روزنامه اصلاح

جایگاه دولت در مذاکرات صلح حفظ شود

برخی منابع می گویند که هیئت های مذاکراتی صلح دولت افغانستان و گروه طالبان در دوحه به توافقاتی دست یافته اند. برخی رسانه ها گزارش داده اند که در دیدار محمد معصوم استانکزی رییس هیئت مذاکراتی دولت افغانستان و مولوی عبدالحکیم رییس هیئت طالبان توافق شده که توافقنامۀ صلح طالبان با امریکا و اعلامیۀ مشترک کابل-واشنگتن مبنای مذاکرات آینده قرار داده شود. بر اساس این توافق گفته می شود دولت افغانستان گروه طالبان را به عنوان امارت اسلامی به رسمیت نمی شناسد و طالبان دولت افغانستان را به عنوان دولت به رسمیت نمی شناسد. گفته می شود در دیدار رؤسای هیئت مذاکراتی توافق شده که در مذاکرات آینده از دولت افغانستان و گروه طالبان نام برده نشود و هردو طرف به عنوان«طرفین جنگ» مذاکرات را به پیش ببرند. منابع گفته اند که محمدمعصوم استانکزی رییس هیئت مذاکراتی دولت افغانستان و عبدالسلام رحیمی نمایندۀ رییس جمهور در امور صلح به کابل آمده اند تا حمایت رییس جمهور و دیگر مقام های حکومت را از این توافق جلب کنند. توافق ابتدایی‌ای که میان آقای استانکزی رییس هیئت دولت افغانستان و مولوی عبدالحکیم رییس هیئت گروه طالبان آمده از اساس مشکل دارد. این توافق جایگاه دولت و نظام جمهوری اسلامی افغانستان را از یک نظام قانونی و مشروع به یکی از جوانب جنگ و یا یگ گروه برابر با طالبان تقلیل می دهد. این توافق گروه طالبان را در موضع برابر و حتا برتر از دولت و نظام افغانستان قرار می دهد. این توافق وجهه و پرستیژ دولت افغانستان را آسیب می زند. افغانستان دارای یک دولت و نظامی مشروع و قانونی است. دولت افغانستان مشروعیت ملی و بین المللی دارد و جهان آنرا به عنوان نظام مشروع به رسمیت می شناسد و با آن مراودت برقرار کرده است. مذاکرات دوحه در واقع مذاکره میان یک دولت مشروع و یگ گروه مسلحی است که در برابر آن قرار دارد و فعالیت مسلحانۀ غیرقانونی دارد. دولت افغانستان بر بیشتر از نود درصد قلمرو کشور حاکمیت دارد. سی و چهار ولایت کشور زیر حاکمیت دولت و قانون است. حمایت مردمی از نظام جمهوری اسلامی افغانستان وسیع است و بیش از ۸۵ درصد مردم کشور از این نظام حمایت می کنند. حالا چگونه باید قبول کنیم که در مذاکرات صلح دوحه، دولت قانونی و مشروع افغانستان با یک گروه مسلح که فعالیت ستیزه جویانه دارد، در جایگاه برابر قرارگیرد؟. اساس قرارگرفتن توافقنامۀ دوحه برای مذاکرات بعدی میان دولت افغانستان و گروه طالبان خود مشکل دیگری در این توافق است. توافقنامۀ دوحه را تنها ادارۀ ترامپ-که انتخابات سوم نوامبر را باخته و تا دو ماه دیگر در قدرت نخواهد بود- رسمیت می دهد و بر عملی شدن آن پافشاری دارد. این توافقنامه از نظر سایر مقام ها و نهادهای امریکایی و احتمالاً دولت آیندۀ امریکا مردود خواهد بود. دولت آیندۀ امریکا به احتمال زیاد این توافقنامه را بازنگری خواهد کرد. در حال حاضر هیچ نیازی وجود ندارد که مذاکرات دوحه ادامه یابد؛ چه رسد به این که توافقنامۀ دوحه را به عنوان مذاکرات بپذیریم.
سیاست ایالات متحدۀ امریکا با تغییر قدرت در کاخ سفید در مورد صلح افغانستان تغییر می کند و تا آن زمان باید منتظر بود. عجلۀ طالبان برای پذیرفته شدن شرایط شان و دوام مذاکرات جاری بی دلیل نیست. قدرت در ایالات متحدۀ امریکا به ضرر طالبان در حال تغییر است و تا دو ماه دیگر حکومت جدیدی روی کار می آید. حالا چه نیازی وجود دارد که دولت افغانستان و هیئت مذاکراتی آن در مذاکرات دوحه عجله به خرج دهد؟. باید منتظر بود تا شرایط عادی شود و سیاست دولت آیندۀ امریکا در قبال پروسۀ صلح افغانستان روشن گردد. مردم افغانستان خواستار صلح دایمی و پایدار اند؛ صلحی که نظام موجود، دست آوردهای حدود دو دهۀ اخیر و ارزش های حقوق بشری را حفظ کند. چنین صلحی با عجله و نسخه های تحمیلی تأمین نمی گردد. در وضعیت موجود هیچ نوع توافقی نمی تواند منتج به صلح پایدار و ختم جنگ و خشونت شود.

ممکن است شما دوست داشته باشید