روزنامه ملی انیس
روزنامه انیس یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های چاپی در افغانستان می‌باشد. این روزنامه برای اولین بار در 15 ثور سال 1306 ه ش اولین نسخهٔ خود را در کابل منتشر کرد.

صلح خواست همگانی است

 

افغانستان بیش از ۴۲ سال است که در آتش جنگ‎های خانمانسوز و ویرانگر تحمیلی می‎سوزد و شعله‎های آن تمام هست و بود این کشور را نابود یا قسماً تخریب نموده است. هرچه زمان می‎گذرد به جای اینکه این جنگ و نابسامانی فروکش کند، شعله‎ورتر هم می‎شود گویی سرنوشت این کشور چنین است که باید باشد.
اخیراً از یکسو نشست‎هایی به نام صلح برای برقراری ثبات و ختم جنگ در افغانستان در گوشه و کنار جهان برگزار می گردد طوری که اخیراً نشستی با اشتراک نمایندگان ویژه کشورهای امریکا، چین، ازبیکستان، پاکستان، بریتانیا، قطر، سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا در دهم اگست با نمایندگان دولت افغانستان و طالبان درباره مشارکت جامعه بینالمللی برای موفقیت روند صلح در دوحه برگزار گردید. نشستی که شرکت کنندگان آن با ابراز نگرانی از ادامه خشونتها در افغانستان گفته اند که تداوم این درگیری‎ها، تلاشهای صلح را بینتیجه میکند.
از سوی دیگر سران گروه طالبان که خود نیز در این نشست‎ها حضور داشته و دارند، بر حملات بیشتر پافشاری دارند، حملاتی که در نتیجه آن اغلب افراد ملکی کشته، زخمی، آواره و آسیب پذیر، میشوند. این در حالی است که علاوه بر مردم افغانستان که سالهاست از طرف های درگیر خواهان تأمین صلح و ثبات و اولویت دادن به منافع ملی اند، جامعه جهانی نیز خواهان توقف فوری جنگ و به جای آن تسریع روند مذکرات صلح شده اند.
تجربه بارها در افغانستان و اغلب کشورهای دنیا به ثبات رسانیده است که جنگ و خشونت جز ویرانی و بعدها پشیمانی نتیجه دیگری نداشته و ندارد، فقط صلح و آشتی است که زمینه زندگی مسالمت میز برای مردم و همدیگر پذیری را برای سران و رهبران جهان به ارمغان می‎آورد. از همین جاست که اسلام نیز به صلح و سلم همواره تأکید می ورزد و از پیروانش می‎خواهد که در هیچ حالتی از صلح و آشتی غفلت نورزند.
چنانکه سیره عملی رسول خدا صلی الله علیه وسلم و دیگر بزرگان اسلام در طول تاریخ این بوده است که نخست از در گفتگو و استدلال وارد میشدند؛ هرگاه طرف ابراز تمایل به صلح و زندگی مسالمت آمیز پیدا می‎کرد، با آنان از در صلح و آشتی میآمدند؛ حتا اگر میدانستند که در صورت جنگ با آنان پیروز و غالب اند.
شرایط موجود در افغانستان که از یکسو نیروهای نظامی خارجی از افغانستان یا خارج شده یا در حال خارج شدن هستند، از تمام طرف‎های درگیر می‎طلبد که بیشتر از این به جنگ و خشونت نپردازند، زیرا جنگ ۲۰ ساله طالبان زیر نام جهاد علیه نیروهای نظامی خارجی انجام می‎شد و اکنون که این نیروها (خارجی‎ها) در میدان‎های نبرد حضور ندارند، کشتن کسانی که مسلمان اند و کلمه توحید بر زبان شان جاری است، هیج توجیهی ندارد.
از طرف دیگر هرقدر جنگ و خشونت در افغانستان ادامه یابد، به همان اندازه کشور را به عقب برده و زمینه‎های پیشرفت و ترقی را از مردم این سرزمین میگیرد و همچنان اهداف کسانی را برآورده می‎سازد که رویای بربادی افغانستان را در سر دارند.
بنابراین، مردم افغانستان از تمام طرف‎های درگیر انتظار دارند، بیشتر از این نگذارند که جنگ‎های تحمیلی و وارداتی دروازه‎های زندگی مسالمت آمیز را به روی شان ببندد، بلکه همه با یکصدا و در کنار هم به مثابه برادران دینی همدیگر تلاش نماییم، تا از یکطرف جنگ ویرانگر خاتمه یابد و از سوی دیگر افغانستان را در مسیری قرار دهیم که سبب افتخار نسلهای حاضر و آینده گردد، در غیر آن قضاوت تاریخ در دنیا و پاسخگویی در میدان حشر (جایی که هرکس از هر عمل خود حساب پس خواهد داد) انکار ناپذیر است.

ممکن است شما دوست داشته باشید