روزنامه اصلاح

یک قرن پس از استقلال

آصف مهاجر

بخش هفدهم

تأملی بر جشن استقلال؛

۲۸اسد سال روز استقلال کشور است. دولت برای گرامیداشت از این روز تاریخی، برنامههای متنوعی را روی دست گرفته و قرار است که در صورتهای مختلف از این روز تاریخی که در کارنامهی شاهامانالله خان ثبت شده، تجلیل شود. برگزاری جشن استقلال، از یک سو، یادآوری از یک رویداد بزرگ تاریخی است، یعنی نمیتوانیم در برابر یک تجربهی تاریخی که توسط پیشینان و نقشآفرینان تاریخ معاصر کشور سرو سامان گرفت، بیتفاوت باشیم. از سوی دیگر، برگزاری جشن استقلال مسوولیت بزرگ را نیز خلق میکند. خلق مسوولیت بدین معناست که ما شهروندان کشور را از یک داشتهی بزرگ و حساس کشوری خبردار میسازیم، اینکه افغانستان روزی صاحب استقلال شده است و اکنون در صدسالگی آن قرار داریم. مردم و شهروندان کشور خواهند پرسید که سرنوشت ما پس از استقلال به کجا انجامید و چه چیز را بعد از این رویداد تاریخی به دست آوردیم، وضعیت امروز ما چه گونه است و استقلال را در شرایط و وضعیت کنونی کشور چه گونه برای مان قابل درک بسازیم. از جهت دیگر، میدانیم که کشور در شرایط حساس تاریخی قرار دارد، گروههای متعددی افغانستان را به میدان جنگ نیابتی تبدیل کرده اند و بر ضد حاکمیت ملی و دولت میجنگند که برپایی و گرامیداشت از روزهای ملی و تاریخی کشور ظاهراً به طبع دل آنها نیست و ممکن دست به حرکات عقدهگشایانه و تخریبکارانهی بیشتر بزنند.

مسوولیت تاریخی در قبال استقلال و پاستداشت از آن ایجاب میکند که  دولت وضعیت کشور را برای مردم و تمامی اقشار جامعه مساعد و قابل پذیرش بسازد، یعنی مردم با آرامش و داشتن امنیت سراسری، رفاه همگانی، عدالت اجتماعی، آزادی و برخورداری از حقوق شهروندی و برخورداری از عزت و اعتبار هویتی، استقلال را برایشان قابل درک و فهم بسازند و استقلال را با برخورداری از این ارزشها، احساس کنند. در صورتی که مردم کشور همچنان دچار محرومیت و سرخوردگی تاریخی باشند، مفهوم استقلال همچنان برای آنان مبهم و غیرقابل درک باقی خواهد ماند. نیاز است تا استقلال برای مردم کشور عینی و ملموسسازی شود. اگر استقلال با برپایی حاکمیت ملی برای مردم قابل فهم و درک میشود، دولت بیشترین سعی و برنامهریزیهای سیستماتیک خود را در همین راستا متمرکز سازد که این امر به خودی خود نیازمند تدابیر و اقدامات متنوع دیگر است. از جمله، تقویت و آموزش حرفهای نیروهای دفاعی- امنیتی و توسعه نظام پولیس و ارتش کشور یکی از ضرورتهای فوری است. حاکمیت قانون و برقراری نظم و آرامش در جامعه که روند زندگی عادی و روزمرهی شهروندان دچار سکتگی نشود، یکی از مزیتهای استقلال است که مردم آن را توقع دارند. رسیدگی به این توقعات، تدابیر بیشتر دولت را میطلبد. دولت هر قدر که روی برنامههای عملی و ارایه خدمات بهتر اجتماعی متمرکز شود، به گونهای که زندگی مردم تغییر کند و در رفاه و آسایش آنان تغییرات ملموس رونما شود، روند مهاجرت و آوارگی مردم به خارج از کشور کاهش پیدا کند، آن وقت بدون این که از استقلال شعار داده شود، مردم درک میکنند که یک ملت آزاد است و برخوردار از دولت ملی با حاکمیت ملی و استقلال. سرانجام استقلال کشور باید با قدرتمند شدن دولت و برقراری ثبات دایمی منجر شود و مردم تجربهی تلخ جنگ و بیثباتی و ناامنیهای عمومی را فراموش کند، تا زمانی که بلای ناامنی، فقر و آوارگی گریبانگیر مردم کشور باشد، هرچه به استقلال بپردازیم، تغییری در وضعیت زندگی مردم رخ نخواهد داد.

ممکن است شما دوست داشته باشید