روزنامه اصلاح

افغانستان نباید تنها گذاشته شود

افغانستان روزهای دشورای را پشت سر می گذراند. خطر فروپاشی و برگشت به عقب، این کشور را بیش از هر زمان دیگر تهدید می کند. دست آوردهای بیست سال اخیر مردم افغانستان و جامعه‌ جهانی در معرض خطر قرار گرفته است. ارزش های مردم سالاری و حقوق بشری در بخش های وسیعی از کشور رو به زوال نهاده است.
ولایات و ولسوالی های کشور یکی پی دیگر به دست طالبان سقوط می کند. شهروندان ولایاتی که اخیراً به دست طالبان افتاده روزگار دشواری را سپری می کنند. آزادی های مدنی محدود شده، صدای رسانه ها خاموش گردیده، زنان و دختران دوباره خانه نشین شده اند و فعالان مدنی از ترس قمچین و شلاق طالبان پنهان شده و یا در گوشه‌ انزوا خزیده اند. به صورت کل، ترس برگشت حکومت طالبانی بر مردم افغانستان غلبه کرده است. در چنین شرایطی، جامعه جهانی خاموشی اختیار کرده و اوضاع نابسامان افغانستان را از دور نظاره می کند. شهروندان افغانستان نزدیک به دو هفته است که کارزار کمک از جامعه‌ جهانی را در شبکه های اجتماعی راه اندازی کرده اند. شهروندان افغانستان به صفحات اجتماعی سیاستمداران و مقام های دولتی کشورهای تأثیرگذار در معادلات جهانی مراجعه می کنند، کامنت می گذارند و درخواست کمک می کنند. شهروندان افغانستان خواستار این استند که جهان به وضعیت افغانستان توجه کند، پاکستان را به عنوان کشور حامی طالبان و هراس افگنان بین المللی تحریم کند، افغانستان را نجات دهد و به زندگی مردم این کشور ارزش قایل شود. اما سوگمندانه چنین می نماید که جامعه جهانی چشم و گوش خود را بسته و صدای مردم افغانستان را نمی شنود. جامعه جهانی؛ خطر فروپاشی، کشتارهای گروهی، مهاجرت اجباری، هرج و مرج و نقض سیستماتیک حقوق بشر توسط طالبان را به چشم سر مشاهده می کند، اما هیچ نوع اقدام درخوری برای تغییر وضعیت انجام نمی دهد. جامعه جهانی متأسفانه در شرایط بسیار حساس و دشواری مردم افغانستان را تنها گذاشته است. کنفرانس ها و نشست هایی که از سوی سازمان های بین المللی به ویژه سازمان ملل و شورای امنیت این سازمان در مورد افغانستان برگزار گردیده، هیچ تأثیری روی اوضاع جاری این کشور نگذاشته است. تصامیم و فیصله های این نشست ها تنها روی کاغذ باقی می ماند و اجرایی نمی شود. سازمان ملل بارها به گروه طالبان هشدار داده که از جنگ و خشونت و حمله بر شهرها دست بکشند و راه صلح را انتخاب کنند. اما گوش طالبان به هیچ صورت بدهکار این درخواست ها و هشدارها نیست. زیرا طالبان و دولت های حامی این گروه فشار لازمی را برخورد حس نمی کنند تا وادار به توقف جنگ و خودداری از تصرف جغرافیای افغانستان شوند. از اینرو لازم است تا جهان چشم و گوش خود را باز کند و برای تغییر وضعیت افغانستان اقدام فوری و اساسی کند. از جانب دیگر، مردم افغانستان خواستار برقراری صلح و آرامش در کشور شان استند، اما به هیچ صورت نمی خواهند دوباره زیر حاکمیت گروه طالبان زندگی کنند. مردم افغانستان خواستار صلحی استند که در نتیجه آن یک نظام پاسخگو و مردم سالار به میان آید و مردم خود شان در تعیین سرنوشت کشور سهم داشته باشند. شیوه حکومتداری طالبان نه مورد پذیرش مردم افغانستان است و نه پاسخگوی نیازهای عصر امروزی است. کشورها و قدرت هایی که برای خود شان دموکراسی و مردم سالاری می خواهند و حکومت های مدرن و مردمی شکل داده اند، نباید برای افغانستان نظام استبدادی بخواهند و زیر عنوان صلح و آتش بس زمینه را برای برگشت حکومت طالبانی فراهم کنند. سازمان ملل متحد باید صدایش را بلند کرده و اجازه ندهد افغانستان یک بار دیگر به کام یک حاکمیت مطلقه و اسبتداری سقوط کند. به خواست ها و آرمان های مردم افغانستان باید احترام گذاشته شود و زمینه برای صلح با عزت و مورد قبول شهروندان این کشور مساعد شود.

ممکن است شما دوست داشته باشید