روزنامه اصلاح

طالبان خواهان صـلح نیستـند

 تاکید ملا هبت الله رهبر گروه طالبان بر دوام جنگ از سوی این گروه بیانگر این است که طالبان کم از کم در حال حاضر آماده‌ی صلح نیستند و همچنان بر دوام خونریزی در کشور می اندیشند و عزم و اراده‌ی اصلی شان بر این است که جنگ در افغانستان ادامه یابد. رهبر گروه طالبان با انتشار پیامی به مناسبت عید سعید فطر گفته است که گروه تحت رهبری وی تا دست یافتن به اهدافش به جنگ ادامه خواهد داد. وی با بیان اینکه هدف این گروه، برقراری یک نظام اسلامی، آزاد و افغان شمول است گفته است: « تا رسیدن به این هدف نباید کسی توقع کند که سنگر های داغ جهاد را سرد و قربانی های چهل ساله را فراموش کنیم».

      همزمان با این و در روز های اخیر جنگجویان این گروه سلسله حملات خود در برخی از ولایات واز جمله پایتخت را شدت بخشیده وبا دست زدن به انتحار و همچنان اجرای انفجارات از شهروندان کشور قربانی گرفتند. شهر کابل در روز های اخیر بیشترین شمار این حملات را گواه بوده و طالبان در آستانه‌ی عید سعید فطر جاده های پایتخت را با خون شهروندان بیگناه و بیدفاع رنگین و خانواده های زیادی را بر گلیم غم و ماتم نشاندند.

    در حالی که انتظار می رفت به احترام ماه مبارک رمضان وبه گرامیداشت از فرا رسیدن عید سعید فطر، این گروه حد اقل با آتش بس در روز های عید موافقه نموده و همانند سال گذشته برای مدت محدود دست از جنگ و خونریزی می کشند. اما دیده می شود که گروه طالبان اندک ترین حرمتی برای ماه مبارک رمضان ونیز احترامی به روز های متبرک عید سعید فطر قایل نشده، به خواسته‌ی عالمان دینی و مردم افغانستان وقعی نگذاشته وآتش بس حد اقل در روز های عید سعید فطر را نپذیرفتند. پیش ازین این گروه اعلام کرده بود که”جنگ در ماه مبارک رمضان ثواب بیشتر دارد”. جنگجویان این گروه در طول ماه مبارک رمضان دست از جنگ و خونریزی نکشیده وبه کشتار مردم افغانستان ادامه دادند.

    این همه به گفته هایی صحه می گذارد که پیش ازین مطرح شده که طالبان با عنوان کردن صلح در حقیقت یک بازی را به راه انداخته ودر واقع هدف از شرکت آنها در نشست های صلح در کشور های مختلف تحقق صلح نه، بلکه بهره گیری از آن برای قباحت زدایی از خود وکسب مشروعیت بوده وآنان در صدد این استند که خود را در افکار عمومی جهان مطرح نموده وکسب جایگاه نمایند. چیزی که پیش از این از آدرس رییس اجراییه‌ی کشور مطرح شده و او باری گفته بود « طالبان مانع بزرگ بر سر راه صلح در کشور اند».

     اگر یک چنین برداشتی درست باشد که تا جایی درست هم است، ایجاب میکند که روی برنامه‌ی تشدید جنگ در برابر این گروه فکر شود. ایجاب میکند که عملیات ها برای سرکوب این گروه تشدید شود وبیش ازین در برابر این گروه از صبر و حوصله مندی کار گرفته نشود. به نظر می رسد که این یک ضرورت باشد که از سرکوب در برابر این گروه کار گرفته شود. زیرا تا زمانی که این گروه به این باور نرسد که از راه جنگ نمی توانند به اهداف خود نایل شوند و برای جنگ طلبی خود تاوان های بزرگی را نپردازد و پیامد سرسختی و جنگ افروزی خود را نبینند، به مشکل میتوان باور کرد که آنان به ساده گی به صلح گردن بگذارند.

    الگوی اسلامی در این زمینه هم همین میباشد که با مخالفان صلح از تشدد کار باید گرفت تا آنان مجبور شوند که به صلح گردن بگذارند. قرآن کریم در این مورد هدایت داده که: هر گاه دو گروه از مومنان با هم در گیر جنگ باشند، وظیفه‌ی مسلمان ها این است که بین آن ها صلح کنند. وتاکید میکند که هر گاه یکی از این دو گروه بر دیگری تعرض کند و حاضر به تن دادن به فیصله‌ی صلح نباشد، آنگاه وظیفه‌ی مسلمانان است که باید با آن گروه بجنگند تا مجبور شود به « امر خدا» ( صلح) سر فرود آورده و صلح را بپذیرد.

    ایجاب میکند که نهاد های ملی امنیتی و دفاعی کشور همانگونه که پیش ازین اعلام کرده اند که مخالفان صلح را در نقطه نقطه‌ی کشور سرکوب خواهند کرد وگفته است « سر می زنند، سنگر میگیرند» بیش از این باید فعال شوند و عملیات سرکوب را تشدید و توسعه بخشند و طعم تلخ شکست را بر این گروه بچشانند. تنها راه برای اینکه طالبان را بر میز مذاکره کشاند این است که تمام امید های این گروه قطع شده و باور این گروه بر رسیدن به اهداف شان از راه جنگ و خونریزی از بین برود.

     همکاران بین المللی افغانستان نیز باید باور خود بر اینکه از طریق گفتگو با این گروه به نتیجه رسیده می توانند وآنان را به ترک رویه‌ی جنگی وکنشگری هراس افگنانه و مشی خونریزانه وادار کرده میتوانند، باید تغییر دهند وبدانند آنگونه که دست و دل باز به سراغ این گروه رفته وبه آنها امتیاز داده اند، نمی توانند به نتیجه رسیده،به صلح برسند و به خونریزی از این طریق پایان دهند.

ممکن است شما دوست داشته باشید