روزنامه اصلاح

مذاکرات بین الافغانی یگانه راه تأمین صلح در کشور است

بدون تردید تحکیم صلح درکشوری که چهل و یک سال را در جنگ و بحران به سر برده است ، امری نیست که به گونه ی آنی  و دفعتأ به حقیقت مبدل گرددروی همین منظور یکی از مباحث داغ روز و یکی از موضوعات مهم کشور، مسأله ی تأمین صلح است و با گذشت ۱۹ سال از استقرار دولت جمهوری اسلامی درکشور و حضور گسترده ی جامعه ی جهانی، هنوز موضوع تأمین امنیت و استقرارصلح در افغانستان در صدر مسایل قرار دارد .

اما نبودن چنین انتظاری، این مسأله را نیز ایجاب یا توجیه نمی کند که پس از نزده سال هنوز کشور در بحران نا امنی قرار داشته باشد .

وضعیت عمومی، به ویژه روند بازسازی تحت تأثیرآن قرار بگیرد، به معنای دیگر اوضاع جاری به دلیل گسترش نا امنی و شدت فعالیت مخالفان و گستره‎ی جنگ، کاملأ با بن بست رو به رو گردیده باشد .

سرمحقق شریف الله شریف عضو علمی اکادمی علوم افغانستان در باره دستیابی به صلح و عناصری که در این مدت، پدیده‎ی صلح را مخدوش ساخته اند چنین گفت :

بهترین راه برقراری صلح در این کشور پایان جنگ وروی آوردن به مذاکره و گفتگواست.

افغانستان در تداوم چهل سال گذشته، گواه ناهنجاری‎هایی است که بیشتر با مداخله و تجاوز بیرونی همراه بوده است. در این روند افغانستان تجربه های تلخی را پشت سرگذشتاند و افزون بر تخریب برخی زیربناها، درکشور، ازمیان رفتن انسان های این سرزمین در این گیرو دار نیز تأسف بار است .

جنگ در افغانستان هیچگاه راهکار مناسبی نبوده و به نظرمیرسد بهترین راه برقراری صلح انجام مذاکره با مخالفان مسلح است ، زیرا مذاکره
بین الافغانی به مراتب از مذاکراتی که در آن خارجی ها سهم بگیرند باارزش تر و مؤثرتر است
.

آقای شریف افزود: ازآغازحضورنظامیان خارجی درافغانستان یکصد هزارنیروی آمریکایی و ده‎ها هزار نیرو از دیگرکشورهای غربی در افغانستان حضور داشتند وا کنون یک شماری از این نیروها وجود دارند؛ اما مخالفان مسلح دولت افغانستان همچنان به فعالیت های تخریبی، انتحاری و انفجاری شان ادامه داده و میدهند .

به گفته آقای شریف؛ طی نزده سال گذشته جنگ نتیجه‎ی درپی نداشته، ضمن اینکه مردم افغانستان کشته، زخمی و بی خانمان شدند، تأسیسات زیربنایی از میان رفت، آموزش وپرورش با مشکل رو به رو شد و حتا به فرهنگ مردم تعرض صورت گرفت .

وی افزود : مردم به این نتیجه رسیده اند که باجنگ کاری از پیش نمی رود و بایستی راه صلح را درکشوردر پیش گرفت .

سرمحقق شریف گفت: این پرسش درذهن مردم افغانستان بار، بارخطورکرده که چرا تروریزم هر روز جان تازه می گیرد؟ چرامردم افغانستان نسبت به عملکرد اعضای جامعه‎ی جهانی راضی نیستند؟ چرا پیمان امنیتی میان امریکا و افغانستان که پنج سال قبل درتوافقنامه ی میان افغانستان و امریکا به امضأ رسید نتیجه ی مثبت در فروکش کردن جنگ و از میان بردن تروریستان نداشته است؟ چرا موضوع پیمان امنیتی میان افغانستان و امریکا از سوی پارلمان کشور زیر بررسی گرفته شده و گفته شده که چرا در این مدت امریکا مطابق به مفاد پیمان امنیتی نتوانست افغانستان را کمک نماید؟ به جای اینکه جنگ کاهش پیدا کند، شدت آن بیشترشده و میزان کشتار شهروندان افغانستان به مراتب بیشتر از پنج سال قبل گردیده است؟ و ده‎ها چرا دیگر

