صفحه اصلی | eslah | مقالات | روز جهانی کودک و مشکلات فزایندة کودکان افغانستان

روز جهانی کودک و مشکلات فزایندة کودکان افغانستان

اندازه حروف Decrease font Enlarge font

شانزدهم میزان، برابر با هشتم اکتوبر، در تقویم بین المللی وهمچنان تقویم افغانستان به عنوان روز جهانی کودک به ثبت رسیده. از این روز در افغانستان در حالی بزرگداشت میشود که زنده گی کم از کم بخش بزرگ وقابل توجهی از کودکان کشور در بد ترین وضعیت قرار دارد. در این نوشته ی کوتاه برخی ازین مشکلات را بررسی می کنیم.

حرمان از آموزش:

    گرچه آمار های منتشر شده از تعداد کودکانی که به آموزش دسترسی ندارند یکسان نیست وبه شدت ضد ونقیض است. حتا آماری که به نقل از وزارت معارف کشور در رسانه ها به نشر رسیده، یکسان نبوده ومتضاد می باشد. برخی از مسئوولان در وزارت معارف معتقدند بیش از سه میلیون تن از کودکان در سن مکتب از رفتن به مکتب وآموزش محروم اند. ا ما به باور برخی دیگر ازین مسئوولان میزان کودکانی که به آموزش دسترسی ندارند به مرز چهار میلیون تن بالغ میشود. اما نتیجه ی که ازین آمار منتشر شده به دست می آید یکی است وآن اینکه شمار کودکان محروم از آموزش به میلیون ها تن بالغ می‎شود.

 آماری که به شدت تکان دهنده می باشد. زیرا وقتی تصور کنیم که وضعیت تا سالها دوام کند وده ها سال به همین منوال بگذرد به نیکی پیش بینی میتوان کرد که جامعه ی افغانی در  آن وقت با چی مصایبی گرفتار خواهد بود و سرنوشت کشور ومردم ا فغانستان چگونه رقم خواهد خورد. جامعه ی که با کتله ی عظیمی از افراد بیسواد وفاقد حتا استعداد خواندن ونوشتن مواجه خواهد بود. افرادی که به هیچ صورت نخواهند توانست در میدان رقابت با کشور ها وملل دیگر جز سر تسلیم ووابسته گی وذلت وخواری را از خود به نمایش بگذارد. ودر میان خود نیز دچار بدبختی های فزاینده وروز افزونی خواهند بود.

    آنعده از دانش آموزانی که نمی توانند بنا بر عواملی ادامه آموزش بدهند ویا آنعده از جوانانی که در سن شمولیت در نظام تحصیلات عالی اند ونمی توانند به مراکز تحصیلات عالی دست یابند نیز سرنوشت کمتر از این کودکان ندارند.

سالانه صدها هزار تن از جوانان متقاضی تحصیلات عالی از راه یابی به تحصیلات عالی باز میمانند وبه جمع کسانی می پیوندند که از اساس نتوانسته به آموزش دسترسی بیابند. این تعداد از جوانان نیز از  ادامه آموزش باز میمانند وبی سرنوشت میشوند.

فقدان امنیت:

   دوام جنگ وخشونت سبب شده که نا امنی به گونه ی فزاینده وروز افزونی دوام یابد. نا امنی پدیده ی که باعث شده زنده گی شهروندان کشور در  ابعاد مختلف از آن متاثر شود. اقتصاد، اجتماع، فرهنگ و سیاست و... . اقشار آسیب پذیر جامعه مانند زنان وکودکان بیش از همه از فقدان امنیت متاثر است. فقدان امنیت در میان اقشار آسیب پذیر پیامدها وعواقب ناگواری مثل تکالیف روحی وروانی، مشکلات اجتماعی وبشری وبحرانهای مزمن اقتصادی و...، را سبب شده است. کودکان به عنوان آسیب پذیر ترین قشر در میان جامعه بیش از دیگران از بی امنی در رنج اند ومشکلات را متحمل میشوند.

