صفحه اصلی | anis | فرهنگ و هنر | ... خیر و ادب

... خیر و ادب

بروز شده
اندازه حروف Decrease font Enlarge font

مخمس کریم حمید بر غزل اقبال لاهـوری

در آن زمان که سرشت من از زمین کردند

به آن نشانه که باید مرا چنین کردنـــد

به نزد جمله خلایق مرا یقین کــــردند

دم مرا صفت باد فروردین کـــــر دند

گیاه را از سر شکم چــــو یاسمین کردند

سحاب و شور و فغانش ز حــــال بیتابـم

بهار و باغ و چمن ز اشک چشم پــــرآبم

صفای صبح چو صفای دو چشم بیخوابـــم

نمود لالة صحرانشین زخـــــــونابم

چنانکه بادة لعلی به ساتگین کــــردند

قناعت است مرا فخر بـــــر سما و زمین

مناعت است مرا حکم کیش و مذهب و دین

کرامت است مرا زیب جــان و عقل و یقین

بلند بال چنانم که بر سپهـــــــر برین

هزار بار مرا نوریان کمین کــــــردند

ز خاک سرشت وجودم به برد باری هـاست

به سینه ام دلکی، شــاد غمگساری هاست

نشان من ز صفا و وفـــــا و یاری هاست

فروغ آدم خاکی زتازه کــــاری هاست

مه و ستاره کنند آنچه پیش از ایــن کردند

ز دردوداغ‎خطا سوختم، نه تــرس و نه بیم

چرا براه خطا  میرویم نه خلـــــق عظیم

ز جور کج روشی ها شدم خجل نـــه ندیم

چراغ خویش بر افروختم که دســـت کلیم

درین زمانه نهان زیر آستین کـــــردند

به رفع مشکل خویش گر شوی بــراه طلب

نه عجز نه گریه نه زاریست ره و طریق و سبب

بیا شنو ز حمید این کلام خیــــــر و ادب

درآ به سجده و یاری ز خسروان مطلـــب

که روز فقر نیاکان ما چنین کــــــردند

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha