روزنامه اصلاح

گفت‌وگوهای صلح و نگرانی زنان افغانستان

پس از سال ۲۰۰۱ و سرنِگونی نظام طالبانی در افغانستان، صفحه‌ی جدیدی در این کشور گُشوده شد و  با تشکیل نظام نوین افغانستان به هم‌کاری جامعه‌ی جهانی، قادر گردید در عرصه‌های مختلفی چون؛ آموزش و پرورش، آزادی های فردی و اجتماعی، ایجاد رسانه های همگانی، به تصویب رسانیدن قوانین مبتنی بر دموکراسی، حُقوق بَشر، حُقوق بنیادی اتباع افغانستان به ویژه زنان دست آوردهای قابل ملاحظه‌ای داشته باشد. از سوی دیگر این کشور با تصویب قانون اساسی و تعریف مساویانه‌ی مرد وزن در این قانون در پی اعاده‌ای حق زنان بر خاست و با ایجاد پایگاه های اجتماعی زنان در درون دولت زمینه را فرا راه این قشر در حاشیه رانده شده هموار کرد. حکومت با ایجاد وزارت امور زنان، سهم دهی مشخص آنها در نهادهای مختلف منجمله مجلس نمایندگان و با برجسته  نمودن نقش زنان در سطوح  تصمیم گیری، پای زنان را  بیشتر از پیش در جامعه باز نمود و آنها را وادار نمود تا بی هیچ تفاوتی با مردان در جامعه نقش ایفا کنند.

اما پس از هفده سال تاریخ پر بار برای زنان، اخیراً با اوج گرفتن گفت‌وگوها با طالبان این نگرانی در میان شهروندان تقویت گردیده که دست آوردهای بیش از یک دهه، قربانی مزاکره و مصالحه با طالبان نگردد وامیدوارند حکومت در حفظ این دست آوردها با گروه های متخاصم ضعیف عمل نکند.

شهلا فرید اگاه مسایل سیاسی و عضو شبکه زنان افغان با ابراز نگرانی از نشست‌های مقدماتی  گفتگو‌های صلح بدون حضور زنان و حکومت افغانستان گفت: زنان افغانستان بخشی از جنگ نبودند، اما قربانی اول جنگها  بودند و نگرانی های خود را رابطه به نشست های پراکنده که در کشور های بیرونی  برگذار می شود دارند. خانم فرید می گوید، باور ما این است که هرچه گفت و گو های صلح از دایره‌ی مالکیت افغانها دور شود، نگرانی را به همراه دارد و برای زنان غیر قابل تحمل است. با این وصف ما از نشست مسکو نیز همین نگرانی را داشتیم؛ چون در این نشست از زنان، جامعه مدنی و آنانی که در عرصه حقوق زنان کار میکنند دعوت به عمل نیامده است. لذا شبکه‌ی زنان افغان آجندای شش فقره‌ای را تنظیم کردند و با کسانی که در این نشست حضور دارند به اشتراک گذاشته شد تا این نگرانی ها از آدرس زنان افغانستان در نشست مسکو به بحث گرفته شود.

وی نگرانی های برخاسته از نشست های مختلف در خصوص صلح افغانستان برای زنان را این گونه به بررسی گرفته گفت: با توجه به نگرانی های موجود از نشست های که در بیرون از افغانستان بدون حضور حکومت و زنان افغانستان برگزار می شود، شبکه‌ی زنان افغان شش مورد را در رابطه به نشست مسکو به عنوان خط قرمز طی یک نشست مطبوعاتی با مردم و رسانه ها شریک ساخت که عبارت اند از: ۱- عدم تغییر نظام سیاسی افغانستان؛ چون اگر برای تغییر نظام سیاسی هرگروه یا گروهکی که در بیرون از افغانستان تصمیم میگیرند، برای زنان قابل پذیرش نیست. نظام سیاسی افغانستان دسترسی زنان را به حقوق بشری، مشارکت سیاسی و دسترسی آنها را به کار و خدمات صحی مساعد ساخته است.

۲- با قانون و نظم عامه معامله نکنید؛ چون مردم افغانستان در این راستا قربانی های زیادی داده اند و نباید مورد معامله زیر هیچ عنوانی قرار گیرد. این خط قرمز برای زنان است. ۳- زنان افغان باید در پروسه‌ی صلح حضور فعال داشته باشند؛ چون ادامه‌ی گفت و گوها بدون حضور زنان در نشست های مقدماتی تشویش بزرگی را برای زنان خلق کرده است، بناَ ما خواهان این استیم که زنان  در روند صلح حضور فعال داشته باشند.

۴-  صلح بدون تامین حقوق زنان قابل قبول نیست؛ ما زنان افغانستان هیچ صلح را نمی پذیریم که در آن حقوق زنان و آزادی های بنیادی که به اساس قانون اساسی افغانستان در جامعه رونما گردیده است از بین برود.

۵- در مورد حقوق زنان علناَ باید صحبت شود؛ زنان از مذاکراتی که اصلا به حقوق زنان تماس گرفته نمی شود نگران اند و این صدای ماست تا روی حقوق زنان واضح صحبت داشته باشند.

۶- زنان نمی خواهد که افغانستان بار دیگر به انزوا کشانده شود؛ این تجربه‌ی تلخ بوده که زنان در گذشته به حاشیه کشانیده شده و زنان در طول این هژده سال مبارزات و فدا کاری های خوبی داشته و افغانستان در بیش از یک دهه انکشافتی قابل توجهی در زمینه های مختلف داشته است، پس برای ما غیر قابل قبول است آنهای که مدریت قرن بیست و یک را نمی دانند و کشور را به سوی انزوا ببرند و به جامعه حاکم شوند.

خانم فرید می‌گوید: ما برای حفظ نظام و حفظ اردوی ملی حاضریم قربانی دهیم و خواهان صلحی پایداراستیم که حضور زنان در آن ملموس باشد.

وی خاطر نشان نمود که بزرگترین نگرانی  ما عدم حضور زنان در گفت و گو ای مقدماتی صلح است. او افزود که به هیچ کشوری و سیاسیون که به این نشست ها میروند اعتماد نداریم، روند صلح اگر این گونه به پیش رود شاید حقوق مان را از دست دهیم.

خانم فرید با ابراز امیدواری از حکومت افغانستان گفت: از طرف حکومت هیچ گونه نگرانی نداریم، چون حکومت تضمین کننده‌ی حکومت قانون اساسی افغانستان است. قانون اساسی افغانستان این اجازه را نمی دهد که با حقوق زنان معامله شود. از طرف دیگر حکومت در بیش از یک دهه سهم فعال برای زنان داده است. به خصوص در زمان حکومت وحدت ملی ما دست آورد های بزرگی داریم.

خانم فرید میگوید تا زمانی که حکومت وحدت ملی به یک توافق راجع به صلح پایدار نرسد، هیچ گفتگو به نتیجه نمی رسد و بدون حضور حکومت مهال است این گفت و گو ها به ثمر نشیند.

به باور وی، نشست های نماینده‌ی امریکا با طالبان مقدماتی است تا زمینه را برای گفتگوی رو در رو را میان حکومت افغانستان و طالبان مساعد سازد. خانم فرید میگوید، تا زمانی که تضمین جهانی وجود نداشته باشد وایالات متحده امریکا مطمین نشود که افغانستان دوباره تخته خیز برای تهدید امریکا و سایر کشور تبدیل نمی گردد، این مذکرات نتیجه نخواهد داشت.

لازم به ذکر است که با توجه به اهمیت موضوع تلاش نمودیم دیدگاه‌های وزارت امور زنان به عنوان یک نهاد بنیادی که در حمایت از زنان فعالیت دارد و کمیسیون حقوق بشر که از لحاظ حقوق بشری، اصولاً باید از نقش و جایگاه زنان در روند صلح حمایت کند را داشته باشیم؛ اما موفق به دریافت پاسخ از سوی این دو نهاد نشدیم.

 

ممکن است شما دوست داشته باشید