روزنامه اصلاح

ضرورت حفاظت از دست‌آوردهای پیروزی

صدای پای آزادی در پس‌کوچه‌های شهر کابل شنیده می شود. کم کم با نزدیک شدن سالروز پیروزی و روزهای سفید کشور، شهر کابل چهرۀ دیگری به خود گرفته است. دروازه های شهر با نماد صدمین سالروز آزادی کشور و بیست و هشتم اسد، مزین شده است. پرچم ها، تصاویر و نشانه های پیروزی در سطح شهر، یادآور رشادت ها، قهرمانی ها و فداکاری‌های مجاهدان دلیر و باغیرت افغانستان است. این نشانه ها، احساس تعلق، وحدت، غرور  وطن‌پرستی را در وجود مردم تقویت می‌کند. از سوی دیگر، یادآوری از تاریخ پرافتخار کشور، به معنای یادآوری از نتایج و ثمره‌ی برادری در افغانستان است. یادآوری از تاریخ استقلال کشور، به معنای تجدید عهد و پیمان مردم با خداوند، تجدید میثاق باارزش‌های ملی و کشوری است. یادآوری از بیست و هشتم اسد، به معنای یادآوری از پیروزی مجاهدان کشورمان با دستان خالی، در مقابل ابرقدرت‌ترین کشورهای جهان است. بر این اساس، حفاظت و یادآوری دستاوردهای پیروزی، یک ضرورت اساسی به شمار می‌رود.

    یکی از راه ها و طریقه‌های یادآوری و زنده نگهداشتن آثار پیروزی و جهاد، حفاظت و مراقبت از خاطرات و آثار بجا مانده از شهدای کشور است. این آثار شامل سنگرها، میدان‌های نبرد، تانک‌های تخریب‌شده دشمن، قبرهای دسته‌جمعی مردم و مجاهدان، اسلحه‌ی ابتدایی و بسیار ساده مجاهدان و دیوارهای زخمی شهر می‌گردد. همچنان خاطرات وصیت‌نامه ها، فلم ها، عکس ها، دست خط‌ها و امضاهای مجاهدان، هرکدام آثار ارزشمند باقی‌مانده از مجاهدان به شمار می‌روند.  حفاظت و مراقبت از این آثار و نشانه ها و یادآوری آن برای مردم، حس غرور، غیرت، همدیگر پذیری، ایثار، فداکاری، وحدت و وطن‌دوستی را در وجود شهروندان تقویت می‌کند. از سوی دیگر، نابودی و از بین رفتن این آثار، به معنای نابودی افتخار، شرافت، زحمت، عزت و تاریخ پرافتخار این کشور است.

در این مطلب، در ارتباط به بیست و هشتم اسد، سالروز پیروزی مجاهدان کشور در مقابل متجاوزان، درباره روش‌های محافظت از آثار این پیروزی، نتایج و پیامدهای آن اشاره می‌شود. هدف از پرداختن به این موضوع، تقویت اخوت و برادری در بین مردم، دوری و نفرت از جنگ و پاسداشت فداکاری‌های شهدای افغانستان است.

راه‌های حفاظت؛

اولین طریقۀ محافظت و نگهداری آثار ارزشمند پیروزی، ترویج آموزه ها، وصایا، الگوها و روش‌های زندگی شهدای عزیز افغانستان است. مردان دلیر و قهرمانی که برای دفاع از خاک، ناموس و شرفشان، جان خودرا فدا کردند، برای نسل های امروزی الگو و نمونه حساب می‌شوند. تبلیغ و ترویج این آموزه ها، باعث تحکیم باورها و اعتقادات دینی و علاقه کشوری در وجود جوانان می‌گردد. با تحکیم ارزش‌ها در وجود مردم، دشمنان نمی‌توانند به‌آسانی آنان فریب دهند و آله دست بسازند.

راهکار دیگر، نگهداری و حفاظت از میدان ها و سنگرهای پیروزی است. هنوزم هستند کوهپایه ها، دره ها و میدان‌های نبردی که تا هنوز صدای تکبیر مجاهدان و غرش تانک ها و توپ‌های دشمن را به خاطر دارند. هستندگورهای دسته‌جمعی که تا هنوز از ضجه و ناله مادران جوان مرده، خانم های بیوه شده و کودکان یتیم، عذاب می‌کشند. دیوارهای ویران‌شده و سوخته، تانک‌های تخریب‌شده دشمنان، همه شاهدان و گواهان پیروزی مجاهدان و ظلم و تجاوز دشمنان است. برای محافظت از این محلات خاص، اطراف آن باید با سیم خاردار گرفته شود، تا از گشت‌وگذار حیوانات و انسان‌ها، جلوگیری شود. اما متأسفانه بیشتر این مناطق، به خاطر حوادث طبیعی، سیلاب تا و بی‌توجهی نابودشده است.

راهکار سوم، مراقبت و محافظت از ابزار و وسایل جنگی مجاهدان است. همین اکنون در موزیم ملی کشور در کابل، تعدادی زیادی از اسلحه و تفنگ‌های بسیار ابتدایی وجود دارد که از دوران جنگ با شوروی و روس تا باقی‌مانده است. دیدن این آثار تاریخی، برای هر شهروند، لذت‌بخش و یادآور یک پیروزی است. حتی لازم است که تفنگ ها و دیگر اسلحه‌ی مجاهدان، برای جوانان امروزی شبیه‌سازی شود و در معرض دید آن‌ها قرار داده شود.

راهکار دیگر برای حفاظت از دستاوردهای پیروزی، حفظ تصاویر و فیلم تا و مستندات از مجاهدان است. باوجودی که از مجاهدان، به‌ندرت فلم و عکس باقی‌مانده است، اما همین‌قدر نیز می‌تواند روایتگر ایثار، فداکاری، مشکلات و عبادت‌های مجاهدان راستین کشور ما باشد. جوانان و پژوهشگران، با مشاهده این آثار، با نحوه مبارزه، مشکلات جنگی، کمبود امکانات، عبادت و بندگی، برخوردهای نیک مجاهدان با مردم، بیشتر آشنا می‌شوند.

راه‌اندازی کاروان‌های دانشجویی، دانش‌آموزی و خانوادگی، از دیگر راهکارها برای حفظ و ترویج آثار پیروزی است. همه‌ساله باید در یک‌فصل مناسب، مسؤولان دانشگاه ها و مراکز آموزشی کشور، گروه‌های دانشجویی را به مناطق تاریخی جنگی و میدان‌های نبرد کشور اعزام کنند. در قالب این گروه ها باید افرادی باشند که آثار، مکان ها و جاهای جنگی را معرفی و تشریح کنند. حتی خانواده‌ها و تمامی اقشار جامعه، باید در قالب کاروان ها و اردوها، به مناطق تاریخی جنگی اعزام شوند. چون یاد و خاطره شهدا، امیدواری، صبر و تحمل، ایمان و عقیده را در وجود مردم تقویت می‌کند. از سوی دیگر یادآوری از ارزش‌های جهاد، احساس تعلق شهروندان را نسبت به دولت و کشور بیشتر می‌سازد. نتیجه دیگر این کار این است که برخوردهای مردم با بازماندگان شهدا و معلولان جامعه به‌مراتب بهتر و مثبت‌تر می‌شود.

راهکار دیگر، تبلیغات و آگاهی دهی رسانه‌ای است. رسانه‌گران و خبرنگاران، باید به‌طور دایم، از طریق رادیوها، تلویزیون‌ها و مطبوعات، زندگی‌نامه پرافتخار مجاهدان را معرفی کنند. آثار بجا مانده آنان را مستند، از طریق رسانه‌های تصویری و مطبوعات، منتشر کنند. مستندهای صوتی، مجاهدان باید از طریق رادیوها، مستندهای تصویری از طریق مطبوعات و تلویزیون‌ها، به‌طور مکرر نشر شود.

داوود ناظری

ممکن است شما دوست داشته باشید