آقای شریف افزود : آنچه برای مردم ما مهم به نظرمیرسد اینست که راستی راه رسیدن به صلح چیست ؟ چرا این منازعات خونین پایان نمی یابند؟ این منازعات با اینکه رو به کاهش نیستند، چرا روز به روز بر گستره ای آن افزوده میشود؟ مشکل کار در کجاست؟ در باورمندی به صلح وایده‎ی نفرت ازجنگ تردیدی وجوددارد؟ آیا میکانیزم رسیدن به صلح ناقض است؟
 و

وی افزود: واقعیت اینست که دستیابی به صلح افزون  بر اینکه یک امر فطری و انسانی است که در سرشت انسان نهفته، وضعیت خاص و بحران زده‎ی افغانستان این ضرورت را برای مردم ما دوچندان ساخته است؛ اما نکته‌ی که نباید از یاد برد اینست که آرزوداشتن و توقع بردن یک چیز است و دست یافتن وبدست آوردن آن مطابق با شرایط عینی چیز دیگر.

چنین خواست و آرزویی بایستی در یک میکانیزم و راهکاری مطابق با شرایط عینی سازماندهی و برنامه ریزی گردد. اگر غیر از این باشد احتمال دارد پیامد بس خطرناکتررا نیز در پی داشته باشد.

آقای سرمحقق شیرعلی تزری رییس انستیتوت علوم اجتماعی اکادمی علوم افغانستان درباره عناصری که میتوانند در اعاده ی صلح برافغانستان ممدواقع گردندچنین توضیح داد :

صلح یکی از نیاز های اصلی دولت و شهروندان افغانستان است، دولت جمهوری اسلامی افغانستان و حکومت وحدت ملی در طول سالهای گذشته تلاش کرده اند که باایجاد شورای عالی صلح، راه های رسیدن به صلح در کشور راجستجو نمایند و برای ختم جنگ تلاش کنند اما، با وجود این؛ صلح درکشورتا هنوز تأمین نشده است و جنگ هم روزانه از مردم افغانستان قربانی میگیرد.

عامل های گوناگونی باعث شده است تا پروسه ی صلح درافغانستان موفقانه به پیش نرود، اما یکی از مهم ترین مسأله، عدم توجه به صلح پایدارو دایمی بوده  است. رسیدن به صلح دایمی یکی از ضرورت‎های حیاتی جامعه‎ی افغانستان برای رسیدن به ثبات سیاسی واقتصادی است. حکومت افغانستان باید زمینه‎ی رسیدن به صلح دایمی را فراهم کند زیرا، بدون صلح دایمی نمیتوان آثار سالها جنگ را  از میان برد و همگرایی اجتماعی را تقویت کرد .

چندین دهه جنگ، راه های رسیدن  به صلح پایدار و دایمی را دشوار ساخته است . تنش های اجتماعی  به صورت عمیق در جامعه ی افغانستان به وجود آمده است و برای رسیدن به صلح دایمی باید این تنش ها ازجامعه ی افغانستان زدوده شوند؛ مسیر رسیدن به صلح برای دولت و مردم افغانستان طولانی است و نیازمند یک برنامه و استراتیژی طولانی مدت میباشد.

برای رسیدن به صلح پایدار علاوه بر اینکه با مخالفان مسلح در چارچوب های حقوقی مشخص گفتگو صورت میگیرد، باید زمینه های اجتماعی صلح فراهم گردد تا حمایت های اجتماعی و مردمی از پروسه ی صلح حکومت به دست آید. حکومت افغانستان برای اینکه صلح پایدار درکشور تأمین گردد بایستی تلاش ورزد تا همگرایی اجتماعی راتقویت کند به وعده هایی که به مردم افغانستان داده است عمل نماید.

آقای سرمحقق تزری افزود: مردم صلح رابرای تمام افغانستان  میخواهند، صلح بایستی مسیر مناسبی باشد که همه اتباع این کشور بتوانند درپرتو آن به خوبی و با عزت زندگی نمایند، کدورت، خصومت، تبعیض، بی عدالتی، برتری جویی و امتیازخواهی از صفحه ی زندگی رخت بربندد، قانون و عدالت درهمه زمینه ها، به ویژه برخورداری از حقوق قانونی و امکانات ملی یکسان حکم نموده و اجرأ گردد .