    جنگ سالانه تعداد قابل ملاحظه ی از کودکان را در کام خود می بلعد. هر حادثه ی انتحار وانفجار ونیز هر بار دست به دست شدن یک منطقه ی به ویژه مناطق پر جمعیت وهمچنان اصابت راکت های کور در شهرها واماکن مزدحم وحمله بالای مساجد واماکن مذهبی هر یک تعدادی از کودکان را به کام مرگ می کشاند ویا به شدت زخمی می‎سازد.

    قرار گزارش ها هزاران کودک از سوی گروه های تروریستی در آموزشگاه های آنسوی خط دیورند آموزش های تروریستی میبینند وبه جبهات جنگ کشانده میشوند ویا دست به اعمال انتحار وانفجاز میزنند ومیکشند وخود کشته میشوند. آمار های که در این زمینه به نشر رسیده تکاندهنده می باشد. چندی پیش در ولایت غزنی یک گروه از کودکانی شناسایی وبازداشت گردیدندکه گفته شد توسط گروه های تروریستی به مقصد پاکستان قاچاق وبرای یادگیری آموزش های تروریستی به آن کشور برده میشد. 

    جنگ سالانه هزاران تن از مردان وزنان کشور را به کام مرگ می کشاند وبسیاری ازین کشته گان تعداد فرزند دختر وپسر از خود برجای میگذارد. ده ها هزار کودک سالانه یتیم میشوند. رنج بی پدری ودرد بی مادری این کودکان را کلافه ومچاله میکند. یتیمی درد جانکاهی است که همه کس توان تحمل آن را  ندارد. درد و داغ یتیمان را غیر از خودشان وخدای شان کسی نمیداند. فقط میتوان گفت که: "زمین جایی داغ میگردد که آتش بالای آن میسوزد" 

    در خانواده های که نان آوران خود را از دست میدهند ویا خانواده های که دیگر سرپرست نمی داشته باشند. رنج کودکان مضاعف بل چند برابر می باشد. جنگ با گرفتن نان اوران خانواده ها، آن ها را به فقر وفلاکت میکشاند وکودکان اولین قربانیان این تعداد خانواده ها میباشد. زیرا پس از آنکه نان آور خود را از دست داد باید این کودکان به کار رو آورند وبرای تهیه مایحتاج خانواده او هم کار کند وزحمت بکشد تا با دیو فقر مبارزه کند وجان خود وخانواده ی خود را از تلف شدن نجات دهد.

کودکان کار:

    در حال حاضر هزاران کودک وارد مارکیت کار شده ودر بخش های مختلف تولیدی ویا مراکز ارایه خدمات و...، مصروف کار اند. برخی ازین تعداد کودکان کار به کار های شاقه مانند کار در کوره پز خانه ها و...، مصروف اند. کودکانی که در مستری خانه ها، مراکز ترمیم وکپی کشی ورنگمالی موتر مصروف کار اند را میتوان ازین دسته از کودکان کار دانست.

    برخی دیگر از کودکان به کار های خفت آوری دست میزنند. کودکان اسپندی، کودکان روی خیابان و کودکان سرگردان در پارک ها وراهروهای شهر که دست به عمل تکدی میزنند را در این کتگوری میتوان دسته بندی کرد. در هر یک از شهر های پر جمعیت کشور که گذر کنی صدها کودکی را می یابی که به یک چنین کار های مصروف اند.

کودکان مهاجر:

    تعدادی از کودکان کشور شکار قاچاقچیان انسان گردیده وبه کشور های دیگر قاچاق شده اند ویا می شوند. پیش ازین طی چندین نوبت گروه هایی از کودکانی از کشور های عربی به کابل منتقل شدند که گفته می‎شد توسط گروه های قاچاقچی انسان به این کشور ها برده شده اند.

هدف این قاچاقچیان انسان بهره برداری ازین کودکان در کار های خلاف و یا هم سودجویی از خانواده های انان است. برخی از این خانواده ها به این امید که کودکان شان در ان کشور ها کار خواهند کرد واز دستمزدی که دریافت خواهند کرد برای رفع مشکلات اقتصادی شان کمک ومساعدت خواهند نمود کودکان شان را آگاهانه در اختیار این قاچاقچیان انسان گذاشته اند. در حالی که نمی دانند چه انتظار کودک شان را میکشد.

