روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

با کمک به همنوع خود از آزمون پروردگار کامیاب بدرآییم

با انتشار ویروسی موسوم به کووید۱۹ دولت تصمیم گرفت تا شهرکابل را به مدت سه هفته قرنطنین نماید. این درحالیست که هفتاد درصد شهروندان کابل در فقر و تنگدستی بسر می‌برند. به خصوص افراد و اشخاصی که روزمزد بوده و درآمد کم دارند. این قشر بی‌بضاعت سخت‌ترین روزهای زندگی را سپری می‌نمایند و هر روز به اندوه آنان افزوده می‌گردد. این درحالیست که این بحران عالم گیر بیشتر از دوصد کشور دنیا را به آغوش کشیده است. اما در تمام کشورهای جهان به استثنای کشور ما، دولت‌ها یا پول به حساب بانکی اتباع شان واریز می‌سازند یا مواداولیه مورد ضرورت را به درب خانه‌های شان تحویل می‌دهند و از آنان می‌خواهند که در خانه بمانند.
از جانب دیگر تجاران و مردم ثروتمند موادغذایی و ضروری را در جاده‌های معین گذاشته و مستحقین خود به قدر ضرورت از آن روزانه بر می‌دارند. اما در کشور ما دولت در زدوبندهای سیاسی خود مشغول بوده و کمکی هم اگر به برخی از این مردم بی‌بضاعت که خانواده‌اش طور اوسط شش نفر بوده است، در طول این دوهفته توانسته بیشتر از دوکیلو گندم کمک کند. تاجران ما که خود را مسلمان می‌دانند با شروع قرنطین و در خانه ماندن مردم ما یک بوری آرد را که قبل از قرنطین کمتر از ۱۴۰۰ افغانی بود، با شروع قرنطین تا۲۶۰۰ افغانی به فروش رساندند. یک کیلو لیمو که قبل از قرنطین ۳۰ افغانی بود تا۲۵۰ افغانی بالای مردم به فروش رسید. اما غافل از اینکه؛ همان گونه که خداوند متعال نیازمند و فقیر را با فقر و ناداری امتحان می‌کند و ثروتمندان را نیز با مال و دارایی شان می‌آزماید. درحالی که دلجویی نیازمندان و تهیدستان یکی از مکلفیت‌های ایمانی و وجدانی هر مسلمان به حساب می‌آید. هر کس به قدر توانمندی خویش وظیفه دارد که به مشکلات موجود در زندگی همنوع خود رسیدگی و کمبودی‌های آنان را حداقل برآورده سازد. چون پیامبر خدا(ص) فرموده است: اگر تو شب سیر می‌خوابی و از همسایه گرسنه‌ات خبر نداری مسلمان گفته نمی‌شوی.
بنابر این باید گفتار پیامبر اسلام را سر مشق زندگی قرار داده هم نام نیک دنیا را کمایی نماییم وهم صواب بیشمار آخرت را؛ و هم زندگی هزاران انسان مجبور وناتوان را از هلاکت نجات خواهیم داد. بیایید این نعمت خدادادی را در راه حق طبق فرموده پروردگار و ارشادات پیامبرگرامی‌اسلام «ص» مصرف نموده از یک سو رضای پروردگار عالم را حاصل و از جانب دیگر از رنج و اندوه مستمندان بکاهیم.
خداوند در سوره بقره آیه ۲۷۴ به ستایش کسانی پرداخته که در شب و روز ، نهان و آشکار کمک می‌کنند. ترجمه :«کسانی که دارایی‌های خود را در شب و روز، نهان و آشکارا، کمک می‌کنند، پاداش آنان نزد پروردگارشان برای آنان خواهد بود، و نه بیمی‌بر آنان است و نه اندوهگین می‌شوند». به گفته برخی از مفسران، کمک کنندگان باید در کمک خود هنگام روز یا شب، پنهان یا آشکار، جهات اخلاقی و اجتماعی را در نظر بگیرند. از آنجا که دلیلی برای اظهار کمک به نیازمندان نیست، آن را پنهان سازند تا هم آبروی آنان حفظ شود و هم خلوص بیشتری در آن باشد و از آنجا که مصالح دیگری مانند تشویق دیگران در کار است و کمک، جنبه شخصی ندارد تا هتک حرمت به کسی شود و با اخلاص نیز منافات ندارد، آشکارا کمک کند. کمک از جمله اعمالی است که جزو اخلاق و عبادات محسوب می‌شود. قرآن کریم در پاسخ کسانى که گفتند چه چیزى را کمک کنند، همه نوع کمک را مشخص ساخته و هم کسانى که باید از این کمک بهره‌مند گردند را بیان نموده است. در نوع کمک کلمه خیر را آورده که شامل هر نوع عمل، گفتار، کردار، و. . . که مقید به حال کمک شونده باشد را مى‌شود. قرآن کریم می‌فرماید ترجمه :«کسانى که اموال خود را در راه خدا کمک مى‌کنند، همانند بذرى است که هفت خوشه برویاند، که در هر خوشه، یکصد دانه باشد، خداوند «ج» آن را براى هر کس بخواهد (و شایستگى داشته باشد)، دو یا چند برابر مى کند، خدا«ج» (از نظر قدرت و رحمت) وسیع، و (به همه چیز) داناست». سوره بقره آیه۲۶۱ در این آیه بیان می‌کند که کمک مایه رشد آدمى است! مساله کمک یکى از مهم ترین مسایلى است که اسلام روى آن تأکید دارد. یکى از مهمترین اسباب نجات از عذاب خداوند قهار در قیامت، کمک و بخشش در راه خدا«ج» است. یکى از اهداف اسلام این است که اختلافات غیرعادلانه‌اى که در اثر بی‌عدالتی‌هاى اجتماعى در میان طبقه غنى و ضعیف پیدا مى‌شود از بین برود و سطح زندگى کسانى که نمی‌توانند نیازمندی‌هاى زندگی‌شان را بدون کمک دیگران رفع کنند بالا بیاید و حداقل لوازم زندگى را داشته باشند. از همه مهمتر زنده کردن روح ایمان و برادرى انسانى در میان مسلمانان است. کسى که چیزى به دیگرى مى‌دهد و منتى بر او می‌گذارد و یا با آزار خود او را شکسته دل مى‌سازد، در حقیقت چیزى به او نداده است زیرا اگر سرمایۀ به او داده سرمایه‌اى هم از او گرفته است و چه بسا آن تحقیرها و شکست‌هاى روحى به مراتب بیش از مالى باشد که به او بخشیده است.
بنابراین اگر چنین اشخاصى اجر و پاداش نداشته باشند کاملاً طبیعى و عادلانه خواهد بود بلکه مى‌توان گفت چنین افراد در بسیارى از موارد بدهکارند نه طلبکار زیرا آبروى انسان به مراتب برتر و بالاتر از ثروت و مال است. این خود می‌رساند که منظور قرآن کریم تنها این نیست که پرداخت کمک مؤدبانه و محترمانه و خالى از منت باشد بلکه در زمان‌هاى بعد نیز نباید با یادآورى آن منتى بر گیرنده کمک گذارده شود، این نهایت دقت اسلام را در خدمات خالص انسانى بیان می‌کند.
عتیق الله

ممکن است شما دوست داشته باشید