روزنامه اصلاح

نقش کارگران در توسعۀ اقتصاد خانواده و کشور

مردم افغانستان، خانواده ها، تحصیل یافتگان، بزرگان، رهبران و نخبگان کشور، همه به نحوی مدیون کارگران صادق، زحمت‌کش و فداکار این جامعه هستتد و در گوشه دسترخوان همین کارگران و دهقانان بزرگ شده اند و از دسترنج شان استفاده کرده اند. کارگران کشورما با تمام موانع مشکلات بیکاری، کمبودی امکانات و تجهیزات ابتدایی، با مزد اندک، خالصانه و صادقانه زحمت‌ می‌کشند و برای آینده کشور و تعلیم و تحصیل جوانان شان، فداکاری می‌کنند. پدران، برادران و مادرانی که با خوردن نصف نان خشک قناعت می‌کنند تا بتوانند هزینه تحصیل و تعلیم فرزندان شان را فراهم کنند. در این صورت بدون شک می‌توان گفت که روح کارگران افغانستان در بوته روزگارگداخته شده و فکرشان در نتیجه مشکلات و تصادم حوادث صیقل خورده است. به همین اساس، قدر این بالهای مطمئین را باید دانست، مشکلات شان را شناسایی و برای حل آن اقدام کرد.

در این مقاله در ارتباط به روز جهانی کارگر،  نقش کارگران در توسعه کشور به بررسی گرفته می‌شود.

نقش ها و کارکردها؛

۱- تامین رفاه عمومی، اولین و مهمترین نقش کارگران در کشور است. چون این قشر همیشه وقت خویش را با کارهای درست و سودمندسپری می‌کنند و دسترنج شان به حیث یک ارمغان بزرگ، تامین کننده رفاه و آسایش دیگران است. نتیجه زحمت کارگران جز آبادی، زیبایی، رفاه، افتخار، سربلندی، آرامش و اطمینان قلب هموطنان شان، چیزی دیگری نیست. کشت و زراعت، میوه‌جات و سبزی‌ها، پرورش حیوانات، فراهم کردن امکانات و لوازم خانگی و شهری، اعمارخانه و منازل مسکونی، همه هدیه‌های با ارزش کارگران برای رفاه اجتماعی است. از طرف دیگر، کار و زحمت کشیدن، باعث کاهش جرایم جنایی، فساد، بی بندوباری، آزار و اذیت دیگران، راهزنی، تنبلی، اعتیاد، قتل و غارت می‌شود.

۲-  تامین مخارج تعلیمی و تحصیلی فرزندان، از دیگر نقش‌های کارگران در توسعه آینده کشور است. بیشتر جوانان محصل و متعلم کشورما، از خانواده های فقیر و کارگرهستند و مخارج و مصارف شان توسط والدین و برادران شان تامین می‌گردد. پدران و مادران فداکاری که خودشان باخوردن نیم نان خشک و حداقل امکانات و لوازم زندگی قناعت می‌کنند تا بتوانند زمینه تعلیم، تحصیل و رفاه فرزندان شان را فراهم کنند و آنان درس بخوانند. بیشتر افراد نخبه، تحصیل کرده و مسئولان کشورما، در کنار سفره های پدران زحمت کش و کارگر بزرگ شده اند و امروز به عنوان وزیر، داکتر، وکیل، رئیس و … به کشور خدمت می‌کنند. همه بزرگان مدیون خانواده های زحمت کش شان هستند؛ چون خانواده شان با کارگری و زحمت کشی، لقمه نان حلال را برای آنان فراهم کرده اند.

۳- تامین هزینه خانواده در شرایط سخت و بحرانی اقتصادی و سیاسی، از دیگر کارکردهای کارگران کشور هست. مردم زحمت کش و باغیرت ما در سخت ترین شرایط نگذاشت که مشکلات اقتصادی باعث فروپاشی خانواده و در نهایت جامعه شان گردد؛ آنان با قبول خطرات فراوان، دست به مهاجرت های داخلی و خارجی زدند، دوری از کنارخانواده را قبول کردند و بازحمت کشی، مصارف زندگی شان را تامین نمودند. همین افراد با غیرت در کوره های خشت پزی، با کلنگ زدن و بیل در دست گرفتن، بارحمل کردند و قبولی هزاران خطر، توانستند عزتمندانه و پر افتخار، مخارج خانواده های پرنفوس شان را تامین کنند.

۴- مهاجرت‌های مؤثر و مفید، از دیگر نقش کارگران در رونق اقتصاد خانواده و جامعه است. امروزه چندین میلیون کارگرهموطن ما در کشورهای خارجی، در کارخانه ها، در ساخت و ساز پارک ها، ساختمان ها و باغ ها مشغول کار هستند و به افغانستان پول ارسال می کنند. امروزه بهترین خانه های ساخته شده در شهرهای افغانستان، بخاطر زحمت کشی جوانان در خارج از کشور و پول های ارسالی آنان است. بر این اساس گفته می‌توانیم که همین کارگران چه از طریق ارسال پول یا آموزش مهارت‌ها در خارج از کشور و انتقال آن به داخل، باعث زیبایی و آبادی کشور نیز شده است. بلندمنزل‌های که در شهر کابل سر به آسمان میساید و خانواده ها با امکانات خوب در درون آن زندگی می کنند، نتیجه زحمات صادقانه، مهارت و تجربه کارگرانی هستند که شب و روز زحمت کشیدند و تلاش کردند.

۵- تامین نیازهای زندگی مردم، از دیگر مقش کارگران است. امروزه بسیاری از مواد مورد نیازخانواده ها در داخل کشور، توسط کارگران و دهاقین تامین می شود. مثلا پرورش حیوانات، تربیه مواشی، کشت و زراعت، انواع میوه ها، موا سوختی، درخت و جنگل، علوفه برای حیوانات، سبزی های مورد نیاز، توسط دهاقین و کارگران فراهم می شود و به خاطر مرغوبیت و اصلیت، حتی به کشورهای بیرونی نیز با قیمت بالا صادر می گردد.

راهکارهای مهم برای بهبودوضعیت دهقانان و کارگران این است که در قدم اول دولت و مسولان باید زمینه های اعطای قرضه، فراهم کردن زمینه کار و زمینه برگشت را فراهم کنند، کارگران بیکار درمان شوند، زمینه های آموزش مهارت ها به شکل تخصصی برای جوانان کارگر به وجود بیاید و مسئولان باید در این بخش‌ها، طرح های مؤثر و آزموده شده در دیگرکشورهارا بکار بگیرند. در قدم دوم، خانواده ها و مردم باید قدر و احترام کارگران زحمت کش را دانسته، با لطافت و مهربانی با آنان برخورد کنند، مشوره های لازم را به آنان بدهند، در موارد گوناگون قدر تلاش ها و زحمات کارگران را بدانند و از نتیجه کارها و زحمت های شان مراقبت و محافظت کنند.

داوود ناظری

ممکن است شما دوست داشته باشید