    گفته میشود بخشی از مهاجران وپناهجویانی که در سال های اخیر به خصوص آن عده از مهاجرانی که پس از سال 2014 افغانستان را به مقصد کشور های اروپایی ترک کردند را کودکان تشکیل میداد. خانواده ها در برابر این استدلال ساده قاچاقچیان انسان که کودکان در کشور های اروپایی به ساده گی پذیرفته شده وپناهنده گی دریافت خواهند داشت جگر گوشه های خود را در اختیار آنان قرار دادند. گزارش های به نشر رسیده در رسانه های بین المللی وهمچنان رسانه های داخلی بیانگر مشکلات طاقت سوز وکمر شکن تعدادی ازین کودکان متقاضی پناهنده گی است.

این گزارش های حاکی است که کم نیست کودکانی که به تکالیف روانی وروحی وامراض چون افسرده گی و...، مبتلا گردیده اند.

نتیجه:

   با این ارزیابی کوتاه به این نتیجه میرسیم که لازم است تجلیل از روز جهانی کودک در کشور این پیام را به تمامت وضوح باید به ما منتقل کند که نمیتوان نسبت به زنده گی امروز ونیز سرنوشت آینده این نوباوه گان که روشنی چشم همه ما وسرمایه انسانی کشور است اینگونه با غفلت وبی تفاوتی برخورد کنیم. زیرا به یقین میتوان اذعان کرد که با سهل انگاری وبی توجهی نسبت به سرنوشت این کودکان در حقیقت داریم آینده ی خود وکشور خود را خراب میسازیم. ودر واقع این ماییم که تیشه به ریشه خود حوالت میکنیم.

    همه مسئوولیم. همه وحتا آن عده گروه هایی که در حال حاضر در برابر دولت افغانستان در حال جنگ وخشونت ورزی اند نمیتوانند ازین حقیقت چشم بپوشند که بالاخره جنگ پایان می یابد وفردای صلح آمیز رسیدنی است وزنده گی به هیچ صورت به پایان نرسیده وحتما فردایی وجود دارد. واین کودکان امروز متولیان امور زنده گی ونیز کشور در آینده اند. پس نمیتوان با این سرمایه عظیم انسانی اینگونه سبکسرانه برخورد کرد وزمینه تعلیم وتحصیل ونیز یک زنده گی ابرومندانه را از آنان گرفت.

   خانواده ها مسئوولیت دارند که نسبت به سرنوشت اولاد خود سر از گریبان غفلت وبی تفاوتی بیرون کنند وزمینه آموزش وتعلیم وسرانجام تحصیل کودکان خود را مهیا سازند. واگر نمیتوانند زمینه یادگیری یک حرفه را برای شان مهیا کنند که آنان با یادگیری ان بتوانند با استفاده از آن وعواید آن زنده گی آبرومندی را برای خود در آینده رقم بزنند. خانواده ها نباید با سهل انگاری آنان را به سرنوشت حواله کرده ودست انان را در دست قاچاقچیان انسان ( باد) بسپارند.

   آگاهان جامعه بیش از دیگران مسئوولیت دارند. به روشنگری بپردازند. ذهنیت هارا روشن کنند. آگاهان باید مردان وزنان امروز جامعه را متوجه مسئوولیت شرعی ووجدانی شان در قبال سرنوشت کودکان که در حقیقت امانت خداوند در دستان ماست بسازند. ما نمی توانیم وحق نداریم که با سرنوشت کودکان مان این گونه با بی تفاوتی برخورد کنیم.

    دولت بیش از همه مسئوول است تا امنیت را گسترش داده ودامنه جنگ وخشونت را بر چیند. دولت برابر با مفاد قانون مسئوولیت دارد تا زمینه آموزش وتحصیل را برای همه کودکان در سن تعلیم وتحصیل فراهم سازد. دولت باید زمینه زنده گی آبرومندانه ومقدمات رفاه وآسایش را برای همه شهروندان واز جمله کودکان فراهم سازد.

عنابی

 

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha