روزنامه اصلاح

پیامدهای خروج غیر مسؤولانه از نظر دور داشته نشود

 قرار گزارش ها، نهمین دور گفتگوهای هیئت مذاکره کننده‌ی امریکایی به رهبری زلمی خلیلزاد و نمایندگان گروه طالبان در شهر دوحه‌ی کشور شاهی قطر پیشرفت های داشته است. قرار این گزارش ها دو طرف روی یک جدول زمانی برای بیرون شدن نیروهای خارجی به شمول نظامیان امریکایی از افغانستان به توافق رسیده اند. بر بنیاد این توافق که گفته می شود به زودی از سوی دو طرف به امضا خواهد رسید در نهایت هیچ نیروی خارجی در افغانستان باقی نخواهد ماند.

     این توافق از همین اکنون تحلیل ها و واکنش هایی را به همراه شده است. احتمال امضای این توافق و خروج نیرو های خارجی و نظامیان امریکایی به خصوص به گونه‌ای که تعداد نیروها به صفر تقرب کند با مخالفت هایی در داخل ایالات متحده‌ی امریکا مواجه می باشد. چند روز پیش برخی رسانه های امریکایی گزارشی را به نشر رسانده بودند مبنی بر اینکه جمعی از اعضای حزب جمهوری خواه که دونالد ترامپ عضویت این حزب را دارد از او خواسته که به گفتگو ها با گروه طالبان پایان دهد و از وی خواسته بودند که این توافق را با گروه طالبان به امضا نرساند. لیندسی گراهام یکی از سناتوران برجسته‌ی امریکا برای بار دوم مخالفت خود را با خروج مجموعی نیروهای امریکایی از افغانستان نشان داده وگفته است که کاهش میزان نیروهای امریکایی از مرز ۸۶۰۰ تن خطر ساز خواهد بود. او با بیان اینکه: « برای مبارزه با گروه هایی مانند القاعده و داعش در افغانستان نمی توان به طالبان اعتماد کرد»، گفته: « شما اگر از نهاد های استخباراتی بپرسید که بعد از خروج کامل از افغانستان برای امریکا چه اتفاق می افتد؟ آن ها فورا می‎گویند  که پس از گذشت زمان حملات ۱۱ سپتامبر تکرار می شود». او پیش از این به رییس جمهور ترامپ هشدار داده بود که : « اعتماد به این که به جای نیروی ضد تروریزم، طالبان بخواهد حضور القاعده وداعش ودیگر گروه های رایکال را کنترول کند، اشتباه بزرگتر از توافق هسته‌یی اوباما با ایران است».

     اما تحلیل ها در افغانستان بر این است که خروج نیروهای خارجی و نظامیان امریکایی از افغانستان اگر سنجیده، تدریجی و مسئوولانه نباشد، می تواند پیامدهای ناگواری را به بار بیاورد. این پیامد ها در دو حوزه بیشتر به تحقق خواهد رسید. یکی از این حوزه ها آسیب دیدن دستاورد های نزدیک به دو دهه در افغانستان است. از این دستاورد ها یکی نظام و دولتی است که برای ساختن آن در این همه سال هزینه های گزاف مادی و معنوی پرداخت شده و قربانی های زیادی تقدیم گردیده است. نهاد های مربوط به ساختار این نظام با صرف هزینه های گزافی ساخته شده اند. چیزی که حفظ و حراست از آن ها یک ضرورت مبرم می باشد. زیرا اگر این نظام و نهاد های شامل آن حفاظت و نگهداشت نگردند از یک طرف هزینه های مصرف شده به هدر می رود و از سوی دیگر با آسیب دیدن آن در حقیقت افغانستان بر می گردد به نقطه‌ی صفر؛ نقطه‌یی که دو دهه پیش مردم افغانستان سفر خود را از آن جا آغاز کرده بودند. در گام سوم خیلی زیاد محتمل است که با آسیب دیدن ساختار نظام و نهادهای شامل آن افغانستان بار دیگر به بحران برود و همه‌ی دستاورد های که مردم افغانستان و شرکای بین المللی آن مشترکاً در پای آن هزینه ها و قربانی هایی را تقدیم کرده اند از بین برود.

     حوزه‌ی دوم آسیبی است که ثبات و امنیت در منطقه و جهان به خود خواهد دید. زیرا ضرورت آسیب ندیدن ثبات و امنیت در منطقه و جهان نیازمند این است که مبارزه در برابر تهدید های هراس افگنانه‌یی که از آدرس گروه هایی که مخل ثبات و امنیت شمرده می شوند باید این فرصت را نیابند که تجدید قوا کرده و بار دیگر قد راست کرده و تهدید های بالقوه‌ی خود را به فعلیت رسانده و ثبات و امنیت منطقه وجهان را به چالش بکشانند. اگر بیرون کردن نیروهای خارجی و نظامیان امریکایی از افغانستان که محتمل است با غفلت از انکشافات اوضاع آینده‌ی افغانستان به سان دهه‌ی نود میلادی، بی توجهی در امر مبارزه در برابر تهدید های که بالفعل موجود است ویا به صورت بالقوه وجود دارد وکاهش سرمایه گذاری بالای ظرفیت های قوای ملی امنیتی ودفاعی جوان  افغانستان و…، را در پی داشته باشد؛ بدون سنجش، احتیاط لازم و مسئوولانه صورت بگیرد زیاد محتمل است که دستاورد های مبارزه در برابر تروریزم را ضرب صفر کرده و باعث سر بلند کردن دوباره‌ی گروه های هراس افگن شود و تهدید ها دوباره برگردد.

    از این لحاظ است که این تحلیل ها بر مسئوولانه، سنجیده و تدریجی بودن این خروج تاکید به عمل می آید. بدین معنا که افغان ها مخالف بیرون شدن نیروهای خارجی به شمول نیروهای امریکایی از افغانستان نمی باشند، اما از آن جا که خروج این نیروها بی تاثیر بر اوضاع در افغانستان بوده نمی تواند و می تواند اثرات و پیامد هایی بر اوضاع در  افغانستان و منطقه وجهان از خود بر جای بگذارد، اذعان بر این می شود که این خروج باید سنجیده، تدریجی و مسئوولانه و معطوف به شرایط و انکشافات اوضاع در افغانستان بوده باشد. به گونه‌ی که اوضاع در افغانستان را متاثر نسازد. دستاورد های نزدیک به دو دهه‌ی افغانستان را با تهدید مواجه نکند. واین خروج معطوف به مفاد احکام مواد مندرج پیمان های بوده باشد که افغانستان و کشور های جهان واز جمله ایالات متحده‌ی امریکا آن را به امضا رسانده اند.

 

ممکن است شما دوست داشته باشید