صفحه اصلی | eslah | مصاحبه | کبیر رنجبر: برای رسیدن به صلح، باید عوامل دوام جنگ شناسایی و ازمیان برده شود

کبیر رنجبر: برای رسیدن به صلح، باید عوامل دوام جنگ شناسایی و ازمیان برده شود

اندازه حروف Decrease font Enlarge font
کبیر رنجبر: برای رسیدن به صلح، باید عوامل دوام جنگ شناسایی و ازمیان برده شود

صلح و امنیت خواست هر افغان می باشد، اما متأسفانه در حال حاضر فقط در حد یک رویاء باقی مانده است، با آنکه دولت تلاشهای پیگیری را در راه آوردن صلح، ثبات و تأمین امنیت در کشور داشته و دارد، اما در اوضاع کنونی امید زیادی برای دست یافتن به صلح باقی نمانده، چنانکه سال ها از راه اندازی مذاکره با گروه طالبان می گذرد، اما تا کنون این گروه حاضر نشده است با دولت افغانستان وارد گفتگوی صلح شوند و بارها پیام صلح دولت افغانستان را با حملات تروریستی پاسخ داده است. با این حال محمد کریم خلیلی رئیس شورای عالی صلح در مراسم تجلیل از روز جهانی صلح گفت: رسیدن به صلح عزت مندانه یک جانبه نیست، جنگ راه حل نیست و راه اساسی و اصولی رسیدن به صلح تفاهم عادلانه می باشد.

در عین حال داکتر عبدالله، عبدالله رئیس اجرائیه نیز مشکل اصلی نبود امنیت در افغانستان را موجودیت گروه های تروریستی چون طالبان و سایر گروه های دهشت افگن دانسته گفت: گروه طالبان به صلح باور ندارند و تا زمانی که راه حل سیاسی پیدا نشود جنگ دوام خواهد داشت.

در عین حال آگاهان سیاسی دلیل اصلی دست نیافتن به صلح را، جنگ  تحمیلی، نا امنی و بی ثباتی می دانند.

آقای کبیر رنجبر آگاه مسایل سیاسی در یک صحبت با روز نامۀ اصلاح، رسیدن به صلح را آرمان دیرینۀ مردم عنوان کرده گفت: افغانستان چهل سال است که درگیر جنگ و نا امنی می باشد، از آغاز جمهوریت شهید محمد داود تا اکنون مردم با مشکلات نا امنی وبی ثباتی دست و پنجه نرم میکند و دلیل عمدۀ آن عوامل داخلی و خارجی است و تا این عوامل محو نگردد هیچ وقت در افغانستان صلح و ثبات نخواهد آمد و این آرمان ابداًٌ تحقق نخواهد یافت.

به باور وی، برای آمدن صلح وتأمین امنیت در کشور باید عوامل جنگ از میان برده شود . عوامل خارجی جنگ، همانا کشورها و نیروهایی استند که علاقمند جنگ در افغانستان میباشند، گروه های دهشت افگن چون طالبان، داعش و سایر گروه ها  به خاطر تعقیب   منافع و اهداف ایدیولوژیک این کشورها ایجاد شده اند و تا زمانی به جنگ دوام می دهند که این کشورها به اهداف شان برسند.

 به باور وی، این گروه ها به مثابه ابزاری استند که دولتها با استفاده از آنها اهداف شان را تعقیب می کنند.  به گفتة آقای رنجبر، پاکستان یکی از این دولت ها است که پیوسته خواهان جنگ و ناامنی در افغانستان می باشد تا افغانستان یک کشور ضعیف و عقب مانده بماند. هرگاه دولت افغانستان قوی و نیرومند باشد، زمینه مداخلات پاکستان در امور  داخلی افغانستان از میان می رود صلح به میان می آید. بناً پاکستان هیچگاه در افغانستان صلح و امنیت را نمی خواهد.

