صفحه اصلی | anis | مقالات | مردم افغانستان هرگز اجازه نمی دهند که بیگانگان برای شان دستور دهند

مردم افغانستان هرگز اجازه نمی دهند که بیگانگان برای شان دستور دهند

بروز شده
اندازه حروف Decrease font Enlarge font

با اعلام ستراتیژی جدید امریکا تهدیدهای تازة علیه پاکستان به نظر می رسد و این ستراتیژی، پاکستان را کشور حامی تروریستان می داند و از آن کشور می خواهد که تمامی پایگاه ها و پناه گاه های امن تروریستان را از داخل قلمرو خود برچیند و دیگر آنان را تمویل و تجهیز نکند و مراکز آموزشی تروریستان را که در آن درس انفجار انتحار و آدمکشی داده می شود ببندد اما قسمیکه دیده می شود هیچ نشانه ای از انعطاف و حاضر شدن زمامداران نظامی پاکستان برای تفاهم و گفتگو با افغانستان دیده نمی شود و هنوزهم پاکستانی ها مانند دوران سیاه ضیا الحق دیکتاتور نظامی پاکستان به افغانستان مانند صوبه پنجم و یا کشور متسعمره خود نگاه می کنند.

سخنان گستاخانه صدراعظم پاکستان در تقابل با ستراتیژی جدید امریکا قرار گرفته و هیچگاهی عملی نمی باشد و برای مردم افغانستان غیر قابل قبول و مداخله مستقیم پاکستان در امور داخلی کشور ما تلقی می شود.

شاهد خاقان صدراعظم پاکستان در مجلس شورای روابط خارجی ملل متحد، بادرماندگی و غضب اظهارات غیر مسئولانه داشته که هند نباید نقش سیاسی و نظامی در افغانستان داشته باشد، پیش از او هم جنرال های نظامی و سیاسیون پاکستانی خواستار محدود شدن روابط افغانستان و هند شده بودند جنرال مشرف حاکم نظامی پیشین پاکستان که نقش عمده در شورش مجدد طالبان پس از سال 2001 داشت نیز باز ها گفته بود که کابل باید روابط خودش با هند را به خواست پاکستان تنظیم کند.

افغانستان صوبه پنجم و یا مستعمره پاکستان نیست که شاهد خاقان و یا نظامیان پاکستان برآن حکم برانند و یا سیاست مداران و جنرالان پاکستان این امر و نهی را بکنند که افغانستان درچه سطحی با کدام کشور رابطه داشته باشد و مردم و دولت افغانستان به هیچ کشور خارجی حق نمی دهد که امر کند و کنترول سیاست خارجی افغانستان را به دست بگیرد، این سیاست مداران و جنرالان پاکستانی، فراموش کرده اند که افغانستان یک کشور مستقل و دارای حاکمیت ملی است و این حق انحصاری دولت و مردم افغانستان است که تصمیم بگیرند با کدام کشور درچه سطحی روابط برقرار کنند.

سازمان سی آی ای یا استخبارات نظامی پاکستان از دهه هشتاد میلادی به این سوخصوصاً در زمانی که جنرال حمید گل دشمن مردم افغانستان مسئولیت این سازمان مخوف را به عهده داشت با حمایت ستراتیژیک از موشک باران کابل و بوجود آوردن سازمان تروریستی طالبان و گسیل آنان با ساز و برگ بزرگ نظامی به افغانستان و تأمین حاکمیت طالبان تروریست، نظامیان پاکستانی به این آرزوی شان نزدیک شده بودند، اما در آن زمان هم شیر مردان سلحشور افغان مقاومت جدی را در برابر اژدهای سیاه براه انداختند که پاکستان هرگز به آرزوی ناپاک خود نرسید اما حالا افغانستان دارای دولت انتخابی و قوای مسلح پرتوان می باشد و صاحب یک دولت دموکراتیک و مدرن دارای حمایت جهانی است و هیچگاه رویای جنرال های پاکستانی تحقق پیدا نمی کند، مردم افغانستان اجازه نمی دهند که سیاست خارجی کشور شان توسط نظامیان پاکستان کنترول گردد، افغان ها طرفدار دشمنی با هیچ کشور و ملتی نیستند و اما هرگز، نمی پذیرند که کسی به آنان در مورد سیاست خارجی کشور شان دستور دهد.

سیاست امنیتی هند محور پاکستان در قبال افغانستان هیچ سودی به مردم پاکستان ندارد، اگر پاکستان فکر می کند که با حمایت از گروه های تندرو افراط گرا و خشونت طلب بالآخره افغانستان را به صوبه پنجمش بدل کند سخت دچار اشتباه و توهم می باشد و این کار هرگز به سود پاکستان نیست وسود پاکستان در آنست که به جنگ اعلام نا شده خود علیه افغانستان خاتمه دهد و راه تفاهم و گفتگو را در پیش گیرد پاکستان در سال 2014 پیشنهاد تعامل و دوستی افغانستان را رد کرد، آنان تصور می کردند که افغانستان سقوط می کندو به صوبه پنجم مبدل می شود اما این آرزوی شوم آنان تحقق نیافت.

اما جالب اینجاست که وقتی صدراعظم پاکستان با وقاحت و بی شرمی از موضع آقایی و باداری به ما دستور می دهد تا سیاست خارجی خود را چگونه تنظیم کنیم با کی ها رابطه داشته باشیم و با کی ها رابطه نداشته باشیم، دور از عرف دیپلوماتیک و روابط بین المللی می باشد و ما نمی دانیم که پاکستان چرا به خود این حق را می دهد تا سرنوشت یک کشور مستقل را بدست خود بگیرد که این عمل پاکستان خیلی از نگاه همسایه داری وحسن همجواری یک عمل زشت می باشد.

مردم افغانستان به این عقیده اند کشوری که با چنین حرف های نا مطلوب به طور علنی از ما می خواهد تا با دولت هندوستان که بزرگترین حامی و کمک کننده افغانستان می باشد هیچ گونه روابط نظامی و سیاسی نداشته باشیم، باید تکان خورد و خود را برای یک جنگ سنگین فرسایشی و طولانی تر با پاکستان آماده کرد و انتظار این که ما با چنین کشوری به صلح برسیم حداقل برای کوتاه مدت به یک رویای دست نیافتنی و نا ممکن می ماند، چرا آنچه را که صدراعظم پاکستان می گوید تنها موضع شخصی وی نیست بلکه این حرف شیره و خلص آن چیزی است که پاکستان از زمان به قدرت رسیدن ضیاالحق دیکتاتور نظامی آن کشور در سال 1978 آن را پایه گذاری کرد و ارتش و استخبارات تا اکنون همان سیاست را دنبال می کنند، البته عقده پاکستان نسبت به ما به سالهای خیلی قبل از به قدرت رسیدن ضیا‏الحق می رسد و آن زمانی است که دولت محمدظاهر شاه در سال 1947 با عضویت پاکستان به عنوان یک کشور مستقل در سازمان ملل متحد مخالفت کرد و آن را به رسمیت نشناخت از آن زمان تا کنون پاکستان برای کشور ما درد سر ساز شده و همیشه بحران آفرینی می کند.

بهترین راه این است که ما با پاکستان وارد مذاکره مستقیم شویم و مشکلاتی که از سال 1946 با این کشور داریم آنرا رویا روی حل نماییم، اگر پاکستان به جنگ اعلام ناشده اش علیه افغانستان پایان دهد، افغانستان حاضر است که به تمام نگرانی های اسلام آباد ترتیب اثر بدهد دولت افغانستان هم در زمان حامد کرزی و هم در حکومت وحدت ملی بارها به پاکستان پیام داد که آماده اند به تمام نگرانی های پاکستان ترتیب اثر دهد، انتظار کابل این بود که پاکستان از سیاست امنیتی هند محور در قبال پاکستان فاصله بگیرد و عملی را در پیش گیرد تا جنگ و خشونت در افغانستان کاهش یابد و رهبران طالبان روی میز مذاکره بیایند، زیرا مشکل اصلی برای رسیدن به صلح در افغانستان گروه تروریستی طالبان است و تا زمانی که راه حل سیاسی پیدا نشود جنگ هم دوام پیدا می کند، دولت افغانستان هم هر بار گفته که معتقد به این نیست که از راه جنگ، جنگ را خاتمه بدهد و به صلح برسد، اما وقتی که ضرورت به دفاع می شود مجبور است که از مردم افغانستان دفاع کند و امروز هم در سنگر دفاع، مردم افغانستان قربانی می دهند که باید از قربانی نیروهای امنیتی این پاسداران دلیر میهن اظهار سپاس و تشکری نمود وملت بزرگ افغانستان از نیروهای امنیتی خویش ممنون می‏باشند.

یقیناً که شرایط صلح به نحوه برخورد کشورهای همسایه نیز تعلق دارد و اگرکشورهای همسایه دست از حمایت گروه های دهشت افگن تروریستی بکشند و مذاکره دولت با دولت را در پیش بگیرند و امروز که اشرایط بین المللی برای صلح مساعد است و هیچ کشور از راه جنگ و ترور به اهداف خود رسیده نمی تواند و صلح یک طرفه هم امکان پذیر نیست و طرف های درگیر جنگ که باهم صلح می کنند، مطمئن باشند که چیزی را که صددرصد به دست نمی آورند، اما هیچ کس صددرصد یک چیزی را از دست نمی دهد، پس صلح یک راه بین البین است که به آن باور داشته با شیم و همین راه رسیدن به هدف واقعی می باشد.

سالهاست که حکومت افغانستان می خواهد تا از طریق مذاکره و مفاهمه با پاکستان به تفاهم برسد و صلح دولت با دولت صورت گیرد اما تا اکنون پاکستان به صورت واقعی با افغانستان وارد گفتگوی صلح نشده و پیام های صلح دولت افغانستان را با اجرای اعمال خشونت بار از طریق حملات تروریستی توسط مزدوران خود پاسخ می گوید و همیشه پاکستان به تعهداتش در قبال افغانستان پشت پازده حالا هم سیاست مداران پاکستان با تکبر و نخوت برای افغانستان دستور صادر می کنند تا زمانی که پاکستانی ها دست از مداخله در امور افغانستان برندارند و بر سرعقل نیایند مردم و دولت افغانستان چارة جز دفاع از خاک و مردم خود نداشته و جز مقاومت مردانه راه دیگری ندارند.

در پهلوی این همه اعمال زشت جانب پاکستان، ما به مثابه یک ملت حق داریم از پاکستان بخواهیم که با ما به مثابه یک شریک برابر و مساوی برخورد کند و دیگر به ما دستور العمل صادر نکند که با چه کسی دوست باشیم و با چه کسی دوست نباشیم.

عبدالقدیر عمرزاده

نظرات (0 نوشته شد)

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

Captcha