روزنامه اصلاح

خطرها و عواقب ساده‌انگاری و عادی‌سازی کرونا

باوجودی که هنوز آمار جان‌باختگان و بیماران کرونا در حال افزایش است، اما مردم نسبت به این بیماری بی‌توجه‌تر و سهل‌انگارتر شده می‌روند. فعال شدن موترهای مسافربری شهری، دفترهای کاری دولتی و خصوصی، عدم رعایت فاصله‌های اجتماعی، کمرنگ بودن مراقبت‌های فردی، مهمانی‌ها و تجمعات مردمی، کمرنگ شدن نظارت‌ها و مراقبت‌ها، مراسم‌ و برنامه‌ها، نشان‌دهندۀ ساده‌انگاری مردم درباره کرونا و این بیماری خطرناک است. ساده‌انگاری‌ها درباره کرونا، باعث دوام‌دار شدن این بیماری و افزایش تعداد جان‌باختگان و بیماران شده است. بیشتر هم‌وطنان ما دچار بیماری با داشتن علائم کرونا شده‌اند. در طول چند ماه، کرونا هزینه‌های سنگینی را از بخش‌های علمی، فرهنگی، طبی، خانواده‌ها، خبرنگاران و شخصیت‌ها گرفته است. عزیزان و بزرگانی را از دست دادیم که حتی در باورها نمی‌گنجد و اگر بی‌احتیاطی‌ها و سهل‌انگاری‌ها ادامه داشته باشد، این تاوان‌ها و ضررها نیز ادامه دارد.

عوامل اصلی ساده‌انگاری کرونا توسط مردم، مبتلا شدن بیشتر افراد به این بیماری و بهبودی آنان، خبرهای مبنی بر فساد اداری از بودجه مبارزه با کرونا، کمرنگ شدن محدودیت‌ها و نظارت‌ پولیس در این زمینه در سطح شهر، عادی شدن زندگی و تبلیغات و شایعات منفی است. متأسفانه این ساده‌انگاری‌ها شکل‌دهنده کارها و عملکردهای مردم است و همه بدون محافظت و مراقبت از خود و بدون رعایت فاصله‌های اجتماعی، وارد جامعه می‌شوند. اما در حال حاضر، مبارزه بی‌امان و جدی گرفته شدن کرونا در وضعیت فعلی، یکی از نیازها و ضرورت‌های جدی است. در این مقاله ابتدا به نمونه‌های از ساده‌انگاری کرونا در افغانستان و به تعقیب آن به پیامدها و راهکارها اشاره می‌شود تا تمامی زحمات، مصرف‌ها و هزینه‌های که صورت گرفته، هدر نرود.

نمونه‌های ساده‌انگاری؛

برگزاری مراسم‌ پرجمع و جوش مردمی، یکی از نمونه‌های ساده‌انگاری کرونا توسط مردم است. فعلاً دیده می‌شود که مراسم‌ عروسی، نامزدی، جشن‌های تولد، میله‌ها، فاتحه، عزاداری، تشییع‌جنازه با حضور نسبتاً گسترده مردم در کابل و ولایات برگزار می‌شود. مردم با بی‌توجهی تمام و بدون رعایت فاصله‌های اجتماعی، برنامه‌های مردمی را برگزار می‌کنند که این مسئله خطر برگشت کرونا و شدت دوباره آن را بیشتر می‌سازد. به باور داکتران و متخصصان، هرگونه تجمع، خطر شیوع دوباره کرونا را در پی دارد.

کمرنگ شدن مراقبت‌های فردی، از دیگر موارد و نشانه‌های بی‌توجهی مردم نسبت به کرونا و دیگر بیماری‌های ساری است. متأسفانه می‌بینیم که مردم بدون ماسک، دستکش، لباس مخصوص، شستن دست و صورت، در جامعه حضور پیدا می‌کنند. هیچ‌کس از سوارشدن به موتر پر از مسافر، ایستاد شدن در صفوف بانک‌ها، دکان‌ها و نانوایی‌ها ترس ندارند. درحالی‌که با توجه به آلودگی محیط زیستی در شهر کابل، استفاده از ماسک همیشه مهم و ضروری است و از سایر میکروب‌ها و بیماری‌های ساری، جلوگیری می‌کند.

تشکیل اجتماعات و حضور در آن، از دیگر نشانه‌های ساده‌انگاری کرونا است. فعلاً می‌بینیم که پیاده‌روها، موترهای شهری، مغازه‌ها، محل کار، آرایشگاه‌ها و اتاق‌ها، مملو از افراد است. این تجمعات بدون رعایت فاصله‌های اجتماعی، به‌شدت در قسمت شیوع کرونا خطرناک است. از سوی دیگر متأسفانه فعلاً از جدیت و قاطعیت برخورد با متخلفین و قرنطینه شکنان در سطح شهر کابل خبری نیست. باآنکه شکسته شدن قرنطینه به‌طور رسمی اعلام‌نشده و مرکزهای تحصیلی و آموزشی تعطیل است، اما شهر کاملاً عادی شده و همه‌چیز سرهای اصلی‌شان برگشته‌اند.

راه‌حل‌ها؛

تغییر سبک زندگی و لغو برنامه‌های اجتماع‌محور، اولین و مهم‌ترین راهکار است. خانواده‌ها باید با توجه به خطرناک بودن کرونا، برنامه‌های اجتماع‌محور، دورهم بودن‌ها، احوال گیری‌ها و میله‌های خویش را ترک کنند. چون برای مبارزه باکرونا نیازمند تغییر سبک زندگی و ترک برخی عادت‌های خویش هستیم. با سبک زندگی اجتماعی محور نمی‌توان با کرونا و بیماری‌های ساری به شکل درست مبارزه کرد. برای احترام به صحت خود، خانواده و هم‌وطنان خویش، باید تا محو کامل کرونا، از برنامه‌های غیرضروری و اجتماع‌محور، خودداری کنیم.

توجه جدی و احترام به تصمیمات دولت به‌خصوص به توصیه‌ها و برنامه‌های حالات اضطرار، مبارزه با کرونا و وزارت صحت، از دیگر راهکارها است. مردم و شهروندان نباید نسبت به تصمیم‌ها و فیصله‌ها بی‌اعتنا باشند. همچنانی که قبل از عید روزه بی‌اعتنایی کردند و دیده شد که کرونا با گستردگی زیاد بین مردم پخش گردید. تصمیم‌های که توسط مسئولان گرفته می‌شود، بر اساس نیازمندی‌ها، شرایط و حالات خاص است که رعایت کردن آن به نفع مردم است.افزایش مراقبت‌های فردی و تداوم آن، از دیگر راهکارها و راه‌حل‌ها برای مبارزه با کرونا است. خانواده‌ها و مردم باید استفاده از ماسک، دستکش، شستشوی دست و درمجموع برنامه‌های مراقبت‌های فردی را فراموش نسازند. چون در شهر کابل به خاطر آلودگی‌های محیط زیستی، همیشه مردم باید مراقبت‌های فردی را در نظر داشته باشد. جدا از کرونا بیماری‌های ساری دیگر نیز وجود دارد که درنتیجه بی مراقبتی‌ها، در بین مردم انتشار پیدا می‌کند.

نتیجه‌گیری؛

۱-با توجه به موجودیت بیماری کرونا در جامعه، هرگونه ساده‌انگاری در این زمینه، خطرناک و کشنده است. مراقبت‌های فردی و جمعی باید به‌عنوان یک اصل خدشه‌ناپذیر در قسمت مبارزه با کرونا موردتوجه همه فامیل‌ها و شهروندان باشد.

۲- سهل‌انگاری و ساده پنداری کرونا و بی‌احتیاطی مردم، زنگ خطر شیوع دوباره و شدت بیشتر این بیماری را به صدا درآورده است. این روزها شاهد افزایش تلفات و آمار مبتلایان به کرونا در کشور هستیم که عامل اصلی آن ساده‌انگاری و عادی‌سازی کرونا است.

۳- مراسم‌ و برنامه‌ها باید همچنان محدود ماند و یا اصلاً برگزار نشود. فاصله‌های اجتماعی به شکل دقیق رعایت شود. اگر همکاری مردم و نهادهای مربوطه پررنگ باشد، در این صورت می‌توان این مشکل را در کشور مهار کرد. در وضعیت فعلی، برگزاری مراسم‌ مردمی، برنامه‌ها، جشنواره‌ها و تجمعات به خاطر ساده‌انگاری کرونا، کشنده و خطرناک است.

داوود ناظری

ممکن است شما دوست داشته باشید