روزنامه هیواد

به بهانه روز جهانى معلولین ؛معلولین الګو هاى سرفرازى و رشادت اند

 ۱۲ قوس مصادف با ۳ دسمبر روز جهانى معلولین ومعیوبین است. این روز جهانى همه ساله در کشور ما تجلیل مى ګردد. معلولین که روزى داراى همه چیز بودند، یعنى از صحت وسلامتى بهره مند بودند، درجریان بیش از چهاردهه جنګ ودفاع از آزادى، حفظ تمامیت ارضى و در مبارزه علیه اشغالګران خارجى یک و یاچند عضو بدن خود را ازدست دادند. باوجود تلاش هاى وزارت دولت در امورشهدا ومعلولین این قشر جامعه با مشکلات زیادى مواجه هستند، اکنون علیل وناتوان بوده و در محرومیت ومایوسیت ،رنج طاقت فرسایى را به دوش مى کشند . در اثر این جنګ ها وتجاوزات بیګانه ګان ، افزون بر تخریب کشورما وبیجا شدن هزار ها هموطن از خانه و کاشانه شان میلیونها تن افغان شهید ، معلول ومعیوب شدند و همین اکنون نزدیک به سه میلیون معلول درکشور ما وجود دارد. واین سه میلیون انسان اګر هر کدام شان پنج تن عضو خانواده داشته باشند . شمار شان به بیش از پانز ده میلیون انسان نیازمند بیکار و حتى ګدا خواهد رسید واکثراً با نا امیدى به سر میبرند. درحالى که این هموطنان ما دردفاع از کشور و حاکمیت ملى اعضاى بدن شانرا از دست داده اند ویا قربانى هوسهاى آز مندانه و جاه طلبانه سرمایه اند وزان ګشتند و حالابه باد فراموشى سپرده شده  هنوز هم برخى از اعضاى حق  ناشناس جامعه ما آنها را با القاب لنګ ، شت وکور یاد مى کنند، آنان را مورد توهین و تحقیر قرارمیدهند و تمام اخلاق انسانى، موازین اسلامى و بشرى را زیر پا میګذارند ، ما روزانه به چشم سر مشاهده میکنیم که صدها وهزار ها انسان از این قشر درکوچه ها وجاده هادست به ګدایى دراز مى کنندوحتى براى بدست آوردن پنج یا ده افغانى براى مردم عذر وزارى مینمایند که این کار آنان در کشور یک نوع مایه سر افګنده ګى به جامعه  دولت و خودشان میګردد،زیرا هیچ انسانى تا مجبور نشود .نان با منت و توهین آمیز راکه غرور و شهامت انسان را پامال مینماید نخواهد خورد. درحالى که قانون اساسى کشور ما حکم میکند ، دولت مکلفیت دارد که با ایجاد جامعه مرفه ، مترقى ، تامین حقوق بشر و عدالت اجتماعى و تحقق دموکراسى همګام باشد واساسات دینى و مذهبى نیز حکم مینماید که باید ازدر مانده ګان و معلولین خویش وارسى ودلجویى نماییم و عزت نفس و کرامت انسانى آنان را حفظ و حرمت بګذاریم وطورى زنده ګى خوب ،بهتر و آبرومندانه را براى آنها مهیا ګردانیم که به حیث شهروندان متساوى الحقوق درکشور شناخته شده واز تمام حقوق انسانى واسلامى بهره مند ګردند ، چرا میلیونها انسان معلول ومعیوب چنین زنده ګى داشته باشند. تجلیل از روز جهانى معلولین درحقیقت یاد آورى و توجه به این قشر فراموش شده است، اما این تجلیل هاى زود ګذر و مقطعى جایى را نمیګیرد. لازم است که دولت ،نهاد هاى حقوق بشر و سازمان هاى اجتماعى به آن توجه نمایند. بناً لازم است که علاوه از تسریع عملى برنامه هاى روى دست ګرفته شده، پروګرام هاى وسیعتردیګرى که بتواند زنده ګى این معلولین را به روال عادى برګر داند نیز اجرا ګردد وهم قابل یاد آورى است که وارسى ورسیده ګى به معلولین و بازمانده ګان شهدا صرف وظیفه دولت نیست ، بلکه انجام هر ګونه کار وفعالیت براى این قشر وظیفه ملى واخلاقى کلیه توانمندان و ثروت مندان است . زیرا معلولین ومعیوبین الګوى سر فرازى ورشادت در کشور اند.
محمد عظیم افسر اردوى ملى که دراثر انفجار ماین یک پاى خویش را از دست داده است چنین ګفت
: این یک حقیقت آشکار است که بیش ازچهار دهه جنګ وبرادر کشى در افغانستان صدمات و خسارات فراوان مادى و معنوى را درتمام عرصه ها به مردم این سر زمین به میراث ګذاشته است . هرچند بعضى ازاین خسارات را میتوان جبران ویاد دوباره آباد ساخت. مثلا سکتور خصوصى ، فابریکات دولتى و موسسات تولیدى که در جهت رشد اقتصادى دولت و مردم افغانستان مفید و کار آمد بوده اند آن را دوباره فعال ساخت. و تا از یک طرف  زمینه رشد اقتصادى و زیر بنایى افغانستان را فراهم نمود واز طرف دیګر در جهت فقر زدایى وبیکارى ګامى  را بر داشت وى افزود: به عقیده من اګر چه بازسازى خسارات وارده درکشور به وقت زیاد ضرورت دارد  ولى یګانه چیزیکه در راه بازسازى افغانستان مهم وموثر است تلاش دولت و همکارى جامعه بین المللى میباشد.

امامتاسفانه در این میان یګانه چیزیکه جبران ناپذیر و احیاى آن نا ممکن است از دست دادن اعضاى بدن معیوبین و معلولین و همچنان باز مانده ګان شهداى دوران جنګ است ، یعنى آنانى که به خاطر دفاع از کشور و حاکمیت ملى طى چهاردهه جنګ در برابر استبداد وتوسعه طلبى بیګانګان سینه خویش را سپر ساختند ، در سنګر دفاع از سرزمین خویش رزمیده اند معلول ویا شهید شده اند .باید از آنها قدردانى صورت ګیرد. هستند خانواده هاىى که در این راه عزیزان خود  را از دست داده اند وهستند  برادران وخواهرانى که مثلاً: همه اعضاى وجود خودرا ازدست داده اند و امروز نه توان کار فزیکى را دارند و نه حوصله مندى مصایب روز ګار را ، در حقیقت به امید روزى که در وکشور شان صلح و ثبات بوجود آید وکشور ما آباد شود وبه امید آنروزى که هموطنان ما به دور از جنګ و خشونت در فضاى صلح زنده ګى نمایند و دیګر هیچ فردى از هموطنان ما معلول نشود تقاضاى ما ازمسولین امور دولت اینست که به حالت معلولین ، معیوبین وبازمانده ګان جنګ توجه جدى نمایند. زیرا ویرانى هاى ناشى از جنګ را مى توان به شکل بهتر از ګذشته آباد و بازسازى نمود ولى اعضاى وجود یک معلول و معیوب را به هیچ صورت نمى توان باز یافت . بنا بر این دولت باید درجهت زدودن مشکلات روحى جسمى این قشر مظلوم مساعى همه جانبه نموده زمینه کار تحصیل  و تعلیم  را براى آنان و فرزندان شان فراهم سازد.

          میر مسجدى  عزیزى

ممکن است شما دوست داشته باشید