روزنامه اصلاح

سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی: فرصت‎های کاری را به جوانان تحصیل کرده و صاحب تجربه‎های خوب کاری فراهم می‎سازیم

احمدخالد جویا کارمند وزارت شهر سازی و مسکن می گوید: در جهان هیچ کشوری را نمی توان یافت که شهروند بیکار نداشته باشد؛ اما این کشورها به منظور حل این مشکل برنامه های جامع و کاری دارند و تا جایی های راهکار برای بیکاری می سنجند.

وی گفت: باتأسف در افغانستان برای حل معضل بیکاری تا اکنون تدابیر موثر اتخاذ نگردیده است.

آقای جویا، یکی از دلایل بیکار بودن جوانان را تنقیض اپرات ادارات، محدود کردن تشکیل برخی از ادارات، موسسات  دولتی و خصوصی می داند. اما برخی از کارشناسان امور اقتصادی، دلیل اصلی بیکاری در افغانستان را نبود برنامه های درست و مناسب برای کاریابی واشتغال زایی در این کشور می دانند.

وقتی این موضوع را با وزارت کار و امور اجتماعی در میان گذاشتیم، آنها ارایه کردند، هر چند نظر به سال های گذشته گراف بیکاری پایین آمده است، اما بازهم قناعت بخش نمی باشد و در مجموع وضعیت کار یا زمینه کاریابی به شکل مناسب آن وجود ندارد.

عبدالفتاح احمدزی سخنگوی وزارت کار وامور اجتماعی در این زمینه گفت: روی مسلکی سازی شهروندان و حرفه یی ساختن جوانان بیشتر کار می کنند و در این موردچندی پیش با برخی از ادارات و وزارت خانه ها نشست های با ابتکار  با وزارت کار وامور اجتماعی، وزارت اقتصاد، بانک جهانی و سازمان بین المللی کار برگزار شد. در این نشست‎ها از نهادهای سکتور دولتی، سکتورهای خصوصی، اتحادیه کارگری و شبکه های جامعه مدنی دعوت کردیم تا روی مشکلات و موانع صحبت صورت گیرد و تدابیری در زمینه روی‎دست گرفته شود.

آقای احمدزی گفت: میزان بیکاری که، بر بنیاد سروی تازه از سوی اداره احصاییه مرکزی یکسال قبل صورت گفت حدود شش درصد به پایین نزول کرده است.

عبدالفتاح احمدزی در مورد اینکه کدام اقدامات دولت توانست میزان بیکاری را در این حد پایین بیاورد؟ گفت: کارهای جدید روی پر کردن بست های خالی در ادارات رسمی (دولتی) به عمل آمد تا با این کار بتوانیم فرصت های کاری را به آن شمار از جوانان که دارای تحصیلات عالی استند و برخی از آنهایی که تجارب خوبتر کاری دارند فراهم بسازیم. به گفته سخنگوی وزارت کار، امور اجتماعی و شهدا و معلولین، در حال حاضر نزدیک به دو ملیون شهروند افغانستان به گونه‎ی کامل بیکار می باشند.

آقای سرمحقق شیرعلی تزری در مورد بیکاری و راه های مبارزه با آن در افغانستان چنین گفت: بیکاری از مهمترین چالش های اقتصادی، اجتماعی در هر کشور بوده، دولت‎ها تلاش دارند تا آنرا به نحوی از  انحا  کاهش بدهند و زمینه را برای رفاه بهتر مردم آماده بسازند. برای درک ابعاد گوناگون این مشکل لازم است راه حل‎های مناسب در کوتاه مدت و بلندمدت برای آن در نظر گرفته شود.  با توجه به انواع بیکاری که؛ بیکاری اصطکاکی، بیکاری ساختاری، بیکاری ادواری، بیکاری موسمی و بیکاری مخفی است می توان گفت که بیکاری اصطکاکی به طور کامل قابل حل نیست و همچنان قابل تشویش نیز نمی باشد، اما از طریق تسریع اطلاع رسانی در زمینه‎های استخدام می توان آنرا کاهش داد.

وی در مورد بیکاری موسمی چنین وضاحت داد: با آنکه موجودیت این نوع بیکاری اجتناب ناپذیر است، اما با اقدامات مناسب میتوان آنرا کاهش داد؛ به عنوان مثال با توجه به رشد و توسعه صنایع دستی و حرفه‎های خانه‎گی، ایجاد فابریکه های کوچک پروسس مواد غذایی در نزدیکی منابع تولید، ترویج روش گلخانه‎یی در زراعت و همچنان تنظیم امور ساختمانی به گونه‎ی که در زمستان، کارهای فرعی‎تر داخل ساختمان‎ها انجام شود نه تنها در فصل زمستان، بل در طول سال میتواند از بیکاری بکاهد.

آقای تزری در مورد بیکاری ادواری و بیکاری مخفی چنین گفت: اینها از جمله بیکاری هایی استند که راه حل آن توجه بیشتر می خواهد و هرکدام آن به زمان بیشتر نیاز دارد. به صورت کل اگر گفته شود راه مبارزه با بیکاری اینست که در گام نخست تمام عواملی که باعث بیکاری گردیده اند از میان برداشته شوند، به این معنا که مهارت ها ارتقا داده شود، قانون تعیین دستمزد مطابق به قانونمندی های علم اقتصاد تدوین و نافذ گردد، در استخدام به کارگران داخلی اولویت داده شود. با  کارگران نباید طوری برخوردشود که قانون عرضه وتقاضا شامل حال شان گردیده و در صورت وجود رقابت به استخدام آن عده کارگران حق اولویت داده شود که با مزد کمتر کار می کنند، این مسایل درکشور هایی قابل تعمیل است که در شرایط نورمال زندگی دارند وقوانین کار و کارگر به گونه ی شفاف وعلمی طرح وتدوین بوده وعملی می شود.

وی گفت: مرکز آموزش های فنی و حرفوی از سوی وزارت کار و امور اجتماعی توسعه یابد و زمینۀ آموختن مسلک و حرفه های مختلف را برای کار آموزان مهیا سازد تا بتوانند در آینده به حیث کارگران مسلکی و ماهر در بخش های مختلف وارد بازار کار گردند، در تقویه بنیه اقتصادی خود و کشور نقش قابل ملاحظه ایفا نماید.

 تشویق و حمایت سکتور خصوصی در جهت سرمایه گذاری های مطلوب واشتغال زا، پلان گذاری میان مدت و درازمدت برای گسترش تولید را نیز می توان از دیگر اقدامات به شمار آورد که در راستای حل بیکاری مورد نیاز مؤثر است.

آقای سرمحقق شیرعلی تزری در اخیر چنین توضیح داد:

تداوم جنگ های دامنه دار، بی امنیتی و نبود سیاست مناسب استخدام، کمبود سرمایه گذاری و ضعف تدابیر امنیتی در تأمین امنیت سرمایه گذاران و سرمایه گذاری، ضعف مهارت در کار، عدم توجه به زراعت. مالداری و صنایع دستی و حرفه های خانگی، نبود یک سیاست حمایوی از صنایع نوپای کشور، مهاجرت از ده به شهر، عمده ترین عواملی استند که باعث تشدید بیکاری در کشور گردیده اند، اگر به چالش های بالا توجه جدی صورت نگیرد، نه تنها شاهد رشد وانکشاف اقتصادی در آینده نزدیک نخواهیم بود، بل صلح و امنیت و مصوونیت اجتماعی نیز خواب وخیالی بیش نخواهد بود.

                             گل علم ناصری

ممکن است شما دوست داشته باشید