روزنامه اصلاح

جلوه‌های خیره کننده‌ی طبیعت و گردشگری بامیان

بامیان سرزمین عجایب و یکی از دیدنی‌ترین ولایات افغانستان، تا اکنون تنها ولایتی بوده است که به دلیل فراهم بودن زمینه گردشگری، توجه و اعتماد گردشگران را به خود جلب کرده است. یا دست کم محلی شده برای سفر شهروندان ولایت های دیگر افغانستان.

بدون شک بامیان یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری افغانستان است. قطعاً بیراه نگفته‌ایم اگر بگوییم که ولایت بامیان  پر از خصایل منحصربه‌فردی است که آن را از دیگر نقاط افغانستان متمایز می‌سازد. طبیعت زیبا، پوشش گیاهی متنوع ودنیای منحصربه‌فرد زیر آب در بندها، دو مجسمه عظیم بودا به نام های صلصال و شمامه، شهرضحاک ماردوش، شهر غلغله، قلعه چهل دختران، چهل برج، دره اژده‌ها، دره هاجر در ولسوالی کهمرد و پارک ملی (بند امیر) یکه ولنگ سد شگفت انگیز طبیعی است، با دیواره از رسوبات آهکی در ۷۵ کیلومتری شمال غرب شهر بامیان، در دره تنگی به نام «دره بند امیر» قراردارد. اما گنجینه ویژه بامیان سنت‌ها و رسوم این ولایت است که در قبال فستیوال‌های گوناگونی پذیرای گردشگران می‌باشد.

بامیان باداشتن تابستان گرم و زمستان سرد، دارای یک اقلیم کوهستانی قاره‌ای بوده که درجه حرارت در نقاط مرتفع آن پایین‌تر از صفر می‌باشد. در این ولایت باران به ندرت می‌بارد. هر فصل از سال که باشد خورشید بخاطر کوهستانی بودنش هر روز دیر تر طلوع می‌کند.

حتما تا کنون تصاویر پارک ملی (بند امیر) را در فضای مجازی مشاهده کرده اید، پیشینه تاریخی، باستانی و امنیت ولایت بامیان و جاذبه پارک ملی (بند امیر) زمینه را برای حضور هزاران شهروند به این ولایت فراهم ساخته است. شهروندان افغانستان در کنار گردشگران خارجی از ولایات مختلف به این ولایت می‌روند و اوقات فراغت شان را در آنجا سپری می‌کنند. اگر به این شهر سفر کردید شهر غلعله را از دست ندهید که بالای یک تپه مخروطی به ارتفاع حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ متر، محیط تپه حدود ۲۸۰۰ متر تخمین می‌شود، موقعیت دارد. شهر غلغله قبل از ویرانی به نام شهر بامیان و در بعضی از منابع به نام حصار بامیان یاد می‌شد و از ظهور اسلام تا اوایل قرن هفتم هجری حکم پایتخت را داشت، این شهر در هنگام حمله مغول در سال ۶۱۸
هـ. ق که حاکم خوارزم‌شاهی در آنجا حکومت می‌کرد و به مقاومت و پایداری پرداخت، ویران شد
.

در آخرین مورد سازمان همکاری منطقه‌ای جنوب آسیا، سارک، بامیان را به عنوان پایتخت فرهنگی خود در سال ۲۰۱۵ انتخاب کرد. انتخاب بامیان به عنوان پایتخت فرهنگی سارک زمینه را برای استفاده از این مناسبت برای تقویت صنعت گردشگری در این شهر فراهم کرد. بامیانی‌ها از چندین سال میزبان هزاران گردشگر بوده و برنامههای فرهنگی خوبی را در این ولایت برگزار کردند.

