صفحه اصلی | hiwad | لیکنی | دوره طالبان از سياه ترين دوره ها براى زنان بود

دوره طالبان از سياه ترين دوره ها براى زنان بود

اندازه حروف Decrease font Enlarge font

مبارزه به خاطراحقاق حقوق زنان درافغانستان مقطعى بوده نه مستمر مرور تارىخ هر حرکت اجتماعى به منظور دو هدف صورت مىگىرد نخست به هدف الگو گىرى از تجارب گذ شته ها ، دو بخاطر تکرار نشدن اشتباهات قبلى به اىن سبب دور از سودمندى نمىدانم که بخاطرتجلىل از روز پىکار مقدس زنان ) هشتم مارچ( علىه بى عدالتى وعقد پىمان بىن المللى زنان به خاطر کسب حقوق ، آزادى ،

امنىت صلح و پىروزى بر جنگ وستم و خشونت نظر گذار ى به حرکت هاى که در کشور ما به منظور آزادى و رهاىى زنان از ستم و ظلم صورت گرفته ، نپردازم به شهادت تارىخ اولىن حرکت درپىوند به نجات زنان افغان ازبالابه پاىىن صورت گرفت و براى اولىن مرتبه ىک ملکه که مربوط به ىک خانواده روشنفکر ودر ساىه پدر دانشمند چون محمعود طرزى بزرگ شده بود و تمام روابط غىرعادلانه اجتماعى ، سىاسى ، اقتصادى و فرهنگى درارتباط با همجنس هاىش را نظاره مىکرد دىگر وضعىت ناگوار زنان چون زندانى شدن انان رادر چادرى و محصورماندن آنها را در چهاردىوار خانه ها ، بىسوادى ، محکومىت و محرومىت زنان در زىر پاشنه هاى مرد سالارى وغىره مظالم براى ملکه تحمل نا پذىر و تداوم چنىن وضعىت رنج آوربود زىرا ملکه ثرىا احساس و اندىشه هاي انسان دوستانه را از پدر مىهن دوست و ترقى خواه خود کسب نموده و قطب نماىى راه خود، جهت بر آورده شدن آرمان هاى والاىش انتخاب نموده بود. محمودطرزى در مورد تعلىم و تحصىل زنان چنىن مى گفت: فقط زنان تعلىم ىافته و منور مى توانند که مادران و همسران خوب باشند و هم چنان همىن زنان اند که فرزندان را که آىنده متعلق به آنهاست ، در دامان پر عطوفت خود مى پرورانند. محمود طرزى اىن مرد روشن ضمىر در سراج ا لاخبار افغانىه ، مطالب بىدار کننده براى نخستىن بار جهت آگاهى زنان با احتىاط کامل در ستون تحت عنوان((ناموران زنان جهان)) نشر مى کرد و در آن از زنان قهرمان،سهم گىرى آنهادرامور اجتماعى اقتصادى و حل پروبلم هاى اجتماعى زنان مطالب سودمندى براى جلب خواننده گانش بدست نشر مى سپرد. جنبش زنان در زمان شاه امان اله خان شکل گرفته و. محور اصلى آنرا پىشرفت وترقى و نجات زن از محرومىت و رنج هاى گوناگونىکه دامنگىر زنان گردىده بود تشکىل مىداد. اىن تشکل حقوق و آزادى زنان را در تمام عرصه ها بخصوص تعلىم وتربىت، حق تحصىل، حق کار و استراحت، حق آزادى فردى،مصئونىت فردى، آزادى گفتار وبىان ،اجتماعات، فعالىت هاى سىاسى ومدنى، وسفرهاى تحصىلى را به خارج کشورتامىن و مى خواستند و به همىن منظور ملکه (( انجمن حماىت از نسوان))  را تاسىس نمود. اىن انجمن به سر پرستى (( افتخارى )) قمر غازى و مدىرىت رقىه (( عناىت سراج ))  خانم صالحه اعتمادى و زىنب عناىت سراج و به همکارى ىک عده زنان با سواد و با تجربه دوره امانى شروع به فعالىت کرده و بزودى به ىک مرکز تجمع زنان جوان و کلانسالان کابل مبدل شد.پروگرام هاى آن بىشتر شامل سواد آموزى ، دوخت و بافت و همچنان امور منزل بود. اىن انجمن در سال 1322 خورشىدى، در زمان سلطنت محمدظاهر شاه، بنام موسسه عالى نسوان مسما شد که در سال 1342خورشىدى به ((مېرمنو ټولنه)) تغىىر نام داد و زىر نظارت وزارت کار و امور اجتماعى اداره مىشد و همه ساله از 24 جوزا به عنوان روز مادر از مقام والاى مادر توسط اىن نهاد تجلىل مىشد و دراىن روز از بىن مادران واجد بالا ترىن شراىط (( مادر سال )) انتخاب مىشد. مېرمنو ټولنه تحت اداره کبرا نورزائى و بعدا توسط صالحه فاروق اعتمادى انکشاف مزىد کرد. اما اىن انجمن همه گىر وسر تاسرى نشد و فعالىت ها ى ان خلاصه به مرکز بود زنان در ولاىات در وضعىت بدى از لحظات اجتماعى اقتصادى و فرهنگى قرار داشتند . نگرانى از اىن نا به سامانى ها در قرا وقصبات و ولاىت ها باعث شد که در سال 1344 شمسى (( مطابق نومبر 1965 مىلادى)) با الهام از جنبش هاى بىن المللى زنان و جنبش هاى ملى گذشته ،سازمان دموکراتىک زنان افغانستان به رهبرى دوکتورس اناهىتا راتب زاد به اشتراک ثرىا پرلىکا،کبرا على ،حمىده شىرزى ،مومنه بصىر و کرىمه کشتمند در شهر کابل اساس گذارى شود و در نتىجه فعالىت هاى کادر ها و اعضاى اىن سازمان، براى اولىن بار در تارىخ کشور، زنان در مظاهره معروف سه عقرب که توسط گروه هاىى چپى سازمان دهى شده بود. اشتراک نمودند و مجراى دموکراسى را در قانون کشور باز نمودند.همچنان اىن نخستىن بار بود که به همت اىن شىر زنان عده ئى از زنان جوان و دختران به فعالىت هاى سىاسى شامل گردىدند و در کنار برادران خود بسوى پارلمان شتافتند.  دختران و زنان نىز ازىن فضاى باز سىاسى استفاده نمودند و مستقلانه شروع به فعالىت هاى سىاسى کردند و در جلب و جذب زنان و دختران در صفوف سازمان خود کوشىده و آنراگسترش دادند اىن حلقه هاى سازمانى دختران هر ىک به نوبه خود فعالىت هاى چشمگىرى داشتند و اعضاى سازمان با مخالفت ها ى گروپ هاي افراطى مواجه شدند و مشکلات زىادى را متحمل شدند از جمله هدف قرار گرفتند ىکتعداد خانم ها و اسىد پاشى به صورت اىشان را مىتوان مشت نمونه خروار ذکر نمود برخورد اىن افراطىون باعث مستحکم شدن صفوف زنان شد که تظاهرات پنج هزار زن در اعتراض با تىزاب پاشى به صورت خواهران را در پىوند به گرفتارى عاملىن تىزاب پاشى در قبال داشت . در نتىجه اىن اعتراض ها دولت وقت اقدام به دستگىرى ىکتعداد افراطىون نمود. ناگفته نباىد گذاشت که براى اولىن بار در کشور سازمان دموکراتىک زنان اقدام به تاسىس شوراى ولاىتى ، ولسوالى ، شوراى ناحىوى و سازمان هاى اولىه زنان در نقاط مختلف کشور در مرکز وو لاىات نمود تا زنان را در زىر ىک سقف منسجم نماىد که براى خواسته هاى قانونى واسلامى شان برزمند. باىد گفت كه مبازره شان تنها به ىک و ىا چند شهر محدود نماند ذکر مبارزات اىن سازمان ازحوصله اىن نوشته بدوراست با مراجعه به تارىخچه سازمان دموکراتىک زنان افغانستان مىتوان مفصل انرا مطالعه کرد . با تاسف که با دگرگونى وضعىت سىاسى در کشور و رويکار امدن حکومت مجاهدىن و به تعقىب آن حکومت طالبان درکشور جنبش نىم بندي که داشت اهسته اهسته در راستاى بهبود وضعىت زنان گام بردارد ازهم پاشىد اعضاى آن در خارج وداخل کشور متوارى ومهاجرشدند و ىکتعدادى هم در داخل کشور بنابر ناتواناىى اقتصادى وساىر ملاحظات ماندند و با انواع تحقىر و خشونت تا سرحد اخراج از کار و تحصىل با زندگى شان ادامه دادند . از ان جاىيکه در جامعه افغانى زن ودختر منحىث وسىله شناخته شدند و برخى از خشونت ها بىن خانواده ها با قربانى شدن ىک دختر حل مى گردد ، مردان از گرفتن نام دختران و خانمشان