وی گفت: دستیابی به صلح برای مخالفان زنگ بیدار باشی باشد که خود  را از چنبره واسارت قدرت ها و عناصر خارجی و سازمان های استخباراتی نجات دهند؛ از اینکه شماری به نام مخالفان صلح، دربرابر مردم و جامعه ی خود قرار گرفته اند، راه خود را جدا کنند و درکنار مردم خود ایستاده شوند، به جای اینکه جاده ها، اماکن عمومی و عام المنفعه را تخریب نمایند، در بازسازی کشور مصیبت زده شریک و همنوا گردند. چرخ اقتصاد وزندگی را با توان همدیگر به پیش ببرند و مجالی برای سنگ اندازان وفرصت طلبان داخلی و خارجی باقی نگذارند .

آقای تزری علاوه کرد: حکومت بایستی به صراحت مردم را از این موضوع آگاه سازد که چه کسانی دشمنان صلح استند؟ چرا عده ی در دام تبلیغات دشمن گرفتار آمده اند؟ سخن و پیشنهاد حکومت برای دست یافتن به صلح چیست؟

وی گفت: افغانستان امروز، دارای اداره هست ، مجلس سنا دارد، نهاد های مدنی و احزاب سیاسی دراین کشور فعالیت دارند، جامعه‎ی جهانی نقش عمده درکشوردارد و

حکومت بایستی ازچنین مجاری قانونی و روشن برای تدوین و ارایه برنامه دست یابی به صلح استفاده نماید .

به گفته‎ی وی، صلح امروز تنها یک پدیده و مشکل داخلی به شمار نمی رود، بل این موضوع دامنه‎ی وسیع و فراتر ازمرز ها دارد، ممکن است حتا در گستره‎ی جهانی قرارگیرد، بیگمان استقرار صلح درافغانستان بدون همکاری منطقه‎یی و جهانی امکان پذیر نیست، کشورهای جهان، منطقه و حتا همسایه‎های افغانستان نفر خود نیاز  به صلح دارند، به ویژه کشور هایی که حضور نظامی در افغانستان دارند ، بیشتر بر این امر بایستی توجه کنند، هزینه‎هایی  را در این راه به مصرف برسانند تا این نیاز در سطح جهانی برآورده شود و شهروندان آن ها بتوانند در فضای صلح زندگی نمایند. صلح درافغانستان کمک کننده صلح منطقه‎یی و جهانی است، بناً کشورهای بزرگ به ویژه امریکا در آوردن صلح به افغانستان بیشترینه تلاش هایش را مبذول بدارد و به گونه‎یی بحران نا امنی را از افغانستان بردارد .

آقای تزری افزود: با مطالعه دو مفهوم صلح و خشونت به این نتیجه میرسیم که صلح به عنوان یک نیاز راهبردی زمان، به اهداف اخلاقی و انسانی خود دست می یابد که زمینه های ذهنی، فکری و تیوریکی آن مهیا گردیده و جامعه با ویژه‌گی های اهداف و دست آورد های آن آشنایی یافته و ازعقبه تیوریکی، استدلالی و اخلاقی لازم برخوردار گردد. آموزش و ترویج ارزش  صلح و زندگی مسالمت آمیز همراه با استدلال‌‎های اقناعی، فکری و اخلاقی میکانیزم هرچند درازمدت ولی موثرو بنیادی است که میتواند زمینه صلح و زندگی  مسالمت آمیز  را فراهم سازد و ریشه‎های خشونت و ویرانگری را از بنیاد ریشه کن نماید .

صلح برای مردم افغانستان مانند آب حیات است، اما رسیدن به صلح  با نشست یک کنفرانس، از علمای اسلامی یا یک کنفرانس مطبوعاتی و نشست های کشوری تحقق نخواهد یافت، دانشمندان و آگاهان سیاسی می دانند که راه رسیدن به صلح  برای هر کشور جنگ زده خیلی طولانی و پر از موانع است، بناً به خاطر تحقق صلح در افغانستان آگاهانه و خردمندانه گام برداشته شود ، زیرامخالفان دولت جمهوری اسلامی افغانستان چیزی که بر زبان میآورند آن را در عمل پیاده نمی‌کنند،  بنا بر همین دلیل است که روند صلح در کشورما زمان گیرخواهد بود ، اما امیدواری ها موجود است که جامعه‌ی جهانی، کشورهای منطقه، همسایه های افغانستان به خاطر بیرون رفت ازاین معضل که بیگمان خودشان هم درگیراین نا ملایمات و نا هنجاری ها استند  با همکاری صادقانه  افغانستان را یاری برسانند تا کشور ما هم از آفت جنگ  و بحران رهایی پیدا کند و کشورهای همجوار، منطقه و جهان نیز از این ناحیه آرام گردند.

گل علم ناصری

ممکن است شما دوست داشته باشید