روزنامه اصلاح

طالبان خواهان صلح نیستند

 حوادثی که در روز های اخیر در بخش های مختلف کشور اتفاق افتاد و صدها کشته و زخمی بر جای گذاشت، بیانگر این است که علی رغم آنکه در قطعنامه‌ی نشست بین الافغانی قطر روی کاهش خشونت ها در کشور تأکید شده بود، نه تنها خشونت ها در افغانستان کاهش نیافته، بلکه بیشتر هم شده است.

     تنها در مورد تلفات غیر نظامیان و افراد ملکی گروه عدالت خواهی و حفاظت از افراد ملکی با خونین خواندن ماه سرطان سال روان، گفته که در این ماه از اثر حملات انتحاری، جنگ و عملیات های نظامی، ۲۰۰ تن ملکی شهید و بیش از ۴۰۰ تن دیگر زخمی شده اند. احمد تسل رییس این گروه گفته: در جریان ماه جاری خورشیدی، سطح تلفات ملکی بسیار زیاد شده است؛ در تناسب به هر وقت دیگر این یک ماه خونین بوده و بیشتر افراد ملکی در این ماه کشته شده اند.

     عامل اصلی تشدید وبیشتر شدن خشونت ها در روز های اخیر گروه طالبان است. افراد و جنگجویان این گروه بی مهابا بر اهدافی در شهر ها، قرا و قصبات حمله و جوی خون جاری کرده اند. این گروه به جز حمله روز جمعه در دم دروازه ی پوهنتون کابل، مسئوولیت همه‌ی رویداد هایی را به عهده گرفته اند که از مردم در اقصی نقاط کشور قربانی گرفته وکشته و زخمی های زیادی از خود بر جای گذاشته است. مسئوول انفجار در مقابل دروازه پوهنتون کابل نیز گروه طالبان خوانده شده است. اما گفته شده که این گروه به خاطر ترس از قضاوت افکار عمومی در مورد قساوت و سنگدلی و روحیه خونریزانه آنان از قبول مسئوولیت آن سر باز زده و اعلام کرده اند که این کار افراد آنان نبوده است.

     دلیل تشدید خشونت ها از سوی گروه طالبان از سوی آگاهان مسایل سیاسی و امنیتی این دانسته می شود که در حقیقت این گروه در پی صلح و پایان خشونت ها و ختم جنگ جاری در افغانستان نیستند وهمه‌ی آن موضعگیری ها در واقع کار شکنی و فرصت سوزی از سوی این گروه است. هدف اصلی این گروه هم در حقیقت این است که برای پیروزی خود از طریق نظامی و احیای دوباره امارت و تسلط بر قلمرو افغانستان زمینه سازی کنند. طالبان در واقع به این فکر اند که با خارجیان کار را یکسره می کنند و انگهی بر خشونت ها و جنگ ها شدت بخشیده، دولت را ساقط می سازد و پیروزمندانه بر شهر ها وارد شده و امارت مورد نظر خود را احیا می کنند.

طالبان از مذاکره با امریکاییان و نیز سیاستگران بیرون از حکومت و اینکه نماینده گان دولت در نشست های مربوط به پروسه ی صلح از آدرس شخصی خود شرکت کنند و نه به نماینده گی از دولت، هدف شان این است که سازمان دولت به عنوان نهاد مشروع در هر دو سطح ملی و بین المللی را از دور مذاکرات خارج کرده و با جور آمد با خارجیان درگیری ها علیه دولت را تشدید و زمینه‌ی سقوط نظام را فراهم سازند و در جای آن امارت مورد نظر خود شان را برقرار و احیا سازند.

     امری که رییس اجراییه‌ی کشور آن را عامل اصلی به بن بست رسیدن گفتگو های صلح دانسته است. داکترعبدالله عبدالله با بیان این که خواسته های متناقض طالبان، پروسه ی صلح را با بن بست مواجه کرده است گفته که: « طالبان تاکید دارند که صلح می خواهیم و با قوت های خارجی آتش بس می کنیم، نه با جانب افغانستان.

با این تعداد مذاکره می کنیم و با تعداد دیگر نه. این مذاکره وصلح نیست».

او افزوده که : صلح باید امنیت سرتاسری را در کشور تامین کند، نه این که یک گروه توافق کند وگروه دیگر حمایت شوند که به جنگ وکشتار مردم افغانستان ادامه دهند، چنین صلح معنا نه دارد.

 اوتاکید کرده که طالبان به این فکر نباشند که امریکایی ها از افغانستان خارج شوند و پس از آن با زور به هدف شان دست می یابند. 

    واگر این گروه واقعا در پی پایان دادن به معضل جاری در افغانستان و ختم جنگ از راه یک عملیه ی سیاسی می باشند، لازم است تا از این رویکرد متناقض دست برداشته و صادقانه در پی رسیدن به یک توافق صلح با دولت ا فغانستان باشند. همانگونه که داکتر عبدالله عبدالله گفته که اگر طالبان به صلح باورمند هستند با آتش بس موافقه کنند و بگذارند که مردم افغانستان در مورد آینده و سرنوشت شان در مذاکرات رو در رو با این گروه تصمیم بگیرند، تنها راه اصولی پایان دادن به خشونت ها همین است که طالبان با دولت افغانستان وارد گفتگو شوند.

 زیرا بدون مذاکره با دولت افغانستان که می تواند به ضمانت اجرایی برای فیصله ها بیانجامد و هر نوع تصمیمی جامه‌ی عمل بپوشد، صلح معنایی نمی داشته باشد و هر گونه فیصله‌ای به روی کاغذ می ماند وکدام ثمره‌ی عملی نخواهد داشت.

ممکن است شما دوست داشته باشید