صفحه اصلی | eslah | مقالات | اگر در محو فساد نکوشیم این پدیده گلوگیر تمامی کشور خواهد شد

اگر در محو فساد نکوشیم این پدیده گلوگیر تمامی کشور خواهد شد

اندازه حروف Decrease font Enlarge font

دکتور محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور در نشستی که با اراکین بلند پایه دولت داشت بر این نکته تأکید کرد که محو فساد از اولویت های کاری ما در سه سال گذشته بوده و در آینده نیز خواهد بود. به گفتۀ رئیس جمهوری کشور« اکنون همه در یک صف واحد برای مبارزه با فساد قرار گرفته ایم، ارادۀ سیاسی درا ین زمینه به وجود آمده است و تیم متعهد و مسؤول به منظور مبارزه با فساد، شکل گرفته است.»

پس از راندن طالبان در سال 2001، مردم افغانستان به این فکر بودند که برای همیشه از چنگال عفریت تروریزم، نا امنی، قاچاق مواد مخدر، رشوه، اختلاس، فساد و آدم ربایی آزاد خواهندشد؛ اما رویدادهای بعدی نشان داد که بر سرراه دولت چالش ها و مشکلات بسیاری که ناشی از نا امنی و موجودیت سلاح، به دست افراد و گروه های مسلح غیر مسؤول بوده است، قرار گرفته و روز تا روز بیشتر شده رفت.

در تداوم شانزده سال، استفاده جویان از موقع سود برده به سؤ استفاده از دارایی های عامه پرداختند و اکنون در برخی از عرصه ها این کار جریان دارد، قاچاق مواد مخدر و مزارع خشخاش در کشور بیشتر شده که رهگشای رشوه، اختلاس و بی قانونی در مرکز و ولایت ها گردیده است.

دولت جمهوری اسلامی افغانستان در داخل کشور با آفت نا امنی، موجودیت اسلحه در نزد مردم، فساد، رشوه، افزایش کشت خشخاش، قاچاق مواد مخدر، تروریزم و مداخلۀ دست های خارجی رو به رو است که این همه مشکلات کارهای دولت را در عرصه های گوناگون و بازسازی با مشکلات رو به رو کرده است.

هر گاه دقیق دیده شود، در تشکیل دولت، تدوین وتصویب قانون اساسی، انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی وغیره، پول های هنگفتی که به مصرف رسانیده شد، تا دموکراسی وارده در این کشور، آن طور تمثیل گردد تا طرف قبول دونرها و جامعۀ بین المللی باشد.

اما هر گاه مراجع مربوط، نهادهای مسؤول، دلسوزانه از این پول ها در آبادی کشور کار می گرفتند، بیگمان چهرۀ افغانستان تغییر می کرد و در این شانزده سال ما شاهد عمران و پیشرفت در کشور خود می بودیم.

به هر صورت کشوری که قانون اساسی دارد، از حمایت بین المللی برخوردار و کمک های بسیاری را از جامعه‎ی جهانی گرفت، هر گاه با صفاتی که تذکر داده شد متصف باشد، بیشتر از آنچه توقع می رود می توانست در بازسازی افغانستان توفیق یابد و مردم کشور را به رفاه و سعادت رهنمون گرداند.

در این جا قانون گذار، قانون را ایجادکرد، اما چنانکه ایجاب می کرد این قانون در سطوح واعماق جامعه در ساحات اقتصادی، زراعتی، فرهنگی، مالداری و دیگر عرصه های تولیدی تطبیق گردد، تا هنوز مورد تطبیق به
گونه ی که باشد قرار نگرفته و شماری از آنهایی که با تطبیق قانون متضرر میگردند با ذرایع گوناگون می خواهند جلو تطبیق قانون را بگیرند واز مفاد آن سرباز بزنند.

در وضعیت فعلی معاش های بلند زیاد است، از این معاش ها و حقوق بلند یک شمار معدود بهره می برند، اما شمار بسیاری دیگر با معاش ها و حقوق کم ماهانه، زنده گی شان را با هر دشواری که است به پیش می برند.

