صفحه اصلی | anis | فرهنگ و هنر | هنر پیشه ای که عاشقانه با هنر مهر می ورزد

هنر پیشه ای که عاشقانه با هنر مهر می ورزد

بروز شده
اندازه حروف Decrease font Enlarge font
هنر پیشه ای که عاشقانه با هنر مهر می ورزد

به سلسله معرفی هنر پیشه ها این بار مصاحبة با اعظم همسفر صورت گرفته که توجه خوانندگان را به خوانش آن معطوف می داریم:

سوال: آقای اعظم همسفر تا جایی که من معلومات دارم شما به عنوان یک هنر پیشه موفق درمیان سینماگران از جایگاه خوبی برخوردار هستید، اما در مطبوعات در نشست ها و گفتگوهای هنری کمتر به نظر می رسید دلیلش چیست؟

همانطوریکه شما گفتید من کمتر در محافل هنری اشتراک می نمایم دلیلش این است که امرزه تعداد زیادی از افراد و اشخاص بدون کوچکترین آگاهی از مسایل هنری و مسلکی کوشش می نمایند که از طریق تلویزیون با ابراز چند نظر، خود را میان مردم به عنوان هنرمند و یا هنر پیشه معرفی کنند و به اصطلاح عام می خواهند که خاک برچشم مردم بپاشند، اما من از این کار سخت نفرت دارد و همیشه کوشش نموده ام تا مردم از طریق فعالیت های هنری و کارم با من آشنا شوند نه از طریق نشست های فرمایشی و ساختگی.

لطف نموده بگویید اولین گام های هنری شما از کجا آغاز گردید و تا حال در کدام فلم ها نقش بازی نموده ایید؟

من از آوان طفولیت به هنرعلاقه داشتم، اما شناخت من نسبت به هنر در آنزمان خیلی اندک بود، اما کوشش نمودم که همگام زمان با اندوخته های تیوری هنر خود را بلد بسازم. کتاب های هنری را مطالعه و از نظریات بزرگان استفاده نمودم، کورس های هنری را تعقیب نمودم و سرانجام در سال 1364 با بازی در فلمی بنام «پل» از ساخته های یاسین خموش که نقش یک جوان روشنفکر مکتبی را بازی نموده را هم را به سینما باز کرد.

در فلم های پل از ساختة یاسین خموش، کبوتر زخمی از ساختة تردید از ساختة فلمی برای فستیوال، بنام  (کابل من) از ساخته های قادر آریایی، و فلمی بنام نقطه عطف که چندی قبل در جشنواره فلم های کوتاه داستانی حایز جایزه گردید، نقش بازی کرده ام.

خوشبختانه دوره کارگردانی در سینمای جوانان ایران مدت یک سال سپری نمودم و سند فراغت را نیز با خود داردم همچنان کورس های کوتاه مدت را در رشته هنرپیشگی و فلمسازی از طریق برتش کنسول و همچنان یک دوره کوتاه فلمنامه نویسی را در دانشکده صدا و سیمای ایران موفقانه به پایان رسانده‎ام.

خوب به یاد دارم از سال 1366 تا سقوط دوره دکتور نجیب الله به حیث آمر تیاتر مرکزی وزارت امور داخله کار نموده ام و در آنزمان تیاتر وزارت داخله و فعالیت های عنری آن وزارت از جمله فعالترین بخش هنری به حساب می آمد و در مقام برنامه های هنری و تبلیغاتی سهم فعال داشتم و بعد از سقوط دوره نجیب به کشور پاکستان مهاجر گردیدم و از پاکستان به ایران رفتیم.

وضعیت سینمای کشور در شرایط کنونی متأسفانه قناعت بخش نیست به خاطر این که کار مسلکی خیلی کم و ناچیز است و تولیدات کنونی هم از نگاه کیفیت در سطح پایین قرار دارد و از طرفی تعداد زیادی از هنرمندان ما به خاطر نبود فضای کاری و محدودیت های فرهنگی وطن را ترک کرده و به دیگر کشورهای دنیا پناهنده شده اند که این وضعیت خود بیانگر وضع نابسامان سینما است.

سینما بدون بودجه و یا پول امکان پذیر نیست. در شرایط حاضر تام کمپنی های فلمسازی به رکود مواجه است. دولت باید سینماگران را حمایت کند و سینماگران باید انسجام پیدا کنند و افراد مسلکی با حمایت دولت برای ساختن یک سینمای پرقدرت تلاش نمایند.

یک کشور به خاطر فرهنگش در میان تمام ملل دنیا مطرح می باشد و فرهنگ یک کشور معرف آن کشور می باشد پس به خاطر رشد فرهنگ اصیل کشور به خصوص از طریق عنصر سینما می توانیم به اهداف نیک و انسانی مان برسیم لذا تقاضا می نمایم تا همه دست به دست هم داده و سینمای کشور را از این حالت نجات دهیم.       

نبی تنها

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha