روزنامه اصلاح

حامیان دوام جنگ در افغانستان زیر فشار قرار گیرند

معضل موجود در افغانستان در چوکات گفتگوها میان افغانان قابل حل است؛ کافی است که این روند از گزند مداخلات بیرونی درامان باشد .

 مفسر َآژانس باختر می نگارد: اخیراً وزیر خارجۀ امریکا با رییس جمهورغنی صحبت تیلفونی کرده و بار دیگر حمایت امریکا را از گفتگو های صلح میان افغانان ابرازداشت و تاکید کرده  که”نشست دوحه فرصت مهم  برای  پیشبرد روند صلح  است” او از طرف های درگیر خواسته است که روی فهرست تمام شرکت  کنندگان توافق کنند.

 این گفته ها در حالی بیان می شود که مسالۀ صلح در افغانستان اکنون به یک بحث داغ نه تنها در جامعۀ افغانی، بل در بیرون از این کشورشده  است؛ معضلی که ابعاد گستردۀ بیرونی دارد و بیشتر از مداخلات بیرونی ها متاثر است. در غیر آن افغان ها در چوکات سنن و فرهنگ کهنی که دارند به آسانی می توانند مشکل شان را حل کنند .

  دولت افغانستان بارها  تاکید داشته است که ختم ناهنجاری های جاری در کشور تنها از مسیر گفتگوها میان  افغانان قابل حل است و در طول هژده سال گذشته دراین خصوص کارهای  زیادی انجام شده است. مگر نتیجه کمتر بوده است.

مشکل دراین است که افغانستان به میدان جنگ نیابتی کشورهای دیگر مبدل شده است و این امر مساله  صلح  و جنگ درافغانستان را پیچیده تر کرده است .

 نشست دوحه یک فرصت خوب برای تبادل دیدگاه، درک و اعتماد سازی میان جناح های درگیر در افغانستان بود، اما فهرست ارائه شده از سوی افغانستان از طرف طالبان و دولت قطر نا دیده گرفته شد و یک  فهرست دیگر که میتوان آن  را یک نام نویسی تحمیلی خواند، پیش کشیده شد. با وجود چنین مداخله ها و سبوتاژهای منظم  چگونه می توان از روند گفتگوهای صلح میان افغانان امیدوار بود.؟

آنچه را وزیرخارجه امریکا تذکر داده است درخور اهمیت و ستایش است؛ امریکا  که جنگ علیه هراس افگنی را درافغانستان آغاز کرده و هنوز هم حضور نظامی درافغانستان دارد، چرا مانع مداخله ها و حرکات سبوتاژ گرانۀ کشور هایی نمی شود که طالبان را در انحصار گرفته اند .

 چرا به ماجرا جویی های پاکستان و حالا قطری ها پاسخ داده نمی شود ؟

درست است که بار اصلی جنگ هژده ساله درافغانستان را افغانان به دوش کشیده اند، مگر امریکاییان وشرکای غربی آنان نیز متحمل تلفات انسانی ومصارف گزاف دراین جنگ ناپایان شده اند که نباید این قربانی ها فراموش شود.

افکار عامه درافغانستان در خصوص تلاش های بین المللی برای حل معضل کشور شان بادیده شک و تردید نگاه  می کنند؛ دلیل این نگرانی ها هم واضح است. میان گفته ها و عملکرد دوستان افغانستان تناقص وجود دارد. آنها  بیشتر در پی منافع خود اند و تلاش دارند تا هرچه زودتر پای خود را از قضیه افغانستان کوتاه کنند؛ درحالی که در برابر قربانی های  افغانان و قربانی های شهروندان کشورهای خود مسوولیت های اخلاقی دارند که باید ادا کنند .

 توقع از امریکا به عنوان کشوری که جنگ علیه هراس افگنی را به هدف تامین نظم نوین جهانی آغاز کرد وهنوز هم  در راس یک نیروی چند هزار نفری نظامیان خارجی در افغانستان قرار دارد، این است که فشارها را بالای کشور های حامی طالبان بیشتر سازد تا آنان دیگر طالبان را یک ابزار و یک وسیله برای اهداف منطقه یی شان فکر نکنند.

 سلطه گرایی شمار معینی از کشورها بر طالبان است که این گروه متحجر را بزرگ نمایی کرده اند و روند صلح  در افغانستان را پیچیده کرده اند . این کشور ها اگر واقعا خواهان صلح در افغانستان و منطقه اند، دید واضح در خصوص منافع مردم ما داشته باشند حداقل مداخله نکنند تا افغانان خود به حل مشکلات کشور شان برسند و عوامل ناامنی در منطقه بر طرف شود .

ممکن است شما دوست داشته باشید