مجاهد دیگری و خصوصا برای فرماندهان و بزرگان امارت اسلامی ارزشمندترین گوهر دنیا و دوست‌داشتنی‌ترین مخلوق خدا بود.

اما با فتح و پیروزی و رسیدن به کرسی‌های دولتی، این حلاوت‌ها به مراتب کم‌ شده و گل های دوستی و محبت در باغستان هستی، رنگ خود را باخته اند.

این امر باعث آرزده‌گی جمع کثیری از مجاهدین گردیده است و با گذشت هرروز میان بزرگانِ بی‌عاطفت و مجاهدین، فاصله ایجاد می‌شود و چراغ مهر و محبت به خاموشی می‌گراید.

من به حیث یک مجاهد این امر را شدیداً ناپسند می‌دانم و این آلوده‌گی باید هرچه زودتر از شیشه‌ی سینه‌ی امارت اسلامی زدوده شود و جایش را دوباره صفا، صمیمیت، عطوفت، مهر و وفا پر نماید.

من یقین دارم یگانه چیزی که سبب فتوحات و پیروزی امارت اسلامی گردید اخلاص، صمیمیت، اتحاد، ایمانداری، تقوا و فداکاری مجاهدین بود.

ورنه نیروی ما با نیروی دشمن اصلا قابل مقایسه نبود و تجهیزات ما نیز با تجهیزات، اسلحه و وسایل امریکا، ناتو و دولت اجیر مقایسه نمی‌شد.

در خاطر داریم در آن هنگام؛ آب سرد و نان خشکِ وطن، لذتی داشت که امروز در ریاست‌ها، وزارت‌خانه‌ها و در مسند‌های‌قدرت دیده نمی‌شوند.

در آن وقت، از زخمی‌شدن و به شهادت رسیدن لذت می‌بردیم و از حلاوتِ جانبازی و فداکاری‌ها کام‌ودهان مجاهدین، شیرین بود.

اما حالا در حکومت‌داری آن لذت‌ها و حلاوت‌ها برای ما میسر نیست و هرازگاهی آن لحظات سبز و شیرین در فضای خیالات ما می‌چرخند و در ذهن و ضمیر ما مجسم می‌شوند.

به هرتقدیر امارت اسلامی که با خون شهدای راه عزت و آزادی و زحمات شبان‌روزی مجاهدین واقعی به وجود آمده است، بقا و دوامش را از بارگاه رب العزت استدعا داریم و بیرق سفیدش را در سرزمین خود و سراسر جهان در اهتزاز و برافراشته می‌خواهیم.

چون بقای امارت بقای جهان اسلام و امت مسلمه و زوالش زوال امت اسلامی تلقی می‌گردد.

اما به دوستان همسنگرم پیام میدهم که باید خون شهدا و زحمات مجاهدین را فراموش نکنند و صمیمیت و اخلاص را به باد نیستی ندهند، چون تمام رمز و راز پیروزی امارت اسلامی نهفته در صمیمیت، اتحاد و اتفاق آن بوده است.

اگر این نعمت بزرگ الهی، پامال خواسته‌ها و اغراض شخصی و خودخواهی‌ها شود، بیمِ آن می‌رود که خداوند توانا گزینه‌ی دیگری را بر تقدیر ما مسلط کند و سرنوشت ما را به شکل دیگری رقم بزند.

ممکن است شما دوست داشته باشید