در برخی از ادارات، رشوه ستانی وتحفه گرفتن به گونه ی رواج یافته که اگر یک شهروند برای انجام کارش رشوه نپردازد، محال است که به مقصود برسد.

این رشوه گرفتن صرف به آن شمار معدود است که در بست های کلیدی و بلند قرار دارند، به این گونه، اکثریت یا کار نمی کنند و یا اگر از دست شان برآید به خرابکاری و پروپاگندعلیه دولتی که از آن کم ویا زیاد معاش می گیرند می پردازند، گذشته از آن شماری از افراد که در سایۀ اسلحه زیسته اند و ازاین راه در طول جنگ ها ثروت های کلان را گرد آورده اند، هراس از این دارند که با عام شدن قانون منافع شان را از دست خواهند داد.

آنها در بی قانونی، ادامه نا امنی و جریان فساد و قا چاق مواد مخدر در کشور منفعت خود را می بینند و آرزو دارند که دولت در مبارزه با پدیده های منفی درگیر باشد تا متوجه آنها نشود که در گذشته چه کرده اند، حتا در موقف های رسمی وغیر رسمی خود چه میکنند و به کدام منفعت شخصی خود
 میاندیشند.

دولت در مبارزه پیروزمندانه با این همه چالش ها چه بایستی بکند؟ دولت به منظور برداشتن موانع از سر راه اصول و قانون به اقداماتی دست بزند تا هیچ گروه جرئت تخطی، زیاده رویی ونقض قانون را نداشته باشد و خود شان را ملزم و مطیع قانون بدانند.

یک نکته مهم که بایستی بر آن درنگ شود اینست که فساد و رعایت نکردن قانون از کجا آغاز می گردد و کی ها به این کار دست می زنند؟ افراد کوچک یا بزرگ؟

در زنده گی اجتماعی، اداری و رسمی؛ کوچک، کوچک است؛ بزرگ، بزرگ. زمانی بزرگ خانواده و اداره به کار خوبی دست می زند و یا صحبت خوب و مصلحت آمیز می نماید به مثابه سرمشق، راهکار وراهبرد به دیگر اعضای خانواده، تشکل اداری است، زیرا آنها میدانند که بزرگ آنها،  کاری را که خیر آنها در آن نهفته است انجام داد و صحبتی را که به نفع آنها است ارایه کرد. از این رو با پیروی از این عمل نیک، خود شان را عیار می سازند و بر همان موازات قدم می گذارند.

خدای ناخواسته اگر بزرگ خانواده، دست به کار قبیح، زشت، زیانبار، صحبت های نابه جا و ناسزا می زند، باز هم اعضای خانواده به تمسک از آن خودشان را همگام می سازند، گفته ها، ژست ها و کنش های بزرگ خانواده یا کلکتیف را با آن که، کار نا به جا و ناسزا است به حیث سرمشق زنده گی قبول می کنند و از آن در مراوده های زنده گی روزانۀ شان استفاده می نمایند.

این که، این کار آنها چه مقدار مطابق به هنجار های زنده گی است، کاریست که دیگران بر آن داوری خواهند کرد، این روال را اگر در اداره های رسمی و حلقه های بالاتر از آن، وزارت ها و حکومت پی بگیریم به گونه‌ای است که اگر رده های بالایی ادارات، موسسات و شرکت ها در اداره، کاری را که در مغایرت با قانون باشد انجام دهند، اصول، ضابطه ها و میزان های اداره را نادیده بگیرند و متوسل به کارهایی گردند که خلاف لایحه، مقرره و قانون باشد، خواهی نخواهی این کار تأثیرش را بالای رده های پایینی وارد خواهد ساخت و آنان با استفاده از کاستی هایی که در بالا وجود دارد کاری می کنندکه نه تنها به خود شان، بل به ضرر همۀ اداره و مردم نیز تمام می گردد.

