روزنامه اصلاح

وزارت اقتصاد: تمرکز روی تولیدات داخلی یکی از راه‌حل‌های اساسی برای کاهش فقر در کشور است

یافته های تازۀ ادارۀ احصاییه و معلومات کشور نشان میدهد که بیش از نیمی از جمعیت کشور با فقر چند بعدی روبرو هستند.

بر اساس سروی اخیر این اداره، ۵۱٫۷ درصد شهروندان کشور با فقر چند بعدی دست و پنجه نرم نموده، با استندرد های پایین زندگی می کنند. 

استاد سیف الدین سیحون، آگاه مسایل اقتصاد با تعریفی از وضعیت کنونی اقتصاد، در کشور می گوید: افغانستان کشوری است که فاقد تولیدات داخلی می باشد و نمی تواند بودجه توسعوی و بودجه عادی خود را خود تأمین کند، اقتصاد کشور مبتنی بر کمک کشورهای بیرونی است که از جملۀ دولت های کمک گیرنده محسوب می شود.

استاد سیحون افزود: در حال حاضر افغانستان کمترین درآمد سرانه را در جهان  دارد و بلندترین رقم مرگ و میر مادران را دارا بوده و از لحاظ رشد سکتور معارف در سطح جهان در پایین ترین سطح قرار دارد، در عین حال افغانستان اکنون یازده میلیون دالر واردات و ششصد تا هفتصد میلیون دالر صادرات دارد.

به گفته وی افغانستان در شرایط فعلی هیچ ویژه گی مثبت اقتصادی ندارد. اما مسؤولین در وزارت اقتصاد می گویند: سروی راه اندازی شده به همکاری وزارت اقتصادی بوده و چیزی که در این سروی ارایه گردید گونه های متفاوت فقر در کشور می باشد.

سهراب بهمن سخنگوی وزارت اقتصادر در  ادامۀ این گفته ها افزود: سروی های که در گذشته انجام می شد، میزان فقر بر اساس درآمد سالانه حساب می گردید، یعنی کسی که روزانه کمتر از ۱٫۲۵ دالر عاید داشته باشد بالای فقر قرار دارد. اما شیوۀ فعلی متفاوت از شیوه قبل می باشد. در این شیوه فقر در پنج بعد تحلیل شده که عبارت از کاریابی، خدمات صحی، آموزش، استندردهای زندگی وامنیت زنده گی شهروندان می باشد. در نتیجۀ این سروی دریافتیم که ۵۱٫۷ درصد مردم افغانستان در فقر چند بعدی زندگی دارند که این فقر هم بخش اقتصادی را شامل است و هم بخش اجتماعی را.

آقای بهمن افزود: اینها مواردی استند که در این تحلیل صورت گرفته و در نتیجه دریافت شد که فقر در کشور متفاوت استز فقر چند بعدی حدود پانزده در صد در شهر کابل، ۸۵ درصد در ولایات دامنگیر مردم است. اما نکتۀ مهمی که در این سروی داشتیم، اینست که فقر بیشتر در جاهای بوده که در آنجا نه تنها مشکلات اقتصادی بلکه چالش‌های بلند امنیتی نیز بالای خانواده ها تحمیل می گردد.

یکی از ابعادی که شامل پنج مورد فقر چند بعدی می شود پایین بودن استندرد زندگی شهروندان است که بالای اقتصاد مردم سایه  افگنده و تضعیف ساخته ودر نتیجه رشد فقر را در میان مردم زیاد ساخته است.

اما چرا دولت قادر نشده که برای مردم استندردهای بالای زندگی را فراهم سازد. دلیل چیست که جمعی کثیری از مردم تا هنوز به استندردهای بالای زندگی دسترسی ندارند؟

آقای سیحون آگاه مسایل اقتصادی این مورد را چنین تحلیل کرده گفت: از آنجایی که فقر موضوع پیچیده و چند جانبه است، در پهلوی بحث اقتصادی، بحث فرهنگی نیز مطرح می باشد.

در حال حاضر کتگوری های که در گزارش ارایه شده به این معنی است که فقر در حقیقت عدم دسترسی به امکانات و عدم منابع لازم برای تأمین معیشت زندگی می باشد، وقتی در کشور سطح تولیدات ودر آمد پایین باشد، اشتغال وجود نداشته باشد، سیاست اجتماعی برای معاونت و دستگیری وجود نداشته باشد، تولیدات ملی نباشد و یک اقتصاد بی ریشه غیر تولیدی باشد، همچنان کتگوری های که فاقد درآمد و فرصت ها و زمینه های تولید ودرآمد است، در حالی که هیچ نوع زمینه برای سرمایه گزاری و امکانات و حمایت کاری برای ایجاد شغل موجود نیست، در نیتجه این گروه ها آسیب پذیر می شوند.

معمولاً افراد واشخاص روستایی که کار و شغل شان را از دست داده اند. بیجا شده گان داخلی و عودت کننده گان افراد واشخاصی که کار دایمی ندارند. مانند زنان واطفال که این گروه های آسیب پذیر استند، بیشترین آسیب را از نبود امنیت غذایی و مصونیت غذایی می بینند.

به دلیل اینکه درآمد ندارند و امنیت اجتماعی نیز ندارند تا ضرورتها و نیازهای زندگی شان را تأمین نمایند که در حقیقت ظرفیت وتوانایی برای خود کفایی ندارند. از اینرو این گروه آسیب پذیر و کسانی استند که در فقر مطلق به سر می برند که در این شاخص افغانستان بیش 

از پنجاه درصد زیر خط فقر قرار دارد.

آقای سیحون گفت: بانک جهانی گفته کسی که روزانه کمتر از دو دالر یا بیتشر از آن درآمد داشته باشد، در خط فقر استند که امکان دارد سطح فقر در افغانستان بیشتر از این هم باشد ودر جاهای فقر تا مرز هشتاد درصد رسیده که نشان میدهد افغانستان در معرض فاجعه عظیم انسانی قرار داد.

سهراب بهمن سخنگوی وزارت اقتصاد، پالیسی اقتصادی این وزارت را در کاهش سطح فقر در کشور، چنین بیان کرده گفت: در پالیسی قبلی تنها بعد اقتصادی در نظر گرفته می شد. اما حالا نیاز است تا پالیسی بزرگ عمومی ساخته شود  که بحث صحت، معارف و کاریابی نیز در آن مطرح شود. به گفته وی، تامین مصئونیت غذایی مربوط وزارت زراعت است و یگانه راه که می تواند ما را از فقر بیرون سازد تمرکز به تولیدات داخلی است .

آقای بهمن گفت: وزارت اقتصاد برنامه‌ای را رویدست دارد که ده قلم وارداتی باید در داخل کشور تولید شود که می تواند زمینۀ کار را مساعد سازد و اکثر اقلام در نقاط دور دست می تواند تولید شود. طرحی دیگر که رویدست است، بنام یک مسوول و یک ولایت است که هر ولایت مطابق خصوصیات جغرافیایی، اقلیمی و فرهنگی‌ای که دارد یا یک مسوول برازندگی خاص خود را دارد.

بهتر است در همان ولایتی کار بیشتر صورت بگیرد تا  محصول از آن به دست بیاید. ایجاب می کند که بازارهای فروش محصولات را گسترش بدهیم. این ها مواردی استند که می توانیم حداقل ما در برنامه کلی خود داشته باشیم.

وی می گوید، نیاز است تا ادارات مختلف دیگر مانند وزارت های صحت عامه، معارف، وزارت کار، زراعت و انرژی همه مشترکاً در این بخش کار کنند و پالیسی های که از سوی وزارت اقتصاد طرح و برای شان داده شده، روی آن کار نمایند تا ما را بیشتر در کاهش فقر کمک کنند.

اما حکومت باید کدام برنامه های عملی را رویدست گیرد تا عواید خانواده ها بلند برد و سطح فقر کاهش یابد، راه حل چیست؟

استاد سیحون در این مورد به این باور است، همانگونه که عواید خانواده ها به دلیل سیاست های اقتصادی کاهش پیدا کرده، یا رو به کاهش است، می شود تا از طریق سیاست گذاری های ایجاد کار واشتغال، مساعد ساختن زمینه برای فعالیت های اقتصادی و زمینه های کار یک کمیتۀ فقرزدایی ایجاد شود، تا در آن تمام افراد نیازمند کار و شرایط تأمین اجتماعی استندرد زیر پوشش قرار بگیرند. به این معنی که با ایجاد جاده های روستایی، مکتب، کلینیک یا شفاخانه در محلات زیر ساختهای لازم فراهم گردد و مهمتر از همه زمینه ها برای بازاریابی فرآورده های محصولات اقتصادی مردم در مارکیت ها مساعد شود.

با این کمک ها گروه های آسیب پذیر مورد توجه قرار گرفته و همچنان این گروه ها تحت پوشش برنامه های اجتماعی و حمایوی انسان دوستانه قرار بگیرند.

وزارت اقتصادی در این رابطه می گوید: در پهلوی اینکه تمرکز کار ما بیشتر در ولایات است، نیاز است تا در بخش معارف متوجه خانم ها در نقاط دور دست باشیم؛ زیرا بیشتر کسانی که بی سواد استند خانم ها استند، در فقر چند بعدی قشر آسیب پذیر بیشتر خانم ها واطفال استند که نیاز به کار دارند. ایجاب می کند تمام سکتورها تلاش نمایند تا بیشتر تمرکز شان به ولایات در سطح ولسوالی ها باشد. دیده شده که شصت و چهاردرصد مردم فقیر در ولسوالی ها زندگی دارند، بیشترین افراد بالای هشتاد درصد فقیر استند.

آقای بهمن راه حل ها را برای کاهش فقر در تمرکز بر تولیدات داخلی می داند و می گوید: یگانه راه حل اینست که محصولات وظرفیت های تولیدی را شناسایی نماییم و سکتور خصوصی را حمایت کرده، زمینه ها را برای سکتور خصوصی مساعد بسازیم، تا کار بیشتر صورت بگیرد و رشد نفوس تناسب پیدا کند. اما در پهلوی این باید موارد دیگری را که نیاز اساسی است روی آن کار صورت بگیرد و پالیسی معارف، صحت و خدمات اساسی دیگری که نیاز مردم است ساخته شود. با توجه به این که میزان فقر بسیار بالا است، اولین چیزی که اقدام شود باید زمینه کار مساعد شود، یگانه راه  حل، خلق کردن عاید است که از طریق کار باید ایجاد شود، بناً نیاز است تا راه های مختلف جستجو گردد که تا باشد استندرد های زندگی مردم بالا برده شود و فقر کاهش پیدا کند.

مهوش

ممکن است شما دوست داشته باشید