روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

به مناسبت روز جهانی مهاجرت چهل سال جنگ و دیگر هیچ

مهاجرت در لغت ترک کردن دوستان و خویشاوندان و خارج شدن از نزد شان یا فرار از ولایتی به ولایت دیگر، از ظلم و تعدی، بریدن از جایی به دوستی جای دیگر، ترک دیار گفتن و در مکان دیگر اقامت کردن، مفارقت و جدایی (فرهنگ دهخدا)

مهاجرتها در طول تاریخ در زندگی بشر رایج بوده و انسانها بنابر علل و عوامل جداگانه از یکجا به جای دیگر کوچ می کردند، اما گذشته ها اکثر مهاجرت ها بنابر عوامل اقتصادی و تجارتی و تغییرات اقلیمی و.. صورت می گرفتند ومسایل عقیدوی کمتر موجب مهاجرت های کلان و دسته جمعی میگردیدند و هکذا آن مهاجرت ها موقتی هم بودند، ولی با ورود قرن بیستم  تجزیه امپراطوری ترک ها به حدود پنجاه کشور جدید در نقشه زمین و روی کار شدن دو بلاک نظامی جدید (وارسا وناتو) و تقسیم جهان به این بلاک و تبعات سیاسی و نظامی این تشکیلات در آسیا و اروپا و افریقا وآغاز جنگ سرد و تصادمات و رویا رویی بین این دوبلاک در دو جنگ جهانی بر تقسیم کشور های نو تشکیل کوچک و ضعیف، جنگ ها و بعداً مهاجرت های میلیونی انسان درروی زمین، ریکارد جدیدی را در تاریخ مهاجرت قایم کرد و تا حال ادامه دارد و از (۶/۷ میلیارد) نفوس بشری جهان بیشتر از ۶۱ میلیون انسان در روی زمین از خانه و کاشانه شان آواره اند و این رقم با مرور زمان افزود می گردد و دوقاره آسیا و افریقا در آتش جنگ و خشونت و مهاجرت های داخلی و خارجی بیشتر از دیگر مناطق می سوزند.

مردم بیچاره ما نیز بعد از لشکر کشی و تجاوزات پیهم بلاک وارسا (اتحادیه کشور های سوسیالیست آسیا و اروپای شرقی) دچار نا امنی، اشغال، جنگ، خونریزی و مهاجرت گردیدند و از سال ۱۳۵۷ خورشیدی تاحال چهل سال مکمل مردم مظلوم، زیرابر های خشونت بار جنگ و مهاجرت به سرمی برند و از ۳۶ میلیون نفوس خود حدود هفت میلیون تن مهاجر و آواره داریم و این تنها رقم مهاجرت بیرونی است و به هزاران تن دیگر در داخل کشور هم مهاجر داریم.

جنگی که با مداخلات خارجی در کشور ادامه دارد، بزرگترین عامل مهاجرت های میلیونی در کشور ما است، زیرا در اثر این جنگ های چهل سال نا امنی، قتل کشتار، ویرانی و تخریب منابع تولیدی و نیروی بشری، نبود تعلیم و تربیه لازم برای تمام اتباع کشور و در تمام مناطق، جهل و عقب ماندگی و تخریب اقتصاد کشور را به ارمغان آورده است و تنها فقر و غربت دوامدار می تواند بزرگترین عامل قتل و کشتار و اختطاف و زمینه ساز مداخلات بیشتر حلقات مغرض خارجی بوده باشد.

چهل سال جنگ، مدت کم نیست و قریب نیم قرن است و حالا باید تمام طرف های جنگ به این نتیجه رسیده باشند که هیچکدام شان به تنهایی نمی توانند طرف دیگر را حذف و یا کاملاً نابود گرداند و اگر هم در جبهات نظامی پیشرفت های داشته باشند و برای یک مدت مؤقت آنها را به گوشه هم برانند، این پایان کار و پیروزی کامل و شکست دیگران نخواهد بود و بعد از مدتی با حق السوق بیشتر پیش خواهند آمد و آتش از نو افروخته خواهد شد.

زیرا شرایط داخلی و خارجی کشور و طرف های جنگ طوری رقم خورده است که از جو حاکم بر محیط داخلی و خارجی اثرپذیری دارد و حلقات خاص داخلی و خارجی می تواند سادگی از نو تخم گذاری کرده و به شیوه های جدید عرض اندام نمایند. بنابر این باید بدانیم که بیشتر از این نباید با فارمولهای شرایط آرام محاسبه کنیم، زیرا چهل سال گذشته که کشتی ما در امواج خطرناک جنگ شنا می کند و راهی را به سوی ساحل تدارک ندارد و هرگاهی که نسبتاً طرف ساحل نزدیک می گردد، امواج خطرناکتر دیگر هجوم می آورند و این کشتی را به قصر دریا سوق می دهد.

وجود بیشتر از هفت و نیم میلیون مهاجر در خارج کشور، زمینه مداخلات کشورهای مغرض و دشمن در همسایگی و آن طرف ها را خیلی به سادگی مساعد می سازد و کشورهای میزبان مهاجرین می تانند با دادن اقام در آن کشور و مساعدت های دیگر در بین آنان فعالیت های استخباراتی را انجام دهند و آنانرا علیه آرامش و منافع ملی کشور ما بسیج نمایند، چنانچه دیده شد که پاکستان از میان مهاجرین افغان برای جنگ در کشمیر سربازگیری داشت و ایران هم برای جنگ سوریه و وقتی برای آن مناطق دور دست سرباز گیری کرده می تواند، برای جنگ افغانستان خیلی آرام و ساده و با مصارف کمتر این کار را کرده می توانند و هر روز هم باالفعل ادامه دارد.

پس باید برای در کنترول آوردن این شرایط چاره اندیشید، تا از این وضعیت فلاکت بار و مرگبار بیرون بیاییم.

حالا که در میان شعله های آتش جنگ، گشت و گذارها و ملاقات و نشست های زیر عنوان مذاکرات صلح اینجا و آنجا آغاز گردیده، باید با راهکارهای جدید و تکتیکهای جدید وارد صحنه شویم و با مطالعه دقیق ؟؟؟ عملکردهای رقبای دور و نزدیک فعالیت های حسابی را راه اندازی نمایم و با تمام احتیاط در این میان گام برداریم. و از این روزنه امید بهتر بهره گیری کنیم و کشتی سرگردان خویش را به سوی نجات رهنمون نشویم و به این ترتیب بتوانیم از یکسو جنگ را خاتمه دهیم و از سوی دیگر مهاجرین خود را هم در قدم بعدی طور آبرومندانه به کشور عودت دهیم و راه بسیاری از آفتها و مداخلات کشورهای رقیب، مغرض و حلقات دشمن را مسدود نماییم و صلح و صفا را برای مردم رنجدیده خویش بشارت دهیم.

قابل یادآوریت که نباید هم بر این باور باشیم که معضله چهل ساله را با یک نشست و دو نشست حل و فصل نماییم، بلکه باید طور فکر کنیم که اگر در قدم اول ده و یا بیست و سی درصد هم به سوی هدف کلی رسیدیم و یا برسیم، کار بزرگی را انجام داده ایم پس باید باتدابیر و پلان نو و تکتیک های سیاسی نو در داخل و خارج کشور اهداف خود را دنبال نماییم و نگذاریم این شرایط نسبی را از دست بدهیم، چون شرایط منطقه و جهان نسبت به سالیان گذشته تغییر خورده و اندکی اهمال و یاسستی و ساده انگاری هم می تواند پیامدهای بدتری را در آینده داشته باشد.

ع، روان

ممکن است شما دوست داشته باشید