ما از کار وقتی نتیجۀ مطلوب، موثر و مثبت می گیریم که کارمندان اداره از بالا تا پایین نمونه ی تقوا، پرهیز و پابند اصول وقانون باشند.

زمانی یک شخص با پرهیزگاری اصول را محترم شمرد و بر طبق قانون حرکت کرد نه تنها فضایی که در آن کار می کند عاری از فساد می گردد، بل این عمل تأثیر مثبتش را بر ماحول واجتماع نیز برجا می گذارد.

وقتی ما خانوادۀ سالم، ادارۀ سالم واجتماع سالم داشتیم، جایی برای فساد باقی نمی ماند و گسترۀ فساد خود به خود از جامعه برچیده می شود و جایش را به محیط سالم و ادارۀ سالم  خالی می کند.

در چنین یک وضعیت است که ما میتوانیم بگوییم محیط و ماحول ما عاری از فساد است، فساد به هر گونه‌ای که باشد و در هر محیطی که تبلور نماید به زیان مردم است، اثرات فساد را در این چند سال به خوبی لمس کردیم و تلخی هایش را چشیدیم، اگر بخواهیم دامنۀ این پدیدۀ نامیمون را از جامعه خود کوتاه کنیم و آن را به کلی محو ونابود بسازیم، از خود آغاز کنیم، در هر سطح ومقامی که قرار داریم با این نیت کار خود را آغاز و دنبال کنیم، هر چیزی که در دسترس ماست، یک امانت خداوند (ج) است در امانت خیانت کردن حکم آن را دارد که انسان با دستان خود برای خودش گور بکند.

زمانی این طور باشد که به خاطر به دست آوردن پول، چوکی، منصب، مقام و کسب شخصیت در جامعه با امانتی که در دستش است، خیانت کند، روی حقوق دیگران پا بگذارد، هر چیز را برای خودش و بقای خانواده اش بخواهد، یقین داشته باشیم که این آقا راهی را که در پیش گرفته است فرجامش به ترکستان خواهد بود.

این وضع خود به خود زمینه را برای فساد هموار می سازد، دیگران را نیز مجبور می گرداند تا به خاطر بقای
زنده گی دست به کارهایی بزنند که مغایر با قانون باشد.

همین گونه در بخش های دیگر مانند: اقتصاد، تجارت، قرار دادهای بزرگ، امنیت وعرصه های نظامی پدیدۀ فساد رخنه کرده و کار را به جایی رسانیده است که این کشور، به جای این که به سوی آرامی، پیشرفت و رفاه همگانی پیش برود به سوی نا آرامی، تشنج و بحران اقتصادی ونظامی روان شود.

وقتی این کار واضح باشد و فاکت هایی که در بالا تذکر دادیم سبب گسترۀ فساد در کشور گردیده اند، چرا به خاطر مهار کردن و از میان بردن آن کار نکنیم؟ چرا اجازه بدهیم که این انگیزه ها سبب بروز بیشتر فساد در کشور شوند و چرا مردم ما درگیر این مصیبت‎ها گردند؟

محمد اشرف غنی رئیس جمهور کشور با صراحت گفت، زمانی پدیده فساد و سرکشی از قانون از میان برده شد. خود به خود زمینه های آرامش و بهزیستی در بخش ها وعرصه های زنده گی به ویژه بخش نظامی که تأمین کننده امنیت و سلامتی کشور است فراهم می گردد و ما یک افغانستان عاری از فساد خواهیم داشت.

رئیس جمهور در صحبت اش واضحاً بیان نمود که حکومت وحدت ملی در این راستا با جدیت عمل می کند، با آنهایی که منافع شخصی شان را به منافع گروهی واجتماعی ترجیح میدهند برخورد سختگیرانه و پیگیرانه می نماید تا آنها در مغایرت با قانون عمل نکنند و موجبات فساد را در زمینه های امنیتی و نظامی به وجود نیاورند.

گل علم ناصری

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha