صفحه اصلی | eslah | مصاحبه | موجودیت ماین‎ها و مهمات منفجرناشده هنوز هم در افغانستان یک تهدید است

موجودیت ماین‎ها و مهمات منفجرناشده هنوز هم در افغانستان یک تهدید است

اندازه حروف Decrease font Enlarge font
موجودیت ماین‎ها و مهمات منفجرناشده هنوز هم در افغانستان یک تهدید است

افغانستان کشوری که چهار دهه جنگ‎هایت سخت و نفس‎گیری را تجربه کرده و هنوز هم با این پدیده دست و گریبان است. هم اکنون ماین‌های به جا مانده از ادوار مختلف در گوشه و کنار کشور روزانه از افراد ملکی قربانی می‎گیرد. پس از تجاوز قشون سرخ شوروی به افغانستان این کشور به کشت‎زار بزرگ ماین در جهان تبدیل گردیده گفته می‎شود، بیشترین ماین‎ها در افغانستان از سوی نیروهای درگیر در جنگ داخلی افغانستان در این کشور جاسازی و مخفی شده است. این گروه‎ها ماین را یک اسلحه نهایت و مؤثر برای دفاع از خود و شکست دشمنان خود می‎دانستند. ماین‎ها جاسازی شده آنان تا حال هزاران افغان را به کام مرگ فرستاده و ده‎ها هزار تن دیگر را معیوب و معلول ساخته است.

اما به منظور کشف و خنثا سازی ماین‎ها و این دشمن مخفی انسان در سراسر کشور مؤسسات مختلف مصروف فعالیت استند. همانند مؤسسه ماین‎روبی اومر که سال‎هاست در این خصوص کار و فعالیت دارد.

در رابطه صحبتی داریم با آقای فضل‎الرحیم مدیر عملیاتی مؤسسه ماین‎پاکی اومر که توجه خوانندگان را به آن معطوف می‎‏دارم.

پرسش: مؤسسه شما از کدام سال به اینسو در بخش ماین پاکی فعالیت می‎کند؟

پاسخ: مؤسسه ماین پاکی اومر در سال 1990 تأسیس و شروع به فعالیت‎ها و آگاهی دهی از خطرات ماین و مهمات منفجر ناشده در کمپ‎های مهاجرین افغان مقیم در پاکستان کرد، بعد از بیرون شدن طالبان ما در ولایت کنر به فعالیت پرداختیم و آهسته، آهسته در تمام ولایات کشور فعالیت را گسترش دادیم.

پرسش: شما در بدل این کار از کدام مراجع کمک دریافت می‎کنید؟

پاسخ: تمویل کننده موسسه ما ایالات متحده امریکا، جاپان، کانادا، کوریای جنوبی، آسترالیا، جرمنی، هالند، ناروی و انگلستان می‎باشد.

وی در خصوص ساحات ملوث به ماین و مهمات منفجرناشده گفت: با وجودی‎که مؤسسات ماین‎روبی از 1989 میلادی به این‎سو بیشترین ساحات آلوده با ماین را از وجود ماین‎ها پاک‎سازی کرده است، ولی هنوز هم در 390 کیلومتر مربع ساحه این کشور ماین وجود دارد. هر چند ماین‎گذاری شاید کاری ساده و آسان باشد، اما پاک کرن ماین‎ها بسیار دشوار است، تا حال صدها تن از ماین پاکان در افغانستان در جریان خنثا سازی ماین‎ها جان‎های شان را از دست داده اند.

وی علاوه کرد: در طول پانزده سال گذشته تیم‎های مختلفی مصروف ماین‎روبی بودند که با آن هم هنوز بیش از یک هزار کیلومتر مربع خاک افغانستان ماین‎های ضد پرسونل و موادمنفجر ناشده موجود است و از مردم این کشور قربانی می‎گیرد. پس از سقوط رژیم طالبان چندین مؤسسه ماین‎‏پاکی فعالیت‎های شان را در مناطق مختلف افغانستان آغاز کردند. بسیاری مناطق از موجودیت ماین‎ها و مواد منفجر ناشده پاک شده، اما با آغاز حملات دوباره طالبان این گروه بار دیگر از ماین‎های کنار جاده علیه نیروهای خارجی و دولتی افغانستان استفاده کردند.

وی خواستار کمک‎های بیشتر از سوی کمک کننده‎ها شد وگفت:    دونرهای ما باید پروسه ماین پاکی را کمک بیشتر کنند تا ما بتوانیم زمین افغانستان را برای زیست، سرمایه گذاری، تطبیق برنامه‎های توسعه‎ا مصئون بسازیم، از نظر منابع انسانی برای پاک کاری ماین مشکلی وجود ندارد، تنها مشکل اصلی کمبود بودجه است، بودجه ماین‎پاکی پس از سال 2011 کاهش یافت در حالی که افغانستان سالانه حدود هشتاد میلیون دالر برای ماین‎پاکی ضرورت دارد.

پرسش: از 2001 به اینسو به چه اندازه خاک افغانستان از ماین پاک شده ؟

پاسخ: از سال 2001 تا به حال 1995 کیلومتر مربع ساحات از وجود ماین‎ها و مهمات منفجر ناشده پاکسازی گردیده و هنوز هم کارمندان نهادهای ماین‎پاکی عملاً مصروف ماین روبی هستند.

پرسش: مشکلات امنیتی چقدر برای شما چالش آفرین است؟

پاسخ: نبود امنیت در کشور یکی از عوامل عمده است که با وجود آن نقاط مختلف کشور هنوز هم از وجود ماین پاک سازی نشده است و همیشه تهدیدهای امنیتی از سوی افراد مسلح ناشناس به کارمندان مؤسسات ماین روبی نیز وجود دارد.

پرسش: گفته می‎شود گراف تلفات ماین و موادمنفجر ناشده دوباره در سال‎های اخیر افزایش پیدا کرده است دلیل آن چه است؟

پاسخ: مطابق معاهده «اوتاوا» افغانستان باید در سال 2023 عاری از ماین‎ها و مهمات منفجر ناشده اعلام ‎گردد، اما پروگرام ماین پاکی با کمبود بودجه مواجه است شاید هدف تعیین شده به دست نیاید.

نجیب الله سرباز معلول اردوی ملی افغانستان یکی از متضررین این دشمن مخفی چنین بیان نمود:

برای محافظت از وطن دو پای خودرا از دست داده‎ام اکنون با دشواری زیادی در شهر کابل تکسی‎رانی می‎کنم.

وی دو پا ندارد، اما هنر انتقال دیگران را به گونه خوب آموخته است.  نجیب الله در ولایت هلمند سرباز بود که از اثر انفجار ماین هر دو پایش را از دست داده است.

او افزود: دلم به این درد نمی‎کند که به وطن خود خون ریختاندم یا چرا به وطن خود پای خودرا از دست دادم، چون این افتخار برای من است اما چیزی که من افسوس‎اش را می‎کنم اینست که هیچکس برای ما معلولان توجه نمی‎کند.

وی افزود: یگانه هدف زندگی‎اش خدمت به دیگران و پیدا کردن نفقۀ حلال به اعضای خانواده‎اش است و گفت همین کافیست که مردم ما را به عنوان جوان شجاع می‎شناسند و با خدماتی که انجام داده‎ام افتخار می‎کنند.

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha