روزنامه اصلاح

شهر کابل به مرکز تجمع بیکاران مبدل شده است

  بیکاری یک معضل اجتماعی در افغانستان است که اثرات اقتصادی و اجتماعی زیادی روی فرد، خانواده و اجتماع می‎گذارد و می‎تواند شخص را گوشه گیر، غیر فعال و حتی وادار به ترک کشور و مهاجرت به سایر کشورها کند. در یک ونیم دهه  گذشته باوجود میلیارد ها دالر کمک جامعۀ جهانی به افغانستان، هنوز کار بنیادی در جهت اشتغال زایی به صورت لازم صورت نگرفته است.

عمده ترین دلایل بیکاری؛ ناامنی، گسترش فقر، افزایش جمعیت و خروج نیروهای خارجی ازافغانستان عنوان شده است.

همه ساله هزاران دانشجو از دانشگاه های دولتی و خصوصی فارغ میشوند، اما به دلیل نبود زمینۀ کاری به جمعیت بیکاران افزوده میشود.

شهر کابل یکی از شهرهای است که به مرکز تراکم جمعیت بیکاران مبدل شده است. همه روزه در جاده‎ها و چهارراهی های کابل شاهد مردان و جوانانی هستیم که به دنبال کار سرگردان هستند.

محمد حسین، فارغ رشته جامعه شناسی گفت: ای کاهش به جای درس خواندن، کسب یاد می‎گرفتم، دو سال است که به دنبال وظیفه هستم، اما پیدا نمیشه، البته پیدا می‎شه برای کسانی که شناخت و واسطه داشته باشند.

میثم، متعلم صنف یازدهم مکتب نیز گفت:” تصمیم دارم خارج بروم، چرا که از مکتب خواندن چیزی جور نمیشه، خیلی ها را میشناسم که از پوهنتون فارغ شده، ولی بیکار استند”.

در همین حال عبدالفتاح عشرت احمدزی سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی می گوید: سال ۲۰۱۴ با ایجاد حکومت وحدت ملی وخروج ۱۲۰٫۰۰۰ نیروی خارجی از افغانستان، بزرگترین صدمه را بر ما وارد کرد و به صورت ناگهانی ازدحام کارگران را بوجود آورد. آقای احمدزی می گوید، دولت تلاش کرده تعداد زیادی از جوانان فارغ التحصیل را در ادارات دولتی جذب کردیم و بخش دیگر شان را به سکتور خصوصی معرفی کردیم تا صاحب کار شوند. آقای احمدزی گزارش‎ها در مورد حضور کارگران خارجی در افغانستان را رد کرده گفت: قبلاً کارگران خارجی برای کار در بخش های ساختمانی حضور داشتند، اما فعلاً چنین چیز وجود ندارد، ما به کارگران خود اولویت میدهم، مگر اینکه در برخی موارد به دلیل نبود کارگران حرفوی و مسلکی در داخل کشور کارگران از سایر کشورها را برای آموزش‎دهی به افغانستان دعوت می‎کنیم.

او در ادامه افزود: وزارت کار و امور اجتماعی اخیراً کنفرانس ملی کار را برگزار کرد که در آن کنفرانس بجای افزایش بودجه انکشافی، روی افزایش بودجه اشتغال زایی توافق صورت گرفت که برمبنای آن به ۲میلیون کم کارو ۸۰۰ هزار بیکار زمینه کاریابی فراهم میگردد.

آقای احمدزی می گوید، کارگران چه بیسواد باشند و چه با سواد، از مزایای این برنامه مستفید میشوند ودر کورس های کوتاه مدت و دراز مدت بعد از کسب مهارت های حرفوی و فنی به بازار کار معرفی میشوند.

همچنان آنعده از افغان های عودت کننده از کشورهای دیگر مخصوصاً ایران وپاکستان نیز در کورس های آموزشی در دوره های مختلف مهارت های فنی و مسلکی را فرا گرفته و به شرایط کار برابر و در نهایت صاحب کار میشوند.

با این حال، سیف‎الدین سیحون استاد دانشگاه وآگاه امور اقتصادی گفت: کار نقش عمده و اساسی دراقتصاد ملی دارد و هر قدر درجه اشتغال‎زایی زیاد باشد به همان تناسب ثبات اقتصادی و رشد اقتصادی یک کشور زیاد می‎باشد، یعنی کار با اقتصاد رابطه مستقیم دارد و برعکس هر قدر بیکاری گسترش باید، به همان اندازه تولید ناخالص داخلی کشور کاهش می‎یابد، اگر بیکاری به میزان قابل ملاحظه‌ای افزایش یابد، یک نوع بحران اقتصادی را به بار می آورد.

ممکن است شما دوست داشته باشید