ولایت بامیان در نقطه مرکزی افغانستان و در میان دامنه‌های مرکزی دو سلسله کوه‌های بزرگ یعنی هندوکش و بابا که بین خطوط ۶۷ درجه و ۲۹ دقیقه و۴۱ ثانیه طول شرقی و ۳۴ درجه و ۳۳ دقیقه و ۲۲ ثانیه عرض شمالی قرار دارد، واقع شده است. مردم بامیان عمدتاً در بین دره‌های حیات به سر می‌برند که توسط کوه‌ها احاطه گردیده و یا در بین فلات مرکزی قرار گرفته اند. ولایت بامیان می‌تواند دهلیز شمال وجنوب کشور باشد که شرقًا متصل است با ولایات بغلان وپروان، غرباً با ولایات غور و دایکندی، جنوباً با ولایت میدان وردک، شمالاً با ولایات سمنگان و سرپل. هوای گوارا و سبز این ولایت در چهار فصل سال هزاران شهروند را به مناطق مختلف این ولایت می‌کشاند.

جاذبه‌های توریستی ولایت بامیان و جاذبه‌های فرهنگی و سیاحتی این ولایت یکی از منابع عایداتی دولت است. در سال ۲۰۰۳ آثار فرهنگی ولایت بامیان از طرف یونسکو به عنوان آثار فرهنگی و تاریخی جهانی ثبت شد.  

مغاره‌های تاریخی از جمله آثاری است که از سوی ریاست اطلاعات و فرهنگ بامیان نگهداری می‌شود و تنها گردشگران می‌توانند از آن بازدید نمایند. پیش از این در زمان جنگ‌های داخلی در این مغاره‌ها شماری از شهروندان بامیانی و مهاجرین زندگی می‌کردند. حکومت محلی بامیان تلاش دارد تا زمینه گردشگری  در این ولایت را نسبت به گذشته بهتر فراهم نماید تا گردشگران بتوانند به گونه که خودشان می‌خواهند از این ولایت و مناطق تاریخی آن دیدن نمایند.

بامیان از ولایت‌های زراعتی است و بیشترین تمرکز دهاقین روی کشت کچالو در این ولایت است؛ که سالانه هزاران تن کچالو به سراسرکشور و خارج صادر می‌کند. وزارت زارعت برای تشویق بیشتر مردم به کشاورزی، در بخش‌های مختلف کشاورزان را کمک می‌کنند. از دیگر محصولات زراعتی این ولایت می‌توان از گندم، جو، عدس، بادنجان رومی، پیاز یاد آوری نمود.

برک هزارگی که جامه‌ای زمستانی است و از کرک گوسفند تهیه می‌شود در بهترین نوع خود از صنایع دستی ولسوالی ورس این ولایت است. از صنایع دستی دیگر این ولایت می‌توان به گلیم، شال و نمد لیگان اشاره کرد که در نوع خود در کشور بی‌نظیر است.

پارک ملی در روزهای عید، جشنواره‌ها، روزهای رخصتی و در فصل تابستان که شماری زیادی از شهروندان کشور از ولایات مختلف به این‌جا می‌آیند با کمبود ایستگاه موترها و نبود جای برای گردشگران روبه رو است. از سوی هم کمبود اقامتگاه مناسب، نبود سایه‌بان در محل تردد گردشگران و نبود وسایل نقلیه استاندارد گردشگری از جمله مسایلی هستند که گردشگری بامیان را به طور جدی با مشکل مواجه کرده است به گونه‌ای که در کنار پارک ملی (بند امیر) هوتل مناسبی پیدا نمی‌شود که گردشگر شب را با آسودگی در آن سر کند. این در حالی است که گردشگران علاوه بر بهره بردن از جاذبه‌های منطقه مورد نظر به امکاناتی همچون سایبان، محیط زیبای اطراف آن و امکانات تفریحی و بهداشتی نیز نیازمند هستند. با آن هم سفر به بامیان، برای گردش‌گران فراموش شدنی نیست. هر گردشگری  که به بامیان بیاید می‌گوید، علاقه مند است بارها و بارها به این ولایت سفر کنند و از دیدن مناطق توریستی آن لذت ببرند.

احمدذکی سروری

ممکن است شما دوست داشته باشید