وی در مورد عوامل داخلی جنگ در افغانستان می گوید: «کودتای هفت ثور بالای مردم افغانستان تحمیل گردید و چند سالی حکومت کرد و بعد از آن، دولتهای دیگر که رویکار آمدند هیچگاه از مردم پرسیده نشد و مردم علاقمند نبودند. حزب دیموکراتیک خلق افغانستان، طالبان و مجاهدین که پاکستان، امریکا و کشورهای غربی آنها را حمایت می کردند و تا اکنون این روند ادامه دارد. »

 به باور آقای رنجبر، تا زمانیکه عدالت در کشور تأمین نشود صلح تأمین نخواهد شد و تا زمانیکه قاضی، ظالم را حمایت کند و افراد زورمند و مسلح غیر مسؤول در قرأ و قصبات و ولایات کشور با زور سلاح زمین مردم را غصب نمایند و بر مردم ستم نمایند، عوامل داخلی جنگ از بین نمیرود و امید آمدن صلح در کشور کمتر است. به باور آقای رنجبر، عوامل داخلی جنگ در کشور، زمانی از بین می رود تا برنامه هایی که آقای رئیس جمهور محمد اشرف غنی رویدست دارد عملی شود. یعنی فساد ریشه کن گردد، حکومتداری خوب بوجود بیاید و قانون حاکم گردد. اینجاست که عدالت تأمین و قانون تطبیق میگردد و مردم خود به خود حمایت گسترده از دولت مرکزی می نمایند . در اینصورت حاکمیت طالب و داعش دیگر در کشور جا نمیداشته باشد و بناً جنگ خاتمه می یابد. ولی تا زمانیکه عوامل داخلی  و خارجی از بین نرود ما با این مشکل رو به رو استیم، پس آمدن صلح در از بین بردن عوامل جنگ است. 

  آیا حکومت در نهایت قادر به آوردن صلح در کشور خواهد شد و تلاش ها و گفتگوهای صلح با طالبان نتیجه مثبت در پی خواهد داشت؟

آقای رنجبر در این مورد با دید مثبت می گوید:‌حکومت صد در صد در تأمین صلح قادر است،  اما باید تلاش های صلح در جهت مثبت آن ادامه یابد. همانگونه که رییس جمهور غنی اعلام کرده است باید برای ازمیان بردن جنگ عوامل بیرونی آن از میان برده شود. حکومت افغانستان و جامعه جهانی باید پاکستان را مجبور سازد که دست از تجهیز، تمویل و حمایت گروه های تروریستی بردارد. در بعد داخلی باید قانون با لای همه یکسان تطبیق شود. چون خواست مردم افغانستان تطبیق یکسان قانون در کشور است تا افراد زورگو در مرکز و ولایات و قرأ قصبات دیگر نتوانند بالای مردم ظلم و ستم نمایند. 

نباید به حق مردم و افراد مظلوم ظلم شود، طبعاً افرادیکه مورد ظلم قرار میگیرند ناگزیر به گروه های مخالف مانند طالب و داعش می پیوندند، مسلح میشوند وانتقام می گیرند.

به باور آقای رنجبر، جامعه جهانی باید دولت مرکزی را حمایه نماید، نه مراکز متعدد قدرت را. به زور گویان رحم نشود، وقتی ظلم می کنند باید مجازات شوند، در اینصورت مردم از دولت حمایت می کنند ‌و دیگر داعش و طالب را در خانه های خود جای نمی دهند. 

وی با تأکید می گوید: هرگاه قانون در کشور حاکم و تطبیق شود، فساد ریشه کن و ادارات پاک گردد، زمینه دوام جنگ از بین می رود و  صلح در کشور حکمفرما خواهد شد. در این صورت دیگر ما ضرورت نداریم، صلح را از کشور های پاکستان،‌چین،‌روسیه و امریکا گدایی کنیم.

پرسش: آیا استراتیِژی جدید آقای ترامپ در آوردن صلح در افغانستان تأثیر مثبت خواهد داشت؟

پاسخ:‌هرگاه آقای ترامپ استراتیژی خود را بالای پاکستان  عملی نکند هیچگاه در سیاست پاکستان در قبال افغانستان تغییر نخواهد آمد، حتا اوضاع از این هم بد تر خواهد شد.

در حالی که در راهبرد نظامی امریکا تأکید شده که پاکستان دست از حمایت گروه های تروریستی بردارد و در روند صلح افغانستان همکاری کند، اما حکومت پاکستان افزون بر اینکه هنوز موضوع حمایت از گروه های تروریستی را نپذیرفته، بار دیگر حملات راکتی را به خاک افغانستان از سرگرفته است.

به نظر این آگاه مسایل سیاسی، هدف از راکت پراکنی های پاکستان درخاک افغانستان به خاطر فشاریست که بر حکومت پاکستان وارد شده است،‌ پاکستان میخواهد ،‌حکومت ما را وادار به عقب نشینی کند.‌اما  نباید این راکت پراکنی ها از سوی حکومت بدون جواب باقی بماند. این موضوع باید به گونه بسیار جدی در شورای امنیت
 سازمان ملل مطرح شود و اعتراض گردد. 

مهوش فخری

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha