روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

آلودگی صوتی، خطر جدی دیگر فرا راه شهروندان کشور

کابل، شهری‌که این‌روزها در صدر آلوده‌ترین شهرهای جهان قراردارد. آلودگی‌هایی‌که ناشی از گرد و خاک و دود و انبار کثافت‌های کنار جاده ها، کوچه‎ها و محلات بودوباش که حتا  سبب مرگ‌ومیر و بیماری‌های گوناگون می گردد، ‌است، گذشته از این، آلودگی‌های صوتی و سروصداهای دل‌خراش‌که روح و روان شهروندان این شهر را می آزارد، معضل دیگریست که باید به آن پرداخته شود.

صدای موسیقی در موترهای شهری و ترمیم کاران موبایل ها که در کنارجاده های فعالیت دارند، هوتل‌ها نان‌خوری، سرو صدای جنراتورهای دکان ها و، ماشین‌های کهنه‌ موترها و هارن‌زدن‌های بی‌جا رانندگان، صدای بلندگوهای فروشنده‌ها و کلینرهای وسایط شهری ، این‌همه گوش وهوش هر رهگذر را صدمه می زند.

شهریان کابل که همه‌روزه مشغول کار آزاد در بازار هستند، می‌گویند که هرچند بااین‌همه سروصداها عادت کرده اند؛‌ اما تدوام این وضعیت برای آنان قابل قبول نیست.

جواد ۳۰ ساله که همه‌روزه در سر زیرزمینی ده‌افغانان شهرکابل مشغول صرافی سیار است، می­گوید: «دوروبرم پُر از رنگارنگ صداهایی‌ست که حتا شب در بستر خواب‌هم از دستش آرام ندارم»ازسوی دیگر، مجیب‌الرحمان ۳۳ ساله راننده‌ تکسی در شهر کابل که به‌گفته‌ خودش ۱۲ساعت در شبانه‌روز کار می‌کند و همیشه در موترش موسیقی می‌شنود، دیدگاه دیگری دارد. او می‌گوید که شهر بی‌سروصداهم به‌ویرانه می‌ماند و همین سروصداهای رنگارنگ است که شهر را تا روستا متفاوت ساخته‌است.

شماری‌هم، نهادهای مسئول دولت‌را به بی‌توجهی و شهروندان عادی را به رعایت نکردن قانون و فرهنگ شهرنشینی متهم می‌کنند و از پی‌آمدهای منفی ناشی از آلودگی‌های صوتی در شهر پُرجمعیت کشور هُشدار می‌دهند. برخی از داکتران روان درمانی به‌این باوراند که میزان حساسیت به صدا درهرفرد یک‌سان نیست؛ اما تاکید دارند که صدای­بلندتر از ۸۵ دسی‌بل به‌شنوایی انسان آسیب می‌رساند و براساس پژوهش‌های علمی، دوبرابر شدن این رقم حتا کشنده هم شده می‌تواند. «دسی‌بل» عبارت از واحد اندازه‌گیری شدت صداست که هر دسی‌بل برابر با یک‌هزار هرتز و هر هرتز برابر با یک‌هزار سیکل نوسان موج در ثانیه خوانده شده‌است.

دکتور حکیم­الله صالح متخصص روان درمانی می‌گوید: «آلودگی صوتی، علاوه‌بر تکلیف­های روانی، فشار خون، سوی هاضمه، سردردی، گوش‌دردی و حتا ازدست دادن شنوایی را نیز درپی دارد.»

این‌که آلودگی صوتی در شهر کابل، چه اضرار و اثرهای منفی بر صحت و روان ساکنان‌اش به‌جا مانده‌است، مسئولان صحت عامه کشور دراین باره چیزی نگفته‌اند و باوجود تماس‌های پَی‌هم، پاسخی نیز از جانب‌شان دریافت نشد.

درهمین‌حال، برخی دیگر از شهریان کابل برای گسترش ورونق کاروبار تجاری و سوداگری شان در جاده‌ها وبازارهای شهر، بااستفاده از بلندگوهای ضبطی باطری‌دار به جلب و جذب مشتریان می‌پردازند. چنان‌که احمدذکی ۲۵ ساله، بااستفاده از صدای ضبط شده در بلندگوی روی کراچی دستکی ترکاری فروشی‌اش، (تازه ترکاری دسته ده رُپه) صدا می‌زند و می‌گوید:

«چه‌کنیم به‌خاطر جلب مشتری تا گلو پاره کردن، همین لاسپیکرهای باطری‌دار خوب‌است که بدون توقف صدا می‌کنه»

آن‌چه که مسئولان اداره ملی حفاظت از محیط زیست، از آن انتقاد می‌کنند و شهرداری کابل‌را مسئول نظارت و جلوگیری ازاین وضعیت می‌دانند.

محمد کاظم همایون رئیس اداره‌ ملی حفاظت از محیط زیست کابل می‌گوید که این نهاد، نقشه‌ راه و مقرره‌‌ای را به‌منظور وقایه و جلوگیری از آلودگی صوتی در محیط شهری به شهرداری کابل ارایه کرده‌اند و مسئولان شهرداری باید از کارکرد شان دراین باره گزارش
بدهند
.

بااین‌حال، نرگس مومند سخنگوی شهرداری کابل می‌گوید که تیم بررسی این نهاد برای نخستین بار در سال روان، بیش‌از ۵۰۰ بلندگو را از روی بازار گردآوری کرده‌اند. خانم مومند می‌افزاید:

«ازاین‌که بار اول بود، به متخلفین آلودگی صوتی و استفاده کننده‌گان بلندگوهای آزاردهنده در محیط شهری توصیه شده تا دوباره ازاین بلندگوها استفاده نکنند و در صورت تکرار، با برخورد قانونی و جریمه نقدی روبه‌رو خواهند شد.»

آن‌چه که برخی از آگاهان امور و پزشکان روان درمانی، بسنده نمی‌دانند و بر اجرای برنامه‌های پیش‌گیرانه تأکید می‌کنند.

به‌گونه‌ مثال، در قدم نخست باید کارخانه‌های صنعتی از مناطق رهایشی بیرون شوند. به‌جای استفاده از جنراتور برای تولید برق، باید از سولرهای آفتابی بدون صدا استفاده شود و در نهایت، با متخلفان آلودگی صوتی باید برخورد قانونی شود.

تتبع مسعود صدیقی

ممکن است شما دوست داشته باشید