روزنامه اصلاح

بانوانی که چرخ زندگی‎شان را با چـرخ خـیاطی می‌چـرخانند

در گوشۀ طبقۀ اول یکی از مارکیت‌های دشت برچی، کارگاهی کوچک به چشم می‌خورد که صدای متداوم ماشین خیاطی به گوش می‌رسد. ده تن از خانم‌ها و بانوان در این کارگاه کوچک سخت مشغول دوخت لباس‌هایی است که به شکل یک‌رنگ؛ اما با اندازه‌های متفاوت اند.

این کارگاه کوچک را زرین بیگی، مدیریت می‌کند. او می گوید که در جریان سه سال گذشته، کم از کم، صد دختر و خانم، پس از دورۀ آموزش‌های چند ماهه توانسته اند که خودشان به صورت مستقل کارگاه های خیاطی را ایجاد کنند و در درآمد خانواده سهم بگیرند.

به گفته‌ی خانم بیگی، این کارگاه کوچک خیاطی، فرصتی است تا خانم‌های علاقمند بتوانند حرفه‌ای را بیاموزند. با توجه به اینکه در بازار کار، بیشتر فرصت‌ها در دست مردان است؛ اما مسوول این کارگاه از درآمدش راضی است و برعلاوه این‌از لحاظ مالی یک زن مستقل است و می‌تواند در مخارج خانه نیز همکاری کند.

با این حال وقتی پای درد دلشان می‌نشستی سراسر خستگی را احساس می‌کردی، ولی خستگی از کار نه بلکه خستگی از سر و کله زدن با مردان است.

خانم بیگی، فرصتی را برای خانم‌ها فراهم کرده؛ اما از مشکلاتی نیز سخن زد: «با محیطی که مثلاً ما کار می‌کنیم بیشتر مردان استند، برای ما خیلی سخت است که با مردان سر و کله می‌زنیم و جنجال می‌بینیم، مشکل این است که در محیط مردها، راحت نیستیم.»

یاسمین احمدی، دختر جوانی است که در این‌جا مشغول به کار است. وی می‌گوید: از کودکی به خیاطی علاقه داشته و دوست دارد روزی بتواند ازین راه زندگی خود و خانواده خود را اداره کند.

این خانم از آرزوهایش گفت: آرزوی هرفردی این است که بتواند خود کفا باشد و از وابستگی‌های اقتصادی نجات پیدا کند، ولی متاسفانه درحال حاضر با وخیم‌تر شدن وضعیت امنیتی و تصور عمومی از این که زنان نمی‌توانند در بیرون از خانه کار کنند، باید در خانه باشند و گرفتن بازار کار به دست مردان در افغانستان این آرزو را برای ما کمی دورتر از دسترس ساخته است.  

برخی از زنان نیز از ایجاد کارگاه‌های خیاطی زنانه استقبال کرده می‌گویند، این کارگاه‌ها به آنان کمک کرده تا در انتخاب مدل و دوخت لباس، دست باز داشته باشند. این زنان می‌گویند از لحاظ قیمت نیز لباس‌های که در کارگاه‌های خیاطی زنانه دوخته می‌شود برای شان ارزان‌تر تمام می‌شود تا لباس‌های آماده در بازار.

مژگان که از چندی به این سو بیشتر از تولیدی‌های زنانه برای انتخاب مدل و دوخت‌ لباس‌هایش استفاده می‌کند، می‌گوید: ایجاد کارگاه‌های خیاطی زنانه سهولت‌های را برایش مهیا کرده است. در کنار مژگان زنان زیادی هستند که از کار این کارگاه‌ها استقبال می‌کنند.

سویتا یکی دیگر از این زنان است، او میگوید: «کارگاه‌های خیاطی زنانه برای من و شاید به دیگر زنان خیلی سهولت ایجاد کرده، حتی بعضی از این کارگاه‌ها تکه‌های خوبی با قیمت مناسب دارند. فقط می‌رویم و مدل لباس را پسند می‌کنیم و به قیمت ارزان برای ما می‌دوزند.»

بانو بیگی، وجود کارگاه‌های خیاطی زنانه را، در کنار ایجاد سهولت برای مشتربان، راهی برای کسب استقلالیت مالی زنان کارمند در این کارگاه‌های عنوان می‌کنند.

این خانم افغان، کارگاه کوچک‌اش را با پولی که از فروش زیوراتش به دست آورده، ساخته است. وی در کنار سفارشات فردی، اکنون یونیفورم مکاتب خصوصی را قرارداد می‌کند و توانسته است که در رقابت مارکیت، جایی برایش باز کند.

زرین بیگی، می‌گوید: «همیشه دوست داشتم به جایی برسم که دست چند نفر را بگیرم نه اینکه منتظر باشم تا کسی از من دستگیری کند.

در حال حاضر۱۰ نفر در کارگاه خیاطی من مشغول به کار هستند که بسیاری از آن‌ها متعلم، محصیل و یا سرپرست خانواده شان هستند و خدا راشکر از درآمد کار خیاطی شان راضی هستند. مهم‌تر از همه اینکه از کار در یک محیط کاملا زنانه لذت می‌برند.»

عدم استقلالیت مالی از دغدغه‌های همیشه‌گی زنان به شمار می‌آید. حالا برخی از زنان با یادگیری حرفه‌های کوچک یک‌دیگر را برای دست‌یابی به استقلال مالی یاری می‌کنند.

خیاطی صرفا هنر دوخت و دوز نیست، بلکه در درجه اول هنر بکارگیری ابتکار و خلاقیت در مسیر تولید طرح‌های جدید و بازار پسند است. در شرایطی که بسیاری از کارگاه‌های خیاطی به دلایل گوناگون از جمله واردات پوشاک از کشورهای خارجی، مانند چین و فقدان حمایت دولت از تولیدات وطنی با چالش مواجه اند، با آن هم، این خانم توانسته با احداث کارگاه خیاطی برای شمار از بانوان اشتغالزایی کند.

احمدذکی سروری

ممکن است شما دوست داشته باشید