روزنامه اصلاح

شهروندان کابل: روند بلند منزل سازی درکابل، امنیت و مصؤونیت شهروندان را با مخاطره رو به رو نسازد

درشهرکابل ، چهار پنج دهه پیش روند ساختمان سازی دولتی، خصوصی و اعمار منازل شخصی در فصل گرما از سوی شهروندان صورت می‎گرفت.

این کار روی دلایلی انجام می‎یافت؛ یکی، روزها طولانی می‎بودند و دیگر اینکه هر شهروند مطابق با توانایی و بضاعت اقتصادی که در دسترس داشت به اعمارمنزل وبازسازی بخش هایی ازساختمان‎های شان
می پرداختند.

اما در چند سال اخیر ، به ویژه پس ازسال ۱۳۸۱ هجری . خورشیدی این روند تغییر کرده است هر شهروند ما که توانایی پولی و استطاعت اقتصادی دارد درزمستان، بهار، خزان و تابستان مصروف ساختن منزل، بلند منزل ، مارکیت، ساختمان‌های تجارتی و… می‎باشند، اینکه در این کار چه مقدارحقوق شهروندی و اجتماعی دیگر شهروندان را رعایت می‎کنند، کاریست که قابل مکث و دقت است.

اساسأ کارساختمان سازی در پروژه‎های رهایشی مانند : خیرخانه مینه ،  خوشحال خان مینه ، احمدشاه بابا مینه ، پروژه ی سید نورمحمدشاه مینه ، بخش های الف ، ب وج رحمن مینه ، و برخی پروژه های دیگرکه تابع ماستر پلان شهری بودند تمامی  سهولت ها ازقبل ؛ مانند : حقوق شهروندی ، رعایت اصول شهری ، احترام به قانون ، میثاق ها و ارزش های اجتماعی ازسوی شهروندان؛ به ویژه آنهایی که در این پروژه ها زندگی میکردند فراهم بود و از سوی آنها رعایت میگردید ؛ چون در آن زمان زندگی مردم  در یک سطح قرارداشت ، احیانأ اگر شخصی از زندگی خوبی برخوردارهم بود، اخلاقأ به خود اجازه نمیداد یک سرمو، ازموازین شهری تخطی نماید ،  حق همسایه اش را غصب کند و به اصطلاح برف بام خودرا بربام دیگران بریزد.

برطبق اصول شهری ، شهرنشینی و یک شهروند متعهد ، یکی در کنار دیگر مانند برادرو یک خانواده بدون اینکه اسباب آزار ، اذیت ، رنجش خاطر و … رافراهم بسازند، زندگی میکردند.

اما ، امروز چنان نیست که درگذشته ها بود ، تمامی پروژه های رهایشی دولتی  به کلی تغییر شکل داده اند، هرشهروند ما که صاحب پول های باد آورده ، زر و زور است ، سرمایه های کلان و هنگفت را از اینسو و آنسو به گونه ها و شیوه هایی بدست آورده اند ، بدون اینکه توجه یی به قانون نمایند ، به حقوق شهروندی ارج و احترام قایل باشند ، فرهنگ افغانی و افغان بودن را محترم بشمارند ، بی توجه به همه ی مقرره ها ،  عنعنات افغانی ، ضابطه های اجتماعی وقانونی با جسارت ، (چشم سپیدی ) حریم دولتی و پیاده روهای عامه را با بستن کتاره های  رنگارنگ ضمیمه منزل  شان  ساخته ،  ساختمان های از مود رفته و تاریخ گذشته ی شان را از تهداب ویران می کنند وبرطبق نقشه ها و دیزاین هایی که از کشورهای عربی ، اروپایی و غربی آورده اند دوباره  به اعمارآن در سه ، چهار و حتا شش تا ده طبقه در ساحات رهایشی که اجازه ساخت و سازاینگونه بلند منزل ها در حال حاضر از سه طبقه مجاز ندارد می پردازند .

این زورمندان ، زرسالاران و قدرتمندان ،  خالی ذهن ازاینکه درپروژه های رهایشی هیچ کس ولو در هر سطح و مقامی که باشد حق اعمار بیشتر از دوطبقه را ندارند .

این صاحبان زورو زربایستی بدانند که دیگران هم حق دارند به حیث یک شهروند دراین پروژه ها زندگی نمایند ، خیراست که اینها پول ، سرمایه ، زورو شناخت ندارند .

در بسیاری از پروژه ها روال به همین منوال است و بسیاری ازساکنان نواحی بیست و دوگانه‌ی شهرکابل با این مشکل رو به رواستند . زورمندان و زرسالاران حق دارند که چهار ، پنج ،  هفت ، و حتا ده طبقه را درساحات رهایشی اعمار نمایند ؛ زیرا پول و ثروت شان این حق را به آنها داده است ؛ آنها حق دارند پیاده رومقابل منزلش را که حق مردم و ملکیت عامه است  به گلستان و باغچه کاخ های مفشن شان آویزه سازند ، حق دارند جاده های عمومی شهر ، کوچه و پس کوچه های شهررا با تعبیه نمودن مواد ساختمانی شان دربهار، تابستان ، خزان و حتا همین حالا که برج قوس ازفصل زمستان است، کوچه ها ، پسکوچه ها وجاده های شهر ، جوی و جویچه های دوکنار جاده را که یخ گرفته است، با ریختن مواد ساختمانی  درهمین فصل سال، بند بسازند و باعث آزار و اذیت دیگر شهروندان  گردند .

آب و هوای کشورما با توجه به حرارت و برودتی که دارد درموسم زمستان برای اعمارساختمان ها اگر منزل باشد یا بلند منزل ، مارکیت باشد یا ساختمان تجارتی و … مساعد نیست ؛ زیرا دراین فصل که فصل سرماست همه چیز را یخ میگیرد و این یخ زدن سبب میگردد تا کیفیت مواد ساختمانی مانند ؛ سمنت ، خشت ، ریگ ، گل ، کادر، سیخ ، گچ و … از میان برود ،  به ویژه  سمنت و کانکریت کردن درزمستان دور ازتعمق و تصور است . اما این ثروتمندان تازه وارد بر شهر کابل کاری که دل شان بخواهد همان را انجام  میدهند ، با توظیف افراد مسلح و سلاح بردوش بالای ساختمان های شان با دلیری و شجاعت به بلند کردن  تعمیر میپردازند ، نه زورریاست  های نواحی  شاروالی  به آنها میکشد ،  نه زورحوزه های امنیتی و نه هم زور مردم ؛ چون میدانند که پول دارند . به درد و بالای آنها که مردم  بیچاره ازراه و بیراهه  خود شان رابه خانه های شان میرسانند ، منظوراینست که کارساختمان این آقایان و بزرگواران به تعویق نیفتد .

کاراعمار، بازسازی و ساختمان سازی خوب است ، مشروط برآن که زندگی را به دیگر شهروندان و آنهایی را که در ماحول و همسایگی ما قراردارند دشوارنسازد ومردمان دیگر را در تنگنا و دشواری قرار ندهد.

همین اکنون این معضل  در همه پروژه‌های رهایشی جریان دارد ، مردم نادار، مستضعف و بیچاره که نه پولی در دست دارند، نه واسطه و نه شناخت به جزاینکه مهر سکوت را برلب هایشان بزنند چاره ی دیگر ندارند ؛ چون آنها میدانند که به این زورمندان نه زورقانون میرسد و نه زورخود شان ؛ ناگزیراستند لب از لب باز نکنند و دادی  بربیداد این بزرگان ندهند .

شهروندان ما می گویند : امروز این افراد پولدار ، متمول ، متنفذ ، صاحب رسوخ که هم پول دارند ، هم زور و هم درسطح بالا شناخت های کلان نیز دارند با کمک پول های سرشار و معرفت با مقام های بالا آنچه که درسردارند انجام
می دهند .

حاجی محمد داود باشنده ی رحمن مینه می گوید : هر شهر و هرکشور از خود اصول، مقرره  و قانون دارد، افغانستان نیزدارای قانون و اصول است ؛ اما چنانی که می بینیم برخی از شهروندان شهرکابل که دراین هفده و هژده سال در کابل متمکن گردیده اند، موازین شهری و حقوق شهروندی را زیرپا کرده آنچه که بخواهند آنرا انجام میدهند .

وی گفت : این قماش افراد بدانند که زندگی درشهر ایجاب رعایت اخلاق شهری و شهروندی را مینماید ، می پذیریم که این قماش پول دارند ، سرمایه دارند و درسطح بالا نیزمقام های صاحب صلاحیت را می شناسند؛ اما این، به این معنا نیست که حقوق همسایه ها و اطرافیانش را نادیده بگیرد، امنیت همسایه‌اش را با خطر رو به رو بسازد، مانع روشنی آفتاب و جریان هوا برای همسایه اش که درکنارش زندگی میکند بگردد .

حاجی محمد داود گفت : دردو سال گذشته من شاهد دو سه برخورد فزیکی که منجر به کشته شدن دوتن از همسایه ها شد بوده ام .

دلیل این نا هنجاری ، سرزوری؛ برخی ازافراد است که میخواهند در ساحات رهایشی با پول های باد آورده ی شان بلند منزل های ده طبقه یی اعمار نمایند .

محمد گل ځاځی شهروند دیگر ما چنین گفت: «باورکو برادر دل ما اززندگی سیاه شده است ، اعمار ساختمان سازی و بلند منزل ساختن که درچوکات اصول و قانون نباشه خواهی نخواهی مشکلات بسیاری  را به مردم ، اهالی و همسایه های که در یک کوچه و محله باهم زندگی می‌کنند، ایجاد می‌کند و این مشکلات لاجرم منجر به  زخمی و کشته شدن اهالی یک ساحه‌ی رهایشی می‌گردد.

وی افزود: در افغانستان کسی که پول داشت هرچه که دلش خواست همانطور میکند، اگردرساحه رهایشی ده طبقه ، دوازده طبقه و بیست طبقه میسازد حق دارد .

اینها مختار استند مواد تعمیراتی شان را برروی جاده های عمومی، کوچه ها، پسکوچه ها، راه های عام که عبور و مرور مردم و روند ترافیک جریان دارد بیندازند، چون میدانند که کس جرأت پرسان را از این قماش  ندارد و هرکه بخواهد جرأت کند وبه آنها بگوید که این کار ناصواب است سرش را با سنگ جنگ داده
است .

آقای انجنیرسید محمد حسن سادات کارمند پیشین شاروالی کابل گفت: روند ساختمان سازی و اعمار منازل شخصی درشهر کابل مطابق به هدایت مقامات پیشین دولت ، به یک شهروند اجازه اعمار یک تهکوبا سه طبقه را داده بود، اما اینکه برخی ازهمشهریان ما اصول و قانون را نایده میگیرند، به اعمار پنج ، شش طبقه وحتا ده طبقه درساحات رهایشی میپردازند ، این کارمغایر با مقرره و اصول شاروالی است ،

آقای سادات افزود: این قماش افراد اجازه ندارند با اعمار بلند منزل های تجارتی شان درساحات رهایشی؛ زندگی، امنیت ، مصوونیت دیگرشهروندان ، همسایه ها و اطرافیان شان را با خطرروبه رو بسازند.

وی گفت: ریاست های نواحی شاروالی کابل بایستی جلواینگونه خود سری ها و زورگویی‌های آن شماراز افراد را که سبب تخریش روان و مشکلات دیگرشهروندان میگردد با جدیت بگیرند و مانع کار چنین افراد که بالای اصول، قانون پا میگذارند و اسباب نگرانی دیگران را فراهم می آورند بگیرند

وی ادامه داد: ریاست های نواحی بیست ودو گانه ی شاروالی کابل روند ساختمان سازی را در پروژه های دولتی و رسمی چنان عیاربسازند که نه مردم ازآن آزارببیند ونه هم حق دیگر مردمان را، پولداران و زورداران پامال نسازند .

گل علم ناصری

ممکن است شما دوست داشته باشید