روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

درخت اتحاد و همدلی را در کشر باید بهتر آبیاری کرد!

احمدخان داعی

افغانستان از جمله کشور های محسوب میشود که درآن تنوع قومی و مذهبی وجود دارد و همین تنوع به گلی میماند که از شاخه های مختلفی شکل گرفته باشد و هرشاخه آن به زیبایی آن می افزاید.

مردم افغانستان در ذات خود با همه تنوع و گونه های مختلفی که دارند،  مردم شریف، عزتمند و متحدی بوده اند که در درازنای تاریخ هر امپراتوری که به قصد غارت و چور و چپاول در این کشور هجوم آوردند، این مردم دلیر همه دغدغه های قومی، سمتی، زبانی، ومذهبی را کنار گذاشته، باهم مشتی واحدی شدند، پوز اجنبیان و غارتگران تاریخ را به خاک ذلت کشانیده و آنان را با قوت ایمان و مشت مستحکم وحدت ازین کشور بیرون رانده اند.

مردم افغانستان همیشه متحد بوده و همیشه درکنارهم احساس آرامش و امنیت داشته اند.

کشمکش های که بعض اوقات بین اقوام افغانستان صورت میگیرد، حاصل خیانت سیاست پیشه گان و تربیت شدگان کشورهای بیرونی میباشد.

کشورهای بیرونی در طول تاریخ بخاطر نفوذ در این کشور حلقاتی خاصی را تربیت نموده اند و آنها را ابزاری برای نیل به خواست ها و آرمانهای خویش قرار دادند که متاسفانه با استفاده ازین افراد، همیشه  تنور جنگ های قومی و مذهبی را شعله ور ساخته و مردم شریف افغانستان را به جان همدیگر انداخته اند.

حال که تازه کشور عزیز مان از یک دوره سیاه و تاریک بیرون برآمده است و پای استخبارات منطقه و جهان تا حدی ازین کشور قطع شده است و همچنان تربیت شدگان بیگانه ها بیرون و یا تابع نظام اسلامی گردیده است، بایست برکشور عزیزمان دل بسوزانیم و رشته های اتحاد و همدلی را مستحکم نموده و بار دیگر مشتی واحدی شده برای افغانستان عاری از اختلافات مبارزه کنیم.

اتحاد و همبستگی اقوام ساکن در کشور، احترام متقابل نسبت به همدیگر، تحمل و احترام به اعتقادات و باورهای همدیگر، اجتناب و پرهیز از رفتارهای حساسیت بر انگیز، از لازمه وحدت ملی است و با حفظ این معیارها است که همه‌ی افراد  در جامعه می توانند به هویت ملی واحد و وحدت ملی دست یابند و کشور به معنی واقعی کلمه شکل بگیرد و همه نسبت به این مرزو بوم تعلق خاطر پیدا نموده و در جهت حفظ، آزادی و استقلال آن، خود گذری داشته باشند.

بنا براین ترویج روحیه تحمل پذیری، جمع شدن بر محور منافع مشترک، احساس و درد مشترک، راه رهایی از چنگال خشن دشمنی و کینه ورزی و ایجاد صلح و ثبات در همه عرصه‌ها می باشد.

در این صورت است که افراد از نظر حقوق و تکالیف به صورت یک‌سان بهره‌مند خواهند شد و از امتیازات مساوی و همچنین از فرصت های برابر اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی. و … .برخوردار خواهند گشت.

اتحاد و همدلی وقتی در افغانستان شکل میگیردکه خودمان دست بکار شده و خودمان برای این امر تلاش و زحمت بکشیم.

تا زمانیکه خود ما رشته های اتحاد را تقویت نبخشیم و درخت همدیگر پذیری را غرس نکنیم، هیچ کشوری برای ما دل نمیسوزاند و کشور مارا آباد نمیکند.

این وطن به محبت من و تو هموطن نیاز دارد، این وطن پاره از وجود من و تو هموطن است و من و تو «ما» شده، باید برای این وطن دل بسوزانیم.

اتحاد ما باعث رشد جنبه های مختلف و ترقی و تعالی این کشور خواهد شد.

یکی از مشکلات بزرگ و اساسی جامعه و نظام ما در همین جا نهفته است که متأسفانه اصل «اتحاد و همدلی» در جامعه ما به فراموشی سپرده شده و جای خود را به خصومت، تحریک حساسیّت‌های سیاسی و قومی و ایجاد لجاجت‌ها و به راه انداختن جنگ، خشونت، نفرت و غلظت داده است؛

نوشته‌ها، گویش‌ها، موضع‌گیری‌ها و به‌ویژه سیاست‌های داخلی و خارجی ما لبریز از تندی و افراط و تفریط و آن‌هم در جهت برهم زدن وحدت مابین خود ما می‌باشد.

خشونت، عصبانیت، پرخاشگری، ستیزه‌جویی، دشمن‌تراشی، حرمت‌شکنی، تغییر، تخریب و هتک حیثیت افراد و اشخاص در جامعه ما بیداد می‌کند و هر روز از کاه کوه ساخته می‌شود. آیا با وضع موجود می‌توان جامعه را نمونه یک جامعه متعادل و متحد دانست؟

جامعه ما نیازمند آرامش و انسجام ملّی و تشنه رحمت و محبت است که این امر با زور و فشار حاصل نمی‌شود. اهمیت این امر تا آنجاست که خداوند به پیامبر خویش می‌فرماید: «ای پیامبر رحمت، از رحمت خدا بود که تو نرم‌خوی و مهربان شدی و اگر تندخوی، سخت‌دل و سختگیر بودی، حول محورت گرد نمی‌آمدند.» (آل‌عمران/ ۱۵۹).

پس باید گفت رمز پیشرفت، ترقی و تعالی ما دراین است که ما باید مشت واحدی شویم و دیگر به حساسیت های قومی نه بگوییم و بخاطر افغانستان مترقی تلاش کنیم.

 

ممکن است شما دوست داشته باشید