روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

به خواست مردم افغانستان، ارجحیت دهید

حل بحران کنونی افغانستان و رسیدن به صلح به شکل اساسی در این سرزمین، نیاز مند رویکردی است که باید جناح های درگیر جنگ، آنرا منحیث یک ضرورت ملی و اسلامی بپذیرند.
اگر تداوم بیش از چهار دهه بحران در افغانستان را، واکاوی کنیم به درستی در میابیم که تجویز نسخه های ارائه شده و به کار گرفته شده در این سرزمین، تاکنون نتیجه ملموسی در پی نداشته است، زیرا در اکثر حالات مردم افغانستان یا اینکه در جریان قضایا گذاشته نشده اند و یا هم به دیدگاه و نظریات شان ارحجیت داده نشده است که نتیجه چنین رویکرد های یک جانبه، سبب افزایش بحران، خشونت و جنگ در این سرزمین شده است، به خصوص در پروسه صلح کنونی که بیش از یک سال را در برگرفت، نمایندگان دولت افغانستان که از مردم این سرزمین نمایندگی می کنند، اصلاً حضور نداشتند.
درست است که تلاش های کشور های تسهیل کننده صلح، سرانجام به یک توافق میان ایالات متحده امریکا و طالبان انجامید، اما پا فشار کشور های تسهیل کننده روی تطبیق این توافقنامه بر مردم افغانستان و نا دیده گرفتن خواست ها و نظریات آنان از جمله مسایل اند که در این چهار دهه پسین همواره به مردم که در این آتش جنگ می سوزند، تکرار شده است.
بناءً توافقنامه صلح میان امریکا و طالبان در ماه حوت سال گذشته به امضا رسید، امیدواری ها برای آغاز گفتگو های صلح، آتش بس دایمی، رهایی زندانیان دو طرف و کاهش و یا هم خروج نیروهای ائتلاف ضد تروریزم از افغانستان، بالا گرفت، اما با گذشت حدود چهار ماه از امضای این توافقنامه، هنوز دیده می شود که نه گفتگو های میان افغانان آغاز شده و نه هم از آتش بس که یک ضرورت اساسی مردم ما می باشد، خبری است، طالبان اجرایی شدن دیگر بند های این توافقنامه را که به آنان ارتباط دارد نیز مشروط به رهایی تمامی زندانیان شان از زندان های حکومت افغانستان می دانند و با تأسف شماری از کشور ها نیز مانند طالبان بررهایی تمامی زندانیان طالب نسبت به دیگر بندهای این توافقنامه، پا فشاری دارند، در حالیکه دولت افغانستان بار ها اعلام کرده که سه هزار زندانی طالب را رها ساخته و متباقی زندانیان این گروه را نیز مرحله وار رها می سازد، اما این طالبان اند که جنگ را در این اواخر شدت بخشیده و اجرایی شدن دیگر بندهای این توافقنامه را نیز مشروط به رهایی زندانیان شان از بند حکومت افغانستان می دانند، در حالی که اگر آتش بس اعلام گردد و خشونت ها کاهش یابد، علاوه براینکه فضای اعتماد و حسن نیت ایجاد وتقویت خواهد شد از قتل و کشتار شهروندان این سرزمین نیز جلوگیری می گردد و برعکس اگر برخشونت ها ادامه داده شود، طبعاً روند صلح مختل خواهد شد، بگونه مثال به تازه گی شورای امنیت ملی با نشر اعلامیه تأکید نموده که هفته گذشته در نوزده سال پسین از بابت خشونت، خونبار ترین هفته بوده است به باور این نهاد ارشد حکومتی، در حالیکه طالبان به کاهش خشونت در برابر افغانان تعهد کرده بودند و گفته بودند که برای صلح کار خواهند کرد، اما با وجود حسن نیت و فعالیت ها از سوی دولت جمهوری اسلامی افغانستان، هنوز هم طالبان، ریختن خون افغانان مسلمان را جاری نگهداشته در تعهدات شان ناکام مانده اند و برای صلح هیچگونه حسن نیت نشان نداده اند.
با توجه به وضعیت شکننده کنونی باید گفت که طالبان باید فرصت های پیش آمده را از دست ندهند و از خشونت ها دست بردارند و نقاط تحت تسلط شان را نیز به درستی مدیریت کنند و نگذارند که با حمله بر تأسیسات ملکی و نظامی این روند مختل و یا هم به بن بست مواجه گردد، زیرا زیان هرجنگ را مردم همان سرزمین متحمل می شوند نه کسانی که طرح و سناریوی این جنگ را می ریزند.
پس باید همه طرف ها به ویژه طالبان به خواست مردم افغانستان که همانا آتش بس دایمی، آغاز گفتگو های بین الافغانی و کاهش خشونت ها است، ارجحیت داده و با انعطاف پذیری و تمکین کردن برمنافع ملی و مصالح علیای کشور به میز مذاکرات صلح حاضر و تن به آتش بس دایمی در کشور دهند تا این حرکت ها و حسن نیت ها منجر به یک توافق سیاسی و آتش بس دایمی در کشور گردد.

ممکن است شما دوست داشته باشید