صفحه اصلی | eslah | مقالات | سکوت معنادار طالبان در برابر طرح صلح حکومت گزینه‌های بعدی چه خواهد بود؟

سکوت معنادار طالبان در برابر طرح صلح حکومت گزینه‌های بعدی چه خواهد بود؟

اندازه حروف Decrease font Enlarge font

با گذشت دو هفته از ارایه طرح پیشنهادی صلح حکومت افغانستان با گروه طالبان، هنوز روزنه‌ای برای آغاز این گفتگوها پدیدار نشده است. گروه طالبان تا هنوز در رابطه به پیشنهاد صلح حکومت افغانستان پاسخ رسمی نداده اند و برعکس حملات تروریستی شان را تشدید کرده اند.

در جریان سه روز اخیر حدود بیست سرباز نیروهای امنیتی و دفاعی کشور از سوی جنگجویان این گروه به شهادت رسیدند. هفته‌ی گذشته بیش از ده سرباز نیروهای امنیتی افغانستان در ولایت تخار به شهادت رسیدند و همینگونه روز شنبه 19 حوت نیز چندین سرباز نیروهای ویژه در یک کمین گروه طالبان در ولسوالی بالا بلوک ولایت فراه جان باختند. فرید بختور رییس شورای ولایتی فراه به رسانه ها گفته که در نتیجه‌ی این کمین طالبان 18 سرباز نیروهای امنیتی جان باخته و سه سرباز دیگر ناپدید اند؛ اما دولت وزیری سخنگوی وزارت دفاع ملی تعداد قربانیان این رویداد را چهار تن اعلام کرده است. طالبان مسلح پس از این حمله گفته اند که آنان این حمله را در واکنش به گفته‌های مقام‌های حکومت وحدت ملی مبنی بر زمین‌گیر شدن جنگجویان گروه طالبان در میدان‌های نبرد انجام داده و خواسته اند با این حمله توانایی شان را به رخ حکومت افغانستان بکشند. عدم پاسخ گروه طالبان به طرح پیشنهادی صلح حکومت افغانستان و تشدید حملات آنان در میدان های نبرد بدون شک بی‌باوری‌ها را نسبت به فرایند گفتگوهای صلح بیشتر می‌سازد. حکومت افغانستان برای نخستین بار طرح جامعی را برای تسهیل و تسریع گفتگوهای صلح با طالبان آماده و اعلام کرد. در این طرح حکومت افغانستان امتیازاتی از قبیل به رسمیت شناختن گروه طالبان به عنوان یک جریان سیاسی، بازنگری قانون اساسی از مجراهای که در خود این قانون پیشبینی شده، آزادسازی زندانیان طالبان و تلاش برای رفع تحریم‌های بین المللی از سران این گروه را روی میز گذاشت. حکومت افغانستان با ارایه این طرح خواست طالبان را به ادامه‌ی گفتگوهای صلح دلگرم و باورمند کند. جامعه بین المللی، ایالات متحده امریکا، چین و سازمان ملل با استقبال از طرح پیشنهادی صلح حکومت افغانستان، از گروه طالبان خواسته اند به این پیشنهاد پاسخ مثبت داده و آماده‌ی گفتگو با حکومت شوند. شورای امنیت سازمان ملل روز پنجشنبه هفته‌ی گذشته ضمن تأکید روی مشارکت «بازیگران منطقه‌ای» در روند صلح افغانستان، اعلام کرد که اکنون نوبت طالبان است تا پا به پیش گذاشته و وارد مذاکرات صلح شوند. در همین‌حال ایالات متحده‌ی امریکا نیز به صراحت از گروه طالبان خواسته است تا به طرح پیشنهادی حکومت افغانستان پاسخ مثبت داده و دست از خشونت و شورشگری بردارد. الیس ویلز معاون وزیر امور خارجه‌ی ایالات متحده‌ی امریکا در امور آسیای جنوبی و آسیای مرکزی گفته است که طرح پیشنهادی صلح حکومت افغانستان جامع و بی‌پیشینه است و گروه طالبان باید با استفاده از این فرصت وارد مذاکرات برای تأمین صلح واقعی در افغانستان شوند. خانم ویلز در مورد اظهار نظرهای برخی از رهبران گروه طالبان که پیش از این گفته بودند تنها با ایالات متحده‌ی امریکا گفتگو می‌کنند نه با حکومت افغانستان، گفته است که امریکایی‌ها در افغانستان مهمان اند و طالبان باید با دولت مشروع و قانونی این کشور گفتگو کنند

