صفحه اصلی | eslah | سرمقاله | امنیت پایدار منطقه، نیازمند همکاری منطقوی

امنیت پایدار منطقه، نیازمند همکاری منطقوی

اندازه حروف Decrease font Enlarge font
امنیت پایدار منطقه، نیازمند همکاری منطقوی

محمد حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی کشور که در نهمین نشست امنیتی مقامات بلندپایه در شهر سوچی فدراتیف روسیه اشتراک ورزیده بود، با اشاره به نقش اراده‌ی بیرونی بر آغاز، تشدید وتداوم ناامنی و جنگ در افغانستان و با اشاره به برخی اعمال وکنش هایی که از آدرس های بیرونی دامن زده شده و حمایت می شود وتاثیر آن بر فرایندهای مربوط به بحران جاری در افغانستان گفت: درست است که مواد مخدر تولید شده در افغانستان به برخی از کشور های منطقه و جهان میرسد؛ اما تورید ادویه‌ی کیمیاوی مورد نیاز تولید انواع مواد مخدر در افغانستان، ورود جنگجویان و هراس افگنان و نیز ورود تسلیحات، مهمات و قرار گرفتن آن در دست تروریستانی که مصروف جنگ در برابر دولت و نیروی امنیتی و دفاعی افغانستان می باشند، از بیرون از مرز ها به کشور ما هم غیر قابل انکار است.

    این اشارات مشاور امنیت ملی کشور ما مربوط میشود بر عوامل بیرونی دخیل در پیدایش، تداوم و تشدید بحران جاری در افغانستان و اینکه معضل جاری در افغانستان تنها وتنها یک مشکل داخلی کشور ما نمیباشد و دست های پیدا و پنهانی از بیرون از کشور و خارج از اراده‌ی افغان ها در این بحران دخیل می باشد. بحران چندین دهه‌ی افغانستان در آغاز و در ادامه و همچنان در حال حاضر فراز آمده از اراده‌ی سیاسی و اهداف هژمونیک برخی کشور های دور ونزدیک بوده می باشد.

    مداخله‌ی دولت و سازمان استخبارات نظامی پاکستان در امر ایجاد و تداوم بحران و نیز حمایت از گروه های هراس افگن که در حال حاضر در برابر دولت و مردم افغانستان مصروف جنگ اند، امری است که نه تنها از سوی افغانها مطرح می گردد؛ بلکه امروزه تقریباً موضوعی است که همه‌ی ممالک جهان و موسسات بین المللی بر آن تاکید می کنند. در عین زمان، انگشت انتقاد به سمت برخی دیگر از کشور ها نیز دراز می گردد و باور های شکل گرفته که کشور های دیگری عین رویکرد را در برابر منازعه‌ی افغانستان دارند و از گروه های هراس افگن دخیل در جنگ افغانستان حمایت میکنند. این سبب شده که جنگ در افغانستان روز تا روز گسترش یافته و دامنه‌ی خشونت ها توسعۀ بی پیشینه‌ای یابد. بر اساس آمار رسمی‌ای که پیش ازین به نشر رسیده، بیش  از بیست گروه تروریستی که تعدادی قابل ملاحظه‌ای از آنها متشکل از شهروندان خارجی اند، با اتکا بر همین حمایت های بیرونی و مداخله‌ی دولت های حاکم بر کشور های منطقه به حیات خود ادامه داده و مصروف دهشتگری در افغانستان می باشند. 

    این سبب شده که در کنار تشدید وگسترش بحران در افغانستان، تهدیدهای روز افزونی متوجه سایر کشور های منطقه و حتا کشور های فرا منطقه گردد.  این گروه ها در گذشته توانسته اند دامنه‌ی تهدیدها را تا دورترین نقاط و حتا امن ترین کشور های جهان توسعه داده و دست به اقداماتی بزنند که به پیمانه‌ی وسیعی از شهروندان آن کشور ها قربانی بگیرد. حوادثی در ایالات متحده‌ی امریکا، کشور های اروپایی و فدراتیف روسیه و...، از نمونه های برجسته‌ی آن میباشد.

بناً لازم است تا همه کشور های جهان به ویژه کشور های منطقه و همسایه‌ی افغانستان، در قسمت مهار کنش های هراس افگنانه‌ی این گروه ها از در همکاری باهم وارد شده و اراده‌ی خویش را در امر مبارزه علیه این پدیده‌ی شوم، به هم گره زده و مساعی مشترکی را در این راه آغاز نمایند. بدون همکاری دولت های بر سر اقتدار در کشور های منطقه، رسیدن به امنیت و ثبات نا ممکن است.

    اما  در حال حاضر این همکاری بین دولت های منطقه یا موجود نمی باشد و یا هم بسیار ضعیف وکمرنگ است. به باور افغانستان، برخی از دولت های حاکم بر کشور های منطقه علی رغم شعارهایی که می دهند، متاسفانه در قسمت مبارزه در برابر کنشگری هراس افگنانه در افغانستان نه تنها کار موثری انجام نمی دهند؛ بلکه برعکس متهم به تقویت و حمایت از روندهای هراس افگنانه در کشور ما میباشد. امری که باعث شده بحران جاری در افغانستان ادامه یافته و هر روز از افغان ها قربانی گرفته و ثبات وامنیت در منطقه را با تهدیدات روز افزونی مواجه سازد. دولت های حاکم بر این کشور ها متهم اند که برای گروه های مخالف مسلح حکومت افغانستان، امکانات آموزشی، اطلاعاتی، مالی، لوژستیکی وحتا تسلیحاتی  فراهم می آورند و از این گروه ها حمایت می نمایند.

    مبتنی بر این باور، مردم افغانستان اذعان بر این دارند که ایجاب میکند همه‌ی کشور های منطقه برای پایان دادن به تهدیدات ناشی از روندهای هراس افگنی و تحقق صلح و ثبات در منطقه و جهان، همکاری صادقانه نمایند. این همکاری درست زمانی به گونه‌ی واقعی جامه‌ی عمل به خود می پوشد که همه‌ی کشورهای منطقه به گونه‌ی صادقانه دست از حمایت گروه های تروریستی برداشته، روابط خود را به سمت تعامل دولت با دولت متحول کرده و مناسبات ذات البینی خویش را بر قواعد شناخته شده‌ی بین المللی و احترام متقابل وپذیرش حاکمیت ملی همدیگر استوار سازند.   

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha