روزنامه اصلاح

«سیکا»و حل مشکلات موجود در قاره‌ی آسیا

 در چهل و هفتمین نشست عمومی مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۲ بود که نور سلطان نظر بایف، رییس جمهور وقت قزاقستان پیشنهاد تشکیل سازمانی را داد که برای تعامل، اقدامات، راه کار ها و شیوه های دست یابی به تعامل و اعتماد سازی میان کشور های آسیایی کار و تلاش نماید.  نزدیک به بیست و سه سال قبل در سال ۱۹۹۶ برای اولین بار نهادی زیر عنوان سیکا با عضویت ۲۸ کشور آسیایی و هشت نهاد بین المللی عرض وجود کرد. اولین نشست آن در ماه سپتامبر همان سال برگزار گردید. این سازمان هر چهار سال یکبار در یکی از کشور های عضو نشست میکند. پنجمین نشست این سازمان دو روز پیش در کشور تاجیکستان برگزار گردید ودر این نشست رؤسای جمهور ترکیه، تاجیکستان، جمهوری اسلامی ایران، فدراتیف روسیه، جمهوری خلق چین، قزاقستان و صدر اعظم آذربایجان و رییس اجراییه‌ی افغانستان اشتراک داشتند.

     پنجمین نشست سیکا در حالی برگزار گردید که قاره‌ی آسیا گرفتار مشکلات و چالش های عدیده‌ای است. آسیا در حال حاضر کانون گرم تحولات ژرف و شگرف و بستر رویداد های پیچیده‌ای می باشد که باعث شده با نگرانی هایی همراه گردد. بحران خاور میانه، رویا رویی ایالات متحده ی امریکا با جمهوری اسلامی ایران، بحران موجود در افغانستان، تولید و قاچاق مواد مخدر، تروریسم و نا امنی برخاسته از آن، گسترش فقر و پیامد های تغییر اقلیم و…، ده ها بل صدها چالش بنیان بر انداز کشور های قاره‌ی آسیا را در خود پیچیده و پیامد های ناگواری را در مسیر حیات شهروندان این کشور ها قرار داده است. اهمیت این نشست در این زمان از این جهت است که شاید بتواند گرهی از این همه مشکلات که نام گرفتیم وچالش های دیگری که وجود دارد را باز نموده و راه حل هایی را بر فراز راه این کشور ها بگذارد.

بلای تروریسم و هراس افگنی؛

     در حال حاضر عمده ترین مشکل در قاره‌ی آسیا مشکل تروریسم و هراس افگنی است. تروریسم سبب شده که ثبات و امنیت در این منطقه‌ی استراتیژیک دنیا در معرض آسیب قرار داشته وبخشی از پول و انرژی کشور های آسیایی در این راه هزینه شودو تروریسم باعث آن شده که طرح های اقتصادی و برنامه های عمرانی در بخش های از این قلمرو عملی نگردیده و شهروندان کشور های آسیایی از منافع و ثمرات آن ها محروم بمانند و فقر در این کشور ها به گسترش برود و توسعه بیابد. گروه های تروریستی در گوشه وکنار قاره‌ی آسیا قد بلند کرده ودست به کشتار میزنند، جوی خون جاری می سازند، مرگ می کارند و ویرانی به بار می آورند. این گروه ها در پی آن هستند که از طریق ایجاد رعب و وحشت واز طریق جاری کردن جویبار خون، اندیشه‌ی خود را بر شهروندان در کشور های مختلف تحمیل کنند و مردم را زیر سلطه‌ی فکر و نظام مورد خواست شان بیاورند. این گروه ها ضد مدنیت اند و مخالف نظام های مبتنی بر قانون و دولت های برخاسته از اراده‌ی توده ها و متعهد به قواعد حاکم بر نظام بین الملل.

هیچ یک از این مسایل برای شان اهمیتی ندارد، بلکه آنان بر اساس برداشت های خود از دین، قانون، نظام و دولتداری می خواهند بر شهروندان کشور های خود مسلط شده و برابر با برداشت های خود حکومت کنند. آنان اراده‌ی آزاد توده ها را در بند می کشند وبرای شان اهمیتی ندارد که توده ها چه می اندیشند و چه می خواهند وچه گونه نظامی را مطالبه دارند؛ بلکه آنان خود را مالک الرقاب توده ها فکر میکنند و به شیوه‌ی خود بر آنان حکم میرانند.

     اما با تاسف  برخی از نظام های حاکم بر برخی کشور های جهان منافع خود را در حمایت از برخی از گروه های دهشت افگن می بینند و به نحوی از این گروه ها حمایت می کنند. این گروه ها حربه می سازند تا توسط آن ها منافع خود را به دست بیاورند. واین گروه ها در حقیقت به عنوان نیروی نیابتی این کشور ها عمل میکنند. ما امروزه با تروریسم از نوع دولتی آن مواجه استیم. دولت هایی هستند که با هزینه کردن از بودجه‌ی دولتی خود از دهشت افگنی حمایت میکنند. به عنوان نمونه جنگ جاری در افغانستان پیامد این نوع حمایتگری از تروریسم و دخالت برخی کشور های منطقه می باشد. در رأس این کشور ها همسایه‌ی جنوبی وجنوب شرقی کشور ما، پاکستان قرار دارد. از چهل سال بدینسو دولت، اردو و سازمان استخبارات نظامی پاکستان صادر کننده و حمایت کننده‌ی خشونت وجنگ در افغانستان بوده ودر حال حاضر نیز حامی دهشتگری وهراس افگنی در کشور ما می باشد. امروزه هیچ کشوری در جهان یافت نمی شود که از مداخله و نقش حمایتی پاکستان از هراس افگنی و دهشتگری در افغانستان بی خبر بوده باشد ویا از قبول آن انکار ورزد.      این همه باعث آن شده که اعتماد فیمابین کشور های آسیایی به ویژه کشورهای منطقه به شدت آسیب ببیند ودولت های حاکم بر این کشور ها به همدیگر اعتماد نداشته باشند. در کل آسیا با چالش های بزرگ و شدید امنیتی رو به رو است. این باعث میشود که اهمیت این نشست ودر این زمان بسیار بالا برود و ارزش بسیاری پیدا کند. زیرا برای کشور های آسیایی از هر چیزی کرده این مسئله حایز اهمیت فوق العاده است که بتوانند فیمابین خویش اعتماد سازی کرده و نوعی تعامل سازنده و مثبت را ترویج نمایند. قادر شوند تا اینکه مشکلات موجود در خصوص روابط این کشور ها با همدیگر را حل و فصل نموده و مصایب مشترکی چون تروریسم، قاچاق اسلحه و مواد مخدر، توسعه‌ی روز افزون فقر، گسترش جنگ و خشونت و پیامد های ناگوار تغییرات اقلیم و رشد بی رویه‌ی نفوس و فساد گسترده در درون نظام های حاکم بر این قلمروها و…، را سد نموده و از گسترش آنها جلوگیری به عمل آورند واین بدون همکاری کشور های آسیایی در ابعاد مختلف صورت گرفته نمی تواند و بدون شک مقابله با این بلایا و مصایب، همفکری وهمکاری و همیاری کشور های منطقه را ایجاب و اقتضا میکند.

همکاری، یگانه راه نجات؛

    در راستای مقابله با این مشکلات هیچ نسخه‌ای به جز گسترش همکاری و توسعه‌ی همفکری میان هر یک از کشور های آسیایی نمیتواند کاربرد داشته باشد. سازمان های چون سیکا بهترین بستر برای گسترش همکاری و توسعه مراودات میان این کشور ها است که باعث شود میان دولت های حاکم بر کشور های آسیایی اعتماد سازی صورت گیرد و بر بنیاد این اعتماد روابط میان کشور های آسیایی توسعه یافته و تعامل مثبت وسازنده رو به گسترش بگذارد.

روابط تجاری در میان کشور های عضو گسترده شود و همه‌ی این کشور ها دست همدیگر را بگیرند، الگو های خوب همدیگر را تقلید نموده، از تجار ب همدیگر بیاموزند ودر برابر پدیده های شومی چون تروریسم و مواد مخدر وفساد و…، مشترکا مبارزه کنند؛ پیامی که دولت افغانستان خواست در این نشست به همتایان خود بدهد.    داکتر عبدالله عبدالله، رییس اجراییه‌ی حکومت وحدت ملی که به نمایندگی از افغانستان در پنجمین کنفرانس نشست سران کشور های عضو سیکا ( تعامل و اعتماد سازی در آسیا) سخن می گفت با اشاره بر اینکه معضل دهشت افگنی مشکل جهانی و بین المللی است وبه یک ملت ویک کشور مربوط نمی شود و لازم است تا برای حل معضل دهشت افگنی و مقابله با آن کشور های جهان باهم همکاری کنند، گفته که: هیچ کشوری به تنهایی نمی تواند مشکل دهشت افگنی را حل نماید. وی ضمن حمایت از تلاش ها و برنامه های سیکا در آسیا وتاکید بر همکاری بیشتر میان اعضای سازمان، همکاری منطقه یی، مبارزه‌ی مشترک با دهشت افگنی و زرع، تولید و قاچاق مواد مخدر گفته که: « باید دهشت افگنان را از دست یافتن به پناهگاه امن، ابزار و فعالیت های دهشت افگنانه محروم بسازیم و برای تحقق این هدف، باید همکاری های منطقه یی و بین المللی را افزایش دهیم؛ چون هیچ کشوری به تنهایی نمی تواند مشکل دهشت افگنی را حل نماید».

 او با بیان اینکه تهدیدات دهشت افگنی در منطقه هنوز پا بر جا است و برای رسیدگی به این تهدید ها، کشور های منطقه به گونه‌ی مشترک دست به کار شوند افزوده که: « ما باید در تحکیم امنیت و ثبات، آوردن صلح و رفاه برای مردم خود با روحیه‌ی منطقه گرایی و باهمی گام برداریم.»      از نظر دولت افغانستان تا زمانی که کشور های آسیایی نتوانند اعتماد شکسته وآسیب دیده میان دولت های حاکم بر این قلمرو ها را احیا کنند و تا زمانی که نتوانند نوعی تعامل مثبت و سازنده را میان خویشتن ایجاد کنند وتا زمانی که به این باور مشترک نرسند که همه‌ی کشور های آسیایی هم سرنوشت اند و مشکل در یکی از آنها در حکم مشکل در کل قاره‌ی آسیا است وبه صورت مشترک علیه پدیده های شومی چون تروریسم، مواد مخدر، فقر و پیامد های برخاسته از تغییرات اقلیم و…، به مبارزه بر نخیزند وبا هم همفکر و هم نظر و همکار نشوند؛ مشکل است که بتوانیم باور کنیم که میتوانند به این زودی از زیر تهدید این مسایل بیرون شوند.

     کشور های آسیایی باید از یک جا آغاز کنند.

به نظر افغانستان، همکاری در برچیدن پناهگاه های امن تروریزم و هراس افگنی از همه‌ی قلمرو های مربوط به ممالک آسیایی، مبارزه‌ی مشترک در برابر هراس افگنی، مواد مخدر وبه کار گیری راهکار ها و شیوه های که بتواند تجارت واقتصاد هریک از کشور های آسیایی را با دیگری پیوند زده و منافع هریک را با منافع دیگری گره بزند و سر انجام گسترش تعاملات مثبت و سازنده در عرصه های انسانی، فرهنگی واقتصادی و…، میتواند نقطه‌ی آغاز باشد. کشور ها و ممالک آسیایی باید به افغانستان کمک کنند که جنگ و خشونت را از بستر حیات مردم خود برچیند و صلح در کشور ما محقق شود و ثبات و امن بیاید. صلح وثبات و امنیت در افغانستان به معنای صلح وثبات و امنیت در کل کشور های منطقه است.

عنابی

ممکن است شما دوست داشته باشید