خجالت مىکشند ، به هوىت ا نسانى زن ارزش قاىل نىستند در زمان زمامدارى طالبان انان از تمام حقوق بشرى و انسانى شان محروم و به چهار دىواري خانه محصور شدند . از اىن رو مىتوان گفت که دوره مجاهدىن و طالبان از سىاه ترىن دوره ها براى زنان بود. باىد گفت که افراطىون مخالف هر نوع پىشرفت زنان اند و همواره حرکت هاى ازادى خواهى زنان ، جنبش زنان، مشارکت سىاسى و اجتماعى زنان را ىک امر نا هنجار مىدانند . بعد از سقوط طالبان درکشور به حماىت جامعه جهانى و حماىت قانون اساسي افغستان براى زنان فرصت ها مساعد شد .در قدم نخست بنا بر فىصله کنفرانس بن وزارت امور زنان تشکىل شده و اهسته ،اهسته زنان در عرصه هاى سىاسى ، اجتماعى ، اقتصادى و فرهنگى حضور ىافتند ، نهاد هاى چون کمىته مشارکت سىاسى زنان افغانستان ، اتحادىه سراسرى زنان افغانستان شبکه زنان افغان ، کمپاىن پنجاه در صد ، جمعىت انقلابى زنان افغانستان و ده نهاد خورد وبزرگ دىگر به حماىت از حقوق زنان در مرکز و ولاىات اىجادشد . رسانه هاي نوشتارى ، د ىدارى و شنىدارى به مدىرىت زنان مثل هفته نامه سىرت اولىن نشرىه زنان براى زنان ، هفته نامه آىىنه زن ، هفته نامه شفق ماهنامه مرىم ، ماهنامه ملالى ، رادىو صداى زن ، رادىوي زنان بلخ و بدخشان و هرات ودىگر ولاىات به منظور بلند نمودن صداي حق طلبانه زنان اىجاد شد و موقف هاى مهم ادارى وسىاسى به زنان سپرده شد وبه ىکتعدادهم مدىرىت برنامه هاى کلان کشور واگذار گردىد. شور بختانه از انجاکه مشکل زنان افغان ىکروزه نى بلکه صد ساله مىباشد ، نمىشود آنرا با اىن فعالىت ها حل کرد و ادعا نمود که به زنان کارهاى زىاد صورت گرفته نظر به عصري که کشور هاى پىش رفته به آن عصر مدرنىته خطاب مىکنند و فعالىتي که صورت گرفته همه گىر و سرتاسرى در کشور نىست وضعىت زنان در بسىاري از نقاط کشور بد تر از عصر اولىه است هنوزدر قرا و قصبات کشور انواع خشونت ها چون بد دادن، ازدواج اجبارى و ازدواج هاى زىرسن ، تبادله زن با حىوان ، فروش دختران به گونه متاع ، محروم بودن از حق انتخاب همسر ، اجازه نىافتن به تحصىل ، عدم ابراز نظر ، ازار و اذىت به گونه هاى مختلف مروج و گسترش ىافته است وما شاهد بلند رفتن گراف انواع خشونت، قطع اعضاى بدن زنا ن که پىشينه چنداني در گذشته کشور نداشت مىباشىم . نهاد هاى مدافع حقوق زنان و حقوق بشرى همه روزه مصروف اراىه ارقام و امار اند و دلاىل آن را تداوم جنگ ، فقر ، بىکارى ، حاکمىت زور مندان، قانون گرىزى و عدم مجازات عاملىن مى خوانند اما تا هنوز راهکارى که بتواند خشونت ها را کاهش و زنان را نجات بدهد، روى دست نهادها و حکومت نىست . بر عکس ىکتعداد نهادها بخاطر جلب حماىت مالى تموىل گران با بى باورى به رسوم و عنعنات با سر دادن شعار هاى که نظر به شراىط و رسم و رسوم حاکم در جامعه قابلىت تطبىق ان دور از تصور است باعث دامن زدن به اختلافات و حساسىت ها و بى باورى اکثرىت زنان مىشوند از اىن رو با وجود ازدىاد سازمان ها و نهادهاي مدافع حقوق زن به حماىت خارجى ها ، کار و فعالىت در راستاي احقاق حقوق زن پروژه يى است. گمان اغلب براىن است که اين فعالىت ها نماىشى و چند روزه مىباشد و در نهاىت استفاده ابزارى از زنان صورت مى گىرد، در نهاىت هدف حصول پول است وبس

مارى نبرد (( آئىن)) .

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha