روزنامه اصلاح

روز جهانی طفل و روزگار دشوار اطفال در افغانستان

اول جون که برابر است با دوازدهم ماه جوزا، در تقویم بین المللی به عنوان روز جهانی طفل درج شده است تا بدینوسیله توجه جهانیان را نسبت به زنده گی اطفال و مشکلات و دشواری هایی که حیات آنان را در خود پیچیده جلب کرده و انگیزه ای شود برای تلاش و تقلا در راستای زدودن مشکلات و دشواری ها از سر راه زنده گی اطفال تا یک جهان بهتر را برای اطفال مان شکل دهیم ویک سرنوشت خوبتری را برای شان رقم زنیم. زیرا این اطفال است که سرمایه ی انسانی هر یک از جوامع بشری می باشند و آینده ی هر جامعه توسط آن ها رقم زده خواهد شد.

گرچه روز های دیگری هم در بین ملل دنیا به عنوان روز جهانی طفل تجلیل می گردد، اما این روز از سوی بخشی بزرگی از جهان ما زیر همین عنوان بزرگداشت می گردد. افغانستان هم همه ساله از این روز به عنوان روز بین المللی طفل تجلیل می کند و در تقویم ملی ما هم همین روز به عنوان روز بین المللی طفل درج گردیده است.

در سال جاری افغانستان در حالی از این روز تجلیل کرد که میلیون ها طفل در کشور با زنده گی دشواری دست و گریبان است. دوام جنگ و نا امنی، گسترش دامنه ی فقر و ناداری خانواده ها، اشتغال به کار های شاقه، محدودیت دسترسی به برخی خدمات عمومی واز جمله آموزش و پرورش وشیوع امراض وآفات و…، مصادیق این دشواری است که باعث شده اطفال کشور زنده گی خوشی نداشته باشند.

جنگ و نا امنی که در حقیقت ام المصایب مردم ما است، باعث زایش مشکلات و مصایب بی شمار برای مردم افغانستان در هر سطوح سنی  و از جمله اطفال گردیده است. وقتی از مشکلات و مصایب سخن می زنیم منظور همه ی آن مشکلاتی است که دامنگیر خانواده های افغان می گردد و اطفال جز لا ینفک این خانواده ها اند که زنده گی شان همانند بزرگان خانواده با این مشکلات در هم پیچیده شده وعجین گردیده است. اما به طور خاص جنگ از میان اطفال کشور ما قربانی های زیادی میگیرد. سالانه نه تنها هزاران طفل قربانی عواقب وپیامد های ناشی از جنگ است بلکه در هر سالی هزاران طفل در کشور ما یا به قتل می رسند و یا هم زخم بر میدارند ومعلول می شوند. همین چند هفته قبل بود که در جریان یک حمله ی تروریستی بر یک شفاخانه در شهر کابل ده ها تن به شمول تعدادی طفل وحتا نوزادان کشته وزخمی شدند. سال گذشته حملاتی بر اهدافی که در جوار مکاتب واقع گردیده بود در ولایات مختلف واز جمله در شهر های کابل و غزنی ده ها طفل را قربانی کرد. تنها در حمله ی موتر بمب بر ریاست لوژستیک وزارت دفاع ملی نزدیک به سه صد تن عمدتا شاگردان یک مکتب که در جوار آن قرار داشت شهید و زخمی شدند.

بر بنیاد یک گزارش که نهاد بین المللی نگهداشت از کودکان آن را همه گانی کرده است در حال حاضر یازده میلیون تن در افغانستان به غذای کافی دسترسی ندارند که هفت میلیون تن آن اطفال وکودکان اند. بر بنیاد این گزارش از زمان شیوع ویروس کرونا در افغانستان بیش از هفت میلیون تن از اطفال و کودکان از گرسنه گی رنج می برند. مریم عطایی، سخنگوی نهاد بین المللی حمایت از کودکان، گفته که: «بحران کووید ۱۹ بیش از هفت میلیون کودک را درافغانستان در معرض خطر گرسنه گی قرار داده است و همچنان کودکان که از مکتب باز مانده اند  درسه ماه گذشته  نتواستند به حق ابتدایی شان که اموزش است برسند دسترسی پیدا کنند».

اینکه فقر و ناداری ناشی از بیکاری و نبود فرصت های شغلی بر دوش خانواده های افغان سنگینی می کند و باعث شده شهروندان از این ناحیه رنج بکشند، اطفال و کودکان هم بهره ای از این رنج و عذاب می برند. این سبب می شود که نه تنها کودکان و اطفال گرسنه گی بکشند و تعداد قابل ملاحظه ی از اطفال وکودکان گرفتار سوء تغذیه و به انواع مشکلات جسمی و روحی مبتلا گردند؛ بلکه این باعث شده است اطفال و کودکان زیادی وارد مارکیت کار شده و به انجام کار های شاقه رو بیاورند تا لقمه ی نانی بر سر سفره ی خانواده های شان بیافتد.

پیش از این وزارت کار وامور اجتماعی اعلام کرده بود است که میلیون ها کودک در افغانستان با انواع مشکلات رو به رو اند. بر بنیاد آمار های این وزارت در حدود شش میلیون کودک در کشور با آسیب های گوناگون روبه رو استند. از این میان، بیش از یک میلیون تن از اطفال و کودکان، در جاده ها  کار های دشوار انجام می دهند. غلام حیدر جیلانی، معین وزارت کار و امور اجتماعی، به رسانه ها گفته که : «به تعداد شش میلیون طفل در معرض خطر داریم.. سه اعشاریه یک میلیون طفل شدیدا آسیب پذیر داریم،  یک اعشاریه دو میلیون طفل کارگر که کار های شاقه انجام میدهند داریم که سازمان بین الملی کار ارقام داده است». باری کمیسیون مستقل حقوق بشر با ابراز نگرانی از وضع حاکم بر زنده گی اطفال وکودکان در کشور گفته بود اطفال وکودکانی که مجبور به انجام کار های شاقه اند از جهات مختلف در معرض آسیب اند. از آسیب های جسمی مانند عارضه ی قد کوتاهی وعدم رشد کافی تا قطع اعضا گرفته تا آسیب های روحی و روانی. از قرار گرفتن در معرض آزار واذیت جسمی تا بهره برداری جنسی و قربانی تجاوز جنسی شدن. اخیرا رسانه ها به نقل از محمد نعیم نظری معاون این کمیسیون گزارش داده اند که او گفته: «وضعیت کودکان این سرزمین با تاسف درزمینه ی دسترسی به تعلیم و تربیه با کیفیت در زمینه ی صحت کار اجباری ازدواج زیر سن در زمینه ی سوء استفاده ی جنسی از کودکان فوق العاده ناگوار و غیر قابل قبول است.»

عدم دسترسی کامل و مطمین به خدمات عمومی و از جمله خدمات صحی و آموزشی از دیگر مشکلات و چالش هایی است که اطفال و کودکان این سرزمین از آن در رنج اند. سالانه تعدادی طفل و کودک در مناطق تحت سلطه ی گروه های مسلح مخالف نظام دسترسی به واکسین ها و از جمله واکسین پولیو ندارند و از خدمات واکسین محروم می مانند.سالانه تعدادی از اطفال و کودکان بنا بر عدم دسترسی کامل و مطمین به عرضه ی خدمات به موقع صحی متاسفانه جان های خود را از دست می دهند. علی رغم هزینه های زیادی که در بخش حمایت از طفل و مادر در سال های پسین صورت گرفته، اما متاسفانه هنوز میزان مرگ و میر مادران در هنگام زایمان و نوزادان واطفال در افغانستان خیلی بلند است.

بر بنیاد آمار های رسمی نزدیک به چهار میلیون کودک در سن مکتب از رفتن به مکتب محروم اند. وزارت معارف پیش از این از محرومیت سه میلیون و هفتصد هزار تن که هفتاد در صد آنان را دختران تشکیل می دهد، از دسترسی به خدمات آموزشی خبر داده بوده است. این وزارت گفته است که بیشترین تعداد این کودکان محروم در مناطق زیر سلطه ی مخالفان مسلح نظام ومناطق روستایی زنده گی می کنند. جنگ و نا امنی که باعث جا به جایی و کوچ اجباری خانواده ها از یک منطقه به منطقه ی دیگر و مهاجرت های نا خواسته می گردد و یا هم بازگشت نا خواسته ی مهاجران به کشور از دیگر عوامل باز دارنده و حداقل ایجاد وقفه در روند دسترسی به خدمات آموزشی اطفال وکودکان در کشور می باشد.

چه بابد کرد؟

برای حل این معضلات و رفع مشکلاتی که بر شمردیم، نیاز است تا در گام نخست این جنگ به پایان برسد تا از پیامد های آن و از جمله عواقب ناگوار آن بر زنده گی اطفال و کودکان جلوگیری شود. به خصوص اینکه در حال حاضر روند صلح وارد مرحله ی سرنوشت سازی گردیده وبیش از هر زمانی امید ها بر پایان جنگ از طریق یک راه حل سیاسی به وجود آمده است. تلاش شود که از این شرایط به وجود آمده به سود صلح و ختم جنگ بهره ی اعظمی گرفته شود. برای مصئون سازی زنده گی اطفال و کودکان مان ناگزیریم تا هر طوری شده جنگ را به پایان ببریم وبه خشونت ها در کشور نقطه ی پایان بگذاریم.

برای رفع بحران بیکاری و پیدایش فرصت های شغلی برای خانواده ها وپایان دادن به بحران فقر در کشور نیاز است تا میزان سرمایه گذاری در کشور بیشتر شود. دولت برای جلب سرمایه گذاری داخلی و خارجی باید تلاش کند و برای عملی شدن پروژه های بزرگ باید هزینه های مورد نیاز جستجو شود تا از این طریق زمینه ی کار واشتغال برای خانواده ها پیدا شده و راهی برای پایان فقر و رفاه و آسایش کودکان و اطفال جستجو شود.

تلاش صورت بگیرد تا زمینه ی بهره وری اطفال و کودکان از خدمات عمومی واز جمله خدمات صحی و آموزشی بیشتر شود. وزارت معارف پیش از این گفته بود که کوشش می کند تا به کمک متنفذان محلی و بزرگان اقوام زمینه ی دسترسی آن عده از کودکان و اطفال که از خدمات آموزشی محروم اند به سیستم آموزشی را فراهم سازد. لازم است این کار را بکند و به مخالفان مسلح نظام قناعت دهد که مانع دسترسی اطفال و کودکان به خدمات صحی و آموزشی نگردند و اجازه دهند که کودکان و اطفال در مناطق تحت سلطه ی شان به این خدمات دسترسی پیدا کنند.

عنابی

ممکن است شما دوست داشته باشید