روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

صبر در برابر مصیبت

صبر یکی از نشانه های بارز مرد مؤمن و اوج احترام به حکمت های الهی است.

هرگاه شخص مؤمن به مصیبتی درد ناکی گرفتار شود، در این حالت شیکبایی ورزیده و از خود صبر و استقامت نشان میدهد که درعوض الله متعال برای آن پاداش بزرگ و اجر جزیل را نصیب میگرداند.

زمانیکه بندگان مؤمن خداوند متعال دچار مصیبت و بلایا می‌گردند، این درد و مصیبت وجود همه‌ی مسلمانان را به لرزه در می آورد و همه این درد را احساس می‌کنند.

مسلمانان مانند جسم واحدی هستند که هرگاه یکی از اعضای آن به درد آید، دیگر اعضا نیز آن درد را احساس می نمایند.

درد مسلمانان مشترک است، احساس مسلمانان مشترک است، خط و راه و روش مسلمانان همه مشترک اند.

و هرگاه مسلمانان در خم و پیچ های زندگی مورد ابتلا و آزمایش پروردگار عالمیان قرار می‌گیرند، یگانه راهی که آن‌ها را به بلندای سعادت میرساند صبر و استقامت است و آن را برمی‌گزیند.

و اگر بخواهد که مصیبت و مشکلش حل شود فقط از الله تبارک و تعالی درخواست کمک میکند و فقط دست نیاز را بسوی او دراز می‌نماید و در پیشگاه او تعالی التماس و زاری می‌نماید که آن را برطرف گرداند و این با دعایی که الله آن را دوست دارد ممکن می‌شود، چون در دعا توحید خالصانه، صداقت به درگاه الله و اجابت نزدیک است.

الله تعالی می‌فرماید:

ترجمه:  «و ایوب را [یاد کن] آنگاه‌ که پروردگارش را [چنین] ندا داد: «رنج [و بیماری] به من رسیده است و تو مهربان‌ترینِ مهربانانی». ما [دعای] او را اجابت کردیم و رنجی را که به او رسیده بود برطرف ساختیم و خانواده‌اش و [نیز تعدادی] همانندشان را به همراه آنان به وی بازگرداندیم [تا] رحمتی از جانب ما و پندی برای عبادت‌کنندگان باشد».

الأنبیاء: ۸۳-۸۴].

 

باید دانست که گریه‌ی مباح و اندوهِ جایز، این است که با اشک چشم و نرمی دل، بدون ناراحتی از مقدرات الهی باشد و این نوع گریه را کامل‌ترین بندگان، پیامبر ما، حضرت محمد صلی الله علیه وسلم داشته است.

 

عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِکٍ رضی الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صلی الله علیه وسلم: «وُلِدَ لِی اللَّیْلَهَ غُلَامٌ، فَسَمَّیْتُهُ بِاسْمِ أَبِی إِبْرَاهِیمَ» ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى أُمِّ سَیْفٍ، امْرَأَهِ قَیْنٍ یُقَالُ لَهُ أَبُو سَیْفٍ، فَانْطَلَقَ یَأْتِیهِ وَاتَّبَعْتُهُ، فَانْتَهَیْنَا إِلَى أَبِی سَیْفٍ وَهُوَ یَنْفُخُ بِکِیرِهِ، قَدِ امْتَلَأَ الْبَیْتُ دُخَانًا، فَأَسْرَعْتُ الْمَشْیَ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللهِ ج، فَقُلْتُ: یَا أَبَا سَیْفٍ أَمْسِکْ، جَاءَ رَسُولُ اللهِ ج، فَأَمْسَکَ فَدَعَا النَّبِیُّ صلی الله علیه وسلم بِالصَّبِیِّ، فَضَمَّهُ إِلَیْهِ، وَقَالَ مَا شَاءَ اللهُ أَنْ یَقُولَ، فَقَالَ أَنَسٌ: لَقَدْ رَأَیْتُهُ وَهُوَ یَکِیدُ بِنَفْسِهِ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللهِ ج، فَدَمَعَتْ عَیْنَا رَسُولِ اللهِ صلی الله علیه وسلم فَقَالَ: «تَدْمَعُ الْعَیْنُ وَیَحْزَنُ الْقَلْبُ، وَلَا نَقُولُ إِلَّا مَا یَرْضَى رَبَّنَا، وَاللهِ یَا إِبْرَاهِیمُ إِنَّا بِکَ لَمَحْزُونُونَ».[۱]

 

انس ابن مالک رضی الله عنه می‌گوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «دیشب پسرم متولد شد و او را به اسم پدرم ابراهیم، نام‌گزاری کردم». (انس رضی الله عنه می‌گوید:) رسول الله صلی الله علیه وسلم او را [براى شیر دادن به] ام سیف سپرد که همسر آهنگرى به نام “ابو سیف” بود. روزى پیامبر صلی الله علیه وسلم برای دیدن او به راه افتاد و من هم از پى او رفتم. وقتی نزدیک ابو سیف رسیدیم، مشغول دمیدن در کوره‌اش بود و تمام خانه را دود گرفته بود. من زودتر از پیامبر صلی الله علیه وسلم خود را به ابو سیف رساندم و گفتم دست نگه‌دار، رسول الله صلی الله علیه وسلم آمد و او دست نگه داشت و پیامبر صلی الله علیه وسلم کودک را خواست و در آغوش گرفت و چیزهایی که می‌خواست بگوید گفت. انس رضی الله عنه می‌گوید: [بار دیگر که با پیامبر صلی الله علیه وسلم رفتم] دیدم که ابراهیم جلوی پیامبر جان ‌می‌داد و اشک از چشمان رسول الله صلی الله علیه وسلم سرازیر شد و فرمود: «چشم‌ها اشک می‌ریزد و دل اندوهگین است ولی ما سخنی که موجب ناخوشنودی الله شود به زبان نخواهیم آورد. سوگند به الله که ما به خاطر از دست دادن تو، ای ابراهیم! غمگین هستیم».

بخاری( ۱۳۰۳) مسلم(۲۳۱۵).

برای اینکه بتوانیم به درگاه الله متعال تقرب حاصل کنیم، باید درهنگام بروز مصیبت ها تسلیم اراده او تعالی شده و اوست که به بندگانش جز اراده خیر ندارد و شکیبایی و صبر است که بندگان را درآزمون سخت و دشوار الله متعال کامیاب میگرداند.

 

إن الله مع الصابرین.

ممکن است شما دوست داشته باشید