با این حال هنوز موضع طالبان در خصوص طرح صلح حکومت افغانستان گنگ و مبهم است. طالبان تاهنوز در این باره موضع روشنی اتخاذ نکرده اند. گروه طالبان تنها با انتشار یک مقاله در وبسایت منسوب به این گروه گفته اند که در طرح پیشنهادی حکومت افغانستان هیچ‌گونه زمانبندی‌ای برای خروج نیروهای خارجی وجود ندارد؛ چیزی که به باور نویسنده‌ی این مقاله، پیش‌زمینه و خواست اساسی طالبان برای پیشبرد گفتگوهای صلح است.  از سکوت معنا دار طالبان و نشر مقاله‌ای که در واقع نمایانگر موضع غیر  رسمی این گروه است چنین بر می‌آید که طالبان هنوز آماده نشده اند روی میز مذاکره آمده و به گفتگو و مصالحه تن دهد. گروه طالبان نشست علمای سه کشور که قرار است در راستای سهیل گفتگوی های صلح در آینده‌ی نزدیک در اندونیزیا برگزار شود را تحریم کرده و با صدوری بیانیه‎ای از علما خواسته اند در این نشست اشتراک نکنند. به تازه‌گی محمد کریم خلیلی رییس شورای عالی صلح نیز گفته است که طالبان هیچ‌گونه اراده و علاقه‌ای برای گفتگو و مذاکره ندارند. ظاهراً گروه طالبان هنوز به این باور اند که با خروج نیروهای خارجی از افغانستان می‌توانند حکومت افغانستان را سرنگون کرده و رژیم و امارت شان را دوباره احیا کنند. عدم پاسخ طالبان به طرح صلح حکومت افغانستان از عدم اراده‌ی حامیان بیرونی این گروه برای تأمین صلح و ثبات در افغانستان نیز حکایت می‌کند.

 گروه طالبان تاهنوز نتوانسته اند خود را از انحصار و اداره‌ی ارتش و استخبارات پاکستان بیرون کنند. این گروه از آدرس و مرکزیت واحدی برخوردار نیست و سیاست و جنگ آنان از سوی استخبارات و ارتش پاکستان مدیریت می‌شود. پاکستان بدون شک نمی‌خواهد صلحی به مفهوم واقعی کلمه در افغانستان شکل بگیرد و نظام و حکومت موجود افغانستان به ثبات و قوام برسد. پاکستان تأمین صلح و ثبات در افغانستان را به ضرر منافع استراتژیک‌اش در منطقه می‌داند و می‌خواهد حکومت و نظامی در افغانستان شکل بگیرد که برای تعقیب منافع درازمدت پاکستان در منطقه، پا به پای این کشور حرکت کند. با این حال پرسش این است که گام بعدی به بدیل دولت افغانستان در صورت نپیوستن طالبان بر روند صلح چه می تواند باشد؛ در پاسخ به این پرسش به نظر میرسد این جا چند گزینه روی میز حکومت افغانستان و همکاران بین‌المللی آن باشد تا در صورت عدم تمایل طالبان به مصالحه، روی آن کار کنند. حکومت افغانستان در صورت عدم تمایل طالبان به پذیرفتن پیشنهادات صلح، در موضع‌اش تغییر بیاورد. حکومت افغانستان باید از موضع قوت وارد روند صلح شود. طالبان باید به این نتیجه برسند و باور پیدا کنند که حکومت افغاستان را که از حمایت و پشتیبانی گسترده‌ی جامعه‌ی جهانی برخودار است، نمی‌توانند سرنگون کنند. طالبان باید درک کنند که وضعیت امروز متفاوت از دهه‌ی نود است و نمی‌توانند با توسل به زور به قدرت برسند. گروه طالبان باید به این باور برسند که تنها راهی که برای شان باقیست، راه صلح و آشتی است. طالبان زمانی به این باور می رسند که حکومت افغانستان در میدان نبرد دست بالا داشته باشد.

در کنار این،حکومت افغانستان و همکاران بین‌المللی آن باید قبل از همه با پاکستان یکطرفه کنند. پیش از اینکه با طالبان توافق کنیم، بهتر است با پاکستان به صلح برسیم. پاکستانی‌ها باید در حضور نمایندگان ایالات متحده‌ی امریکا، سازمان ملل و قدرت‌های دیگر منطه‌ای و جهانی نگرانی‌هایش را با حکومت افغانستان درمیان بگذارد. پاکستانی ها باید به گونه روشن صحبت کنند که چه می‌خواهند و چرا همکار صادقی در روند صلح افغانستان نیستند. درصورت عدم همکاری واقعی پاکستان در روند صلح افغانستان باید تحریم‌ها و فشارهای بین‌المللی بر این کشور تشدید شود. جامعه‌ی بین‌المللی همکار افغانستان باید ثابت کند که واقعاً اراده‌ای برای تأمین صلح و ثبات در افغانستان دارند. مردم افغانستان دیگر از این وضعیت خسته و نا امید شده اند. جامعه بین‌المللی، ایالات متحده‌ی امریکا و ناتو که بدون شک نسبت به هرکس دیگر بر اوضاع منطقه و ابعاد آشکار و پنهان جنگ افغانستان اشراف دارند، باید روشن سازند که کجای کار مشکل دارد که مردم افغانستان به صلح و آرامش دست نمی‌یابند و چرا این جنگ تا این حد به درازا کشیده شده است. مردم افغانستان نمی‌توانند بیش از این قربانی دهند. بدون این که روزنه‌ای برای پایان این جنگ وجود داشته باشد، همه روزه ده‌ها سرباز و غیرنظامی در این کشور کشته و زخمی می‌شوند. جامعه‌ی جهانی وقتی می‌پذیرد جنگ افغانستان یک جنگ داخلی نیست و ابعاد جهانی و منطقه‌ای دارد، باید به این قضیه از هر طریق ممکن پایان دهد.

پاینده

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha