روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

روند صلح بین الافغانی و پلان هفت ماده یی صلح با طالبان را حمایت کنید

این روزها شماری از کشورها تلاش دارند تا روند گفتگوهای صلح میان امریکا و طالبان از سرگرفته شود.

امریکا، چین، پاکستان و روسیه اخیراً در مسکو گردهم آمده و خواهان از سرگیری گفتگوها میان واشنگتن و طالبان گردیدند.

 وزارت خارجه روسیه نیز در بیانیه‌ای اعلام کرده که ایگور مارگولف، معاون وزیر خارجه این کشور این موضوع را در نشست چهارجانبه نمایندگان روسیه، آمریکا چین و پاکستان در مسکو ابراز کرده است.

 در بیانیه وزارت خارجه روسیه آمده: “طرف روسیه بر ضرورت از سرگیری فوری مذاکرات میان ایالات متحده و گروه طالبان تأکید می‌کند. همچنین تلاش‌های مشترک کشورها برای برگزاری مذاکرات بین‌الافغانی باید ادامه یابد.”

 مسکو میزبان دومین نشست چهارجانبه در مورد صلح افغانستان بود که در آن زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه امریکا برای صلح افغانستان دنگ ژیان، نماینده چین، ضمیر کابلوف و نماینده روسیه برای افغانستان و محمد اعجاز، معاون وزارت خارجه پاکستان شرکت داشتند.

 در بیانیه پایانی این نشست، شرکت‌کنندگان از تمامی اطراف جنگ در افغانستان خواستند تا فورا سطح خشونت‌ها را کاهش دهند و در جریان مذاکرات بین‌الافغانی آتش‌بس برقرار شود.

 اگرچه نشست مسکو به صورت چهارجانبه برگزار شد؛ اما آنچه در بیانیه پایانی آن مورد تأکید قرار گرفت می تواند به یک معنا بازتاب دهنده مواضع واقعی کرملین در قبال صلح افغانستان هم باشد؛ مواضعی که خواسته کانونی آن، از سرگیری فوری گفتگوهای صلح میان امریکا و طالبان است.

 این نشان می دهد که روسیه به شدت مشتاق است تا فرایند صلح با طالبان، هرچه زودتر به نتیجه برسد.

 برای دلایل و عوامل این اشتیاق می توان چند دلیل اثرگذار را در نظر گرفت.

 عامل اول: برای روسیه به رهبری ولادیمیر پوتین، حضور نظامی امریکا و ناتو در افغانستان، یک کابوس ترسناک است. امضای پیمان امنیتی امریکا با افغانستان که زمینه ساز حضور بلندمدت نیروهای امریکایی در افغانستان بود، میزان ترس و وحشت ناشی از این کابوس را دوچندان کرد. شاید از همان زمان روسیه به برقراری ارتباط با طالبان اقدام کرد؛ ارتباطی که بارها امریکایی ها و مقام های محلی افغان از آن انتقاد و ابراز نگرانی کرده اند.

 روسیه همزمان با آغاز تلاش های رسمی امریکا برای صلح با طالبان، از تماس های پنهانی خود با طالبان پرده برداشت و از آن زمان تاکنون این امر، به یک موضع عادی و بخشی از سیاست خارجی مسکو در قبال مسأله افغانستان بدل شده است.

اینکه یکی از پیش شرط های اصلی طالبان در توافق صلح با امریکا، خروج کامل و بی قید و شرط نیروهای خارجی از افغانستان است به نظر می رسد بخشی از خواسته های روسیه و هم پیمانان آن درهمکاری با طالبان باشد.

 بنابراین، روس ها مشتاق اند تا هرچه سریع تر گفتگوهای صلح به نتیجه برسد و روند خروج امریکا از افغانستان، رقم بخورد؛ روندی که به خودی خود، خروج سایر نظامیان غربی را نیز در پی خواهد داشت.

 عامل دوم: مسکو و کابل در طول ۱۸ سال حضورنظامی امریکا بر افغانستان، روابط دوجانبه بسیار عادی و کم فروغی داشته اند. در شرایطی که کابل با بسیاری از قدرت های همسو با امریکا در منطقه و جهان «پیمان ستراتژیک» امضا کرد، در رابطه با روسیه، همواره با سردی و احتیاط فاصله داری تعامل داشت.

 کابل حتی در نشست های صلحی که به میزبانی روسیه برگزار شده، یا اصلاً شرکت نکرد و یا در سطحی بسیار پایین اشتراک ورزید؛ نشانه ای دیگر از سردی و تیرگی مراودات دوجانبه.

  بنابراین، بدیهی است که روسیه از طریق روابطی که با طالبان ایجاد کرده، از به قدرت رسیدن آن گروه در کابل، حمایت می کند و برای این منظور، خواهان آغاز فوری فرایند صلح است.

 عامل سوم: روسیه در طول سال های گذشته، از معدود قدرت هایی بوده که نگرانی خود را از نفوذ و قدرت گیری پرسش برانگیز داعش در افغانستان، به صراحت بیان کرده است.

 به هر حال، روس ها از شیوه مبارزه امریکا، ناتو و دولت کابل با داعش، ناراضی به نظر می رسند و چه بسا آن را بخشی از موانع موجود در مسیر سرکوب و انهدام این نیروی تروریستی می داند. بنابراین، روی طالبان به عنوان یک جریان حنفی که با داعش به مثابه نماینده اسلام سلفی، اختلاف و دشمنی ایدئولوژیک دارد، سرمایه گذاری کرده است.

 اما این سوی قضیه دولت افغانستان است که همواره خواهان صلح عادلانه، پایدار و با عزت که دستاوردهای هجده سال پسین مردم افغانستان در آن حفظ گردد، می باشد.

به خاطر اثبات این ادعا در نشست دوم پروسه کابل حکومت وحدت ملی بسته پیشنهادی صلح را بدون قید و شرط به طالبان ارائه کرد و آتش بس یکطرفه را نیز اعلام نمود و بعد از نشست های متعدد علمای کشور در رابطه به برقراری صلح و حرام دانستن جنگ در افغانستان، حکومت لویه جرگه مشورتی صلح را نیز دایر کرد تا این جرگه نقشه راه را برای رسیدن به صلح عادلانه، ترسیم کند و  بسا تلاش های ممتد دیگر که متأسفانه آنچنانی که انتظار می رفت از سوی این کشورها که اکنون در پی ثبات افغانستان و آغاز گفتگو میان امریکا و طالبان اند، حمایت صورت نگرفت و اکنون نیز دولت افغانستان به خاطر برقراری صلح، که یکی از آرزوهای دیرینه مردم افغانستان است، پلان هفت ماده‎یی صلح با طالبان را نیز تدوین نموده است و می خواهد که رهبری و مالکیت این روند متعلق به مردم افغانستان باشد تا این که در دقایق اخیر با یک تویت روند گفتگوها لغو نگردد.

بناءً کشورهایی که می خواهند تا یک صلح واقعی در افغانستان تأمین گردد، بایست این بار پلان هفت ماده یی صلح حکومت افغانستان را که درسه بخش عمده خلاصه گردیده حمایت کنند، زیرا این پلان هفت ماده یی صلح با طالبان از سه بخش تشکیل شده که عبارت از مذاکره با امریکایی ها، طالبان و پاکستان، دوم ایجاد اجماع منطقوی و شرکای بین المللی، سوم بر می گردد به حکومت داری خوب و بررسی عوامل جنگ در افغانستان که بدون شک این بخش تعلق می‎گیرد به مردم و حکومت افغانستان، اما دو بخش دیگر آن بدون شک همکاری کشورهای همسایه، منطقه و جهان را نیز می‎طلبد.

بناءً مردم افغانستان انتظار دارند تا این کشورها از نه دور گفتگوها میان امریکا و طالبان آموخته باشند که در عدم حضور نمایندگان دولت مشروع و قانونی که از عموم مردم افغانستان نمایندگی می کند، روند  گفتگوهای صلح آنهم در بیرون از کشور، نتیجه ملموسی در قبال نخواهد داشت، پس بهتر است تا این بار پلان هفت ماده یی صلح دولت با طالبان را حمایت کنند و زمینه مذاکره با طالبان و سایر کشورها را نیز مساعد سازند.              احمد نوید

ممکن است شما